เช้าตรู่วันต่อมา นาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง กู้ซือเหยียนก็ผุดลุกขึ้นนั่งจากเตียงอย่างกะทันหัน
ใบหน้ายังมีรอยแดงผิดปกติ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเพราะการลุกขึ้นอย่างกะทันหันนี้
กวาดตามองไปรอบ ๆ ในความมืด พอตั้งสติได้ สีหน้าของเขาจากแดงก็กลายเป็นดำ
แน่นอน ตอนนี้ไม่มีกระจก เขาเองก็มองไม่เห็นว่าสีหน้าตัวเองตอนนี้จะงดงามแค่ไหน แต่เขานึกออก สีหน้าเขาต้องไม่ดีแน่ ๆ
ใครจะไปคิดว่าคนที่ใกล้จะสามสิบย่างเข้าไปแล้ว ผ่านการเห็น美女สารพัดแบบมาแล้วนับไม่ถ้วน กลับมาฝันแบบนี้กับคนที่เพิ่งเจอแค่สองครั้งได้
เขาไม่เปิดไฟ ฉวยโอกาสที่ความมืดปกคลุม เขาขยี้หน้า นั่งอยู่บนเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สิ้นหวังมาก ๆ ถึงขั้นในใจก็รังเกียจตัวเอง
ผ่านไปสักพักใหญ่ เขาถึงจะดึงสติกลับมาจากความรู้สึกสิ้นหวังนี้ได้ แล้วทบทวนเนื้อหาในฝันอย่างรวดเร็ว นอกจากส่วนที่หวานชื่นมากแล้ว ที่เหลือก็เป็นภาพที่เขาถูกพ่อแม่ของเด็กสาวหักขา และเรื่องที่ถูกเปิดโปงจนติดเทรนด์บนโซเชียล
เหตุการณ์ในฝันไม่ต่อเนื่องกัน เป็นแค่เศษเสี้ยว ๆ และถ้าตอนนี้เขาไม่ถูกความฝันทำให้ตกใจตื่น ตามเนื้อเรื่องที่ดำเนินไป เขาน่าจะถูกเชิญไปนั่งดื่มชาที่โรงพักแล้ว
คิดถึงตรงนี้ มุมปากเขากระตุกอย่างจนใจ
"แม้แต่ในความฝันของตัวเอง เขาก็ยังจบลงด้วยชื่อเสียงพังพินาศ เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ซื่อขนาดไหน"
บ่นพึมพำกับตัวเองเสร็จ เขามองดูโทรศัพท์ ยังไม่ถึงสี่โมงครึ่งด้วยซ้ำ จากนั้นก็จำใจเดินเข้าห้องน้ำ
แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนปลอกหมอน พอซักเสร็จเอาไปตาก เขาดูเวลา ยังเหลืออีกมาก ถึงขั้นทำอาหารเช้าได้ด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่ตู้เย็นว่างเปล่า ฝีมือทำอาหารอันจำกัดกับเวลาอันเหลือเฟือของเขาก็ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้
ห้าโมงครึ่ง หยางเหล่ยถืออาหารเช้าห่อมาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องของเจ้านายตัวเองอย่างตรงเวลา พิมพ์รหัสอย่างชำนาญ พอเขาเปิดประตูเดินผ่านโถงทางเดินมาถึงห้องนั่งเล่นทันใดนั้น
พูดตามตรง ในวินาทีนั้น ขนทั้งตัวของเขาลุกชัน
"ร่ำรวยเข้มแข็ง ประชาธิปไตย อารยธรรม ความสามัคคี เสรีภาพ ความเท่าเทียม ความยุติธรรม ถูกต้องตามกฏ...หมาย?"
พอเขาตัวสั่นเปิดไฟ เห็นหน้าคนที่เรืองแสง ๆ นั้นเป็นเจ้านายตัวเอง เขาถึงหยุดพึng ค่านิยมหลักสังคมนิยมได้ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตบหน้าอกพูดว่า
"พี่หยาน เป็นคุณนี่เอง ทำเอาผมตกใจแทบตาย นึกว่าบ้านนี้ไม่มีคนอยู่นานแล้วมีผีซะอีก"
เขาพูดพลางเดินไปที่ระเบียงแล้วเปิดม่านที่กันแสงได้ดีมากนั้น
"ในฐานะเด็กดีแห่งยุคใหม่ อย่าไปงมงายขนาดนั้น ต่อให้พูดกันอย่างเลวร้ายที่สุด นักวิทยาศาสตร์ตั้งมากมาย ทุ่มเงินไปมหาศาลก็ยังไม่พบว่ามีผี แล้วจะให้เจอได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ยังไงซะเธอก็ไม่ใช่พระเอกที่สวรรค์เลือกมาหรอก"
กู้ซือเหยียนพูดเร็วกว่าความคิด พอผู้ช่วยพูดจบ คำพูดของเขาก็หลุดออกมาทันที
"แล้วห้องคุณมืดมิดขนาดนี้ พอเปิดประตูเข้าไปเจอหน้านวล ๆ เรืองแสงเข้าทันที ไม่เป็นโรคหัวใจวายตายก็ถือว่าจิตใจเข้มแข็งมากแล้วไหมล่ะ? ถ้าเป็นคนอื่นมา เผื่อเจ้านายต้องควักเงินค่ารักษาพยาบาลเพิ่มอีกต่างหาก"
หยางเหล่ยก็ไม่เกรงใจ พออยู่ข้างกายกู้ซือเหยียนมาหลายปี เขาเข้าใจเจ้านายตัวเองดี เรื่องตลกแบบนี้ไม่มีสาระอะไรเลย ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่งานไม่พังใหญ่โต เจ้านายเขาเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายมากในเรื่องส่วนตัว
คุยกันก็เลยสบายใจขึ้นมาก
ก็แค่...คนแบบไหนก็ดึงดูดลูกน้องแบบนั้น กู้ซือเหยียน ตัวเขาเอง รวมถึง经纪人 ผู้ช่วย และทีมงานหลักรอบข้าง ปากไม่ธรรมดากันเลยสักคน
เวลาเม้าท์คนอื่น คำพูดแต่ละคำแทงใจดำ เจาะเข้าไปในใจคนฟังทุกคำ แม้แต่เจ้านายพวกเขาก็ไม่เว้น แน่นอน เขาเองก็ไม่เว้นลูกน้องตัวเองเหมือนกัน
"อ้าว? ก่อนนอนเปลี่ยนชุดเครื่องนอนด้วย?" หยางเหล่ยเห็นผ้าปูที่นอนที่ตากอยู่ที่ระเบียง ก็ถามขึ้นมาแบบไม่ได้คิดอะไร
พอพูดถึงเรื่องนี้ กู้ซือเหยียนหน้าก็ดำอีกครั้ง เขาก้มดูหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง ที่ยังค้างอยู่ที่หน้าจอ AI:
ถ้ากู้ซือเหยียนถูกแฉเรื่องเสียหาย ต้องจ่ายค่าปรับเท่าไหร่?
เลขศูนย์เรียงกันเป็นพรืดบนคำตอบ ทำให้เขามองแล้วตาลาย พูดง่าย ๆ คือออกมาทำงานหลายปี สุดท้ายก็ประสบความสำเร็จในการก่อหนี้ให้พ่อแม่ พ่อแม่เขาอาจจะฝันไม่ถึงว่าตอนหนุ่ม ๆ เริ่มต้นธุรกิจยังไม่เคยเป็นหนี้ พอลูกชายออกไปทำงานได้ไม่กี่ปี อ้าว? คุณลองเดาดูสิ? พวกเขาปิดตำนานการไม่มีหนี้ได้สำเร็จ
ถึง AI จะคำนวณเกินจริงไปบ้าง แต่ที่แน่ ๆ คือต้องเอาทรัพย์สินที่สะสมมาหลายปีชดใช้หมดตัวแน่นอน
"เฮ้ เหลยจื่อ คืนนี้ส่งฉันกลับหัวฟู่ อี้เฮ่าเถอะ ไม่กลับมาที่นี่แล้ว"
เขามาถึงโต๊ะกินข้าวแล้ว พลางกินข้าวเช้าไปพูดไป
จะเศร้าหรือจะอะไรก็ตาม แต่ข้าวเช้าทำให้ผิดหวังไม่ได้
"หา? ที่ถ่ายละครอยู่ใกล้ที่นี่ที่สุด พักที่นี่สะดวกที่สุด ทำไมอยู่ดี ๆ จะย้ายที่ล่ะ?"
หยางเหล่ยไม่เข้าใจ บ้านนี้เป็นบ้านหลังแรกที่พี่หยานซื้อในกรุงปักกิ่ง ช่วงหลายปีที่ผ่านมาเพราะงาน อยู่ที่นี่แล้วไปขึ้นเครื่องไม่ค่อยสะดวก เลยไม่ค่อยได้อยู่ ที่นี่เพราะละครเรื่องใหม่เริ่มถ่ายแถวนี้ พักที่นี่สะดวกที่สุด
แล้วทำไมอยู่ดี ๆ จะยอมเสียเปรียบไปอยู่หัวฟู่ อี้เฮ่าล่ะ?
"ไม่มีอะไร แค่กลัวว่าถ้าอยู่ที่นี่ต่อไป เธอจะตกงาน"
"หา?"
ประโยคนี้เขายิ่งงง ไหนบอกว่าอยู่ที่นี่แล้วจะตกงาน? แต่พอเห็นว่าเจ้านายไม่ค่อยอยากคุยเรื่องนี้ เขาก็เลยไม่ถามต่อ
กินข้าวเช้าเสร็จ กู้ซือเหยียนรีบออกจากหมู่บ้านนั้นแทบจะหนี แต่ตอนออกประตู ยังอดไม่ได้ที่จะมองไปฝั่งตรงข้าม
เจ็ดโมงครึ่ง เหรินอานหรานก็เก็บของเสร็จเรียบร้อย ออกไปข้างนอกพร้อมของ
โปรเจกต์ที่เธอทำอยู่ตอนนี้เสร็จสิ้นแล้ว งานวิจัยที่เคร่งเครียดก็ถือว่าหยุดพักไปช่วงหนึ่ง อีกสักพัก เธอจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยเป็นหลัก เวลาเข้างานออกงานจะตายตัว เสาร์อาทิตย์วันหยุดก็ได้พัก
มหาวิทยาลัยที่เธอสอนอยู่เป็นมหาวิทยาลัยการบินที่ติดอันดับต้น ๆ ของประเทศ อยู่ใกล้แถวนี้ เดินประมาณห้านาทีก็ถึง สะดวกมาก
พอถึงมหาวิทยาลัย ลูกศิษย์ปริญญาเอกที่เธอดูแลอยู่ชื่อโจวเหยียนก็วิ่งมาที่ออฟฟิศเธอ:
"อาจารย์ ช่วยด้วย ช่วยด้วย"
"เป็นอะไรไป?"
"อาจารย์ ผมติดบทความครับ ช่วงนี้ช่วยสอนวิชาระดับปริญญาตรีให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"
มองดูผู้ชายตัวโตอายุเท่าเธอ ทำหน้างอแงแบบนั้น เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิด ๆ พูดตามตรง เธอพยายามเอาใจเขามาเยอะแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจ บทความแค่นี้ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ? มันไม่ใช่แค่เรื่องอยากเขียนกับไม่อยากเขียนหรอกเหรอ?
คิดแบบนี้ เธอก็ถามออกไป:
"บทความแค่นี้ มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเขียนจุดที่เธอติดไว้ให้แล้ว เตือนก็เตือนแล้ว ยังมีปัญหาอีกเหรอ?"
พอได้ยินอาจารย์ที่ปรึกษาพูดแบบนี้ หัวของโจวเหยียนก็ยิ่งต่ำลง สีหน้ายิ่งหน้าน้อยใจแทบร้องไห้
ถึงเขาจะไม่อยากยอมรับ แต่บางครั้งช่องว่างระหว่างคนกับคนก็ใหญ่กว่าช่องว่างระหว่างคนกับลิงซะอีก
ปีนี้เขาอายุยี่สิบแปด กำลังจะจบปริญญาเอก และได้อยู่สอนที่มหาวิทยาลัยต่ออย่างราบรื่น ตอนนี้เริ่มสอนระดับปริญญาตรีแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเป็นลูกคนเก่งของคนรอบข้างเสมอ ต่อให้อยู่ในมหาวิทยาลัยระดับแนวหน้า เขาก็เป็นคนที่โดดเด่น
จนกระทั่งได้เรียนต่อโทเอกที่มหาวิทยาลัยการบินในกรุงปักกิ่ง ได้เจออาจารย์ที่ปรึกษาเหรินอานหราน คนที่อายุเท่ากับเขา ตอนที่เขายังภูมิใจที่ได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่ชอบ คนอื่นเขาเป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยนั้นแล้ว
อาจารย์ที่ปรึกษาระดับปริญญาโท เป็นเสาหลักรุ่นเยาว์ในวงการอวกาศ ห้าปีก่อนก็เป็นหัวหน้าโปรเจกต์แล้ว ฝ่าเทคโนโลยีสำคัญหลายด้านในสาขาไดนามิกส์ งานตีพิมพ์ในวารสารระดับแนวหน้าจนมือแทบหงิก
ความสำเร็จแต่ละอย่างสามารถบดขยี้ความหยิ่งผยองของเขาลงกับพื้น ทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองเก่ง พอหันไปมองอาจารย์ที่ปรึกษาตัวเอง เขาก็จะเริ่มสงสัยว่าไอคิวตัวเองผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำหรือเปล่า
"พอแล้ว ตารางสอนกับความคืบหน้าส่งมาให้ฉันด้วย อีกอย่าง ตรงที่ติดอยู่ รวบรวมข้อมูลให้เรียบร้อย รอฉันสอนเสร็จแล้วมาหาฉัน"