เฉียวเฉิงหิ้วกระเป๋าเดินออกจากห้องบัญชาการ มาถึงลานบ้าน พระอาทิตย์คล้อยมาตรงกลางศีรษะแล้ว ล่วงเข้าช่วงเที่ยงวัน
ไม่ไกลนัก ซ่งจื้อเหลียนกำลังยืนพิงกำแพงลานเหม่อลอย ข้างกายมีทหารจากกองตรงสองนายยืนอยู่
ทั้งสองเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้ว สวมเสื้อคลุมติดสำลีสีดำ ใส่หมวกสักหลาด และรองเท้าผ้าธรรมดา ของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเครื่องแบบทหารถูกเปลี่ยนออกหมด
ในมือแต่ละคนถือกระเป๋าหนังสีดำคนละใบ ดูคล้ายเสมียนบัญชีที่รอนแรมไปทั่วสารทิศ
ได้ยินเสียงประตู ซ่งจื้อเหลียนเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นเฉียวเฉิงก็ตาเป็นประกาย เดินเข้ามาหา
"หัวหน้าสั่งเสร็จแล้วหรือ?"
"สั่งเสร็จแล้ว"
เฉียวเฉิงพยักหน้า กวาดตามองไปรอบๆ สายตาหยุดที่โจนาธานซึ่งกำลังยืนมองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น
"เฮ้ย โจนาธาน ไปได้แล้ว!"
ได้ยินเสียง ฝรั่งผมทองตาฟ้าคนนั้นก็รีบเดินเข้ามา
"โจ เราออกเดินทางได้หรือยัง?"
เฉียวเฉิงพยักหน้า แล้วหันไปบอกลาซ่งจื้อเหลียนข้างๆ
"ผู้กองซ่ง งั้นพวกเราขอตัวก่อน"
ซ่งจื้อเหลียนชี้ไปนอกลาน
"นั่งรถไปเถอะ รถบรรทุกจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว จะไปส่งพวกคุณถึงแนวปิดล้อม ต่อไปข้างหน้าเป็นเขตของพวกผีน้อยแล้ว ต้องใช้ขาพวกคุณเอง"
"เช่นนั้นก็ขอบคุณผู้กองซ่งยิ่งแล้ว"
คนกลุ่มหนึ่งออกจากลาน ปีนขึ้นรถบรรทุกทหารที่คลุมด้วยผ้าใบ
เฉียวเฉิงกับโจนาธานนั่งตรงกลาง ทหารสองนายที่สวมเสื้อคลุมติดสำลีนั่งท้ายกระบะ ตลอดทางโยกเยกออกจากเมืองมุ่งหน้าไปทางตะวันออก
เมื่อพระอาทิตย์เบี่ยงไปทางตะวันตก รถบรรทุกก็หยุด
คนขับกระโดดลงจากรถ อ้อมมาท้ายกระบะ เปิดผ้าใบขึ้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขอโทษ "พวกคุณ ผู้กองซ่งสั่งให้มาส่งได้แค่นี้ ข้างหน้าอีกราวสามลี้เป็นด่านตรวจของพวกผีน้อย อีกนิดถ้าพวกมันตามมาเรื่องจะใหญ่ รับคำสั่งมายากจะขัด ได้โปรดเห็นใจด้วย!"