"หมอบ! หมอบ เครื่องยิงลูกระเบิด!"
"ศัตรูยิงหนักเกิน ขึ้นเขาจากหุบเขาสองข้าง!"
"ปืนใหญ่ทหารราบอยู่ไหน ตั้งปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองขึ้นยิงกดพวกมัน!"
พวกผีน้อยกองพันระวังหน้าตะโกนสุดเสียง แต่ก็ถูกเสียงปืนเสียงระเบิดกลบ
พอพวกมันปีนขึ้นมาได้ครึ่งทางยังไม่ทันถึงยอดเขา กลับพบอย่างสิ้นหวังว่า บนยอดเขาทั้งสองข้างมีทหารจากค่ายตรงขึ้นตรงอยู่เต็มไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
"ดะ ดะ ดะ!"
พวกผีญี่ปุ่นที่วิ่งนำหน้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวล้มระเนระนาดราวกับถูกเคียวเกี่ยวข้าว ศพกองทับถมกันเต็มปากหุบเขาและสองข้างหุบเขา
"บากะ! พวกไร้ประโยชน์! รีบตั้งปืนใหญ่ทหารราบ! ระดมยิงปืนกลบนยอดเขาเดี๋ยวนี้!"
นายกองกองพันระวังหน้าตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง ดาบบังคับการกวัดแกว่งไปมาอย่างไร้ทิศทาง แทบอยากจะฟันพวกทหารที่ถูกกำลังยิงบนยอดเขายิงกดจนหมอบอยู่หลังก้อนหินให้ตายคามือ
ภายใต้การเร่งเร้าของนายกอง ปืนใหญ่ทหารราบเก้าสองสองกระบอกที่ถูกลากมาถึงนี่ด้วยล่อก็ถูกเลื่อนเข้ามาในที่สุด
พลยิงต่างยุ่มย่ามตั้งแท่นยิง เล็งไปยังจุดกำลังยิงปืนกลบนยอดเขา
"ติ้ง ติ้ง ติ้ง!"
เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานเป็นชุด
พลปืนกลของกองตรงขึ้นตรงก็เห็นปืนใหญ่ทหารราบสองกระบอกนั่นเช่นกัน ปืนกลหนักเก้าสองกระบอกหนึ่งยิงกราดข้ามระยะเกือบ 800 เมตร กระสุนกระทบแผ่นเกราะป้องกัน เจิ่งประกายไฟเป็นชุด เจาะไม่ออกเลย
"บรรจุ! ยิง..."
นายกองพวกผีน้อยสะบัดดาบบังคับการอย่างแรง คำว่า "ยิง" ยังไม่ทันหลุดพ้นริมฝีปาก ลูกระเบิด 75 มม. ก็ระเบิดตูมอยู่ข้างเท้า นายกองพวกผีน้อยหายวับไป
เหล่าพลยิงพวกผีน้อยไม่สะทกสะท้านเลย กระชากเชือกยิงอย่างแรง
"ตูม! ตูม!"
เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้งบนที่ตั้งของค่ายตรงขึ้นตรง
ระยะใกล้ขนาดนี้แถมยังเล็งตรงอีก ลูกหนึ่งยิงโดนปืนกลหนักหนึ่งกระบอกอย่างแม่นยำ อีกลูกหนึ่งลอยข้ามที่ตั้งไป ตีลังกา