เมิ่งถังยังอยากจะเดินต่อไป แต่ถูกเหลียงเฟยเฟยดึงกลับมา
“มีมารยาทหน่อยสิ เขาเรียกเธออยู่นะ” เหลียงเฟยเฟยกระซิบข้างหูเธอ
เมิ่งถังหัวเราะแห้ง เธอได้ยินแน่นอน แต่ตอนนี้คนเยอะ เธอไม่อยากเป็นเป้าสายตาของใคร
ที่มีเว่ยชวนอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็มีสายตาเสมอ
เว่ยชวนเช็ดเหงื่อ ตามทันเมิ่งถัง
“เรียกแล้วทำไมยังเดินหนีอีก”
เว่ยชวนแค่พูดส่งๆ แต่เมิ่งถังกลับรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เธอไม่อาจเพิกเฉยสายตารอบข้างได้ พูดว่า “รีบไปเถอะ คืนนี้ยังมีแบบฝึกหัดอีกหลายชุดต้องทำ”
เว่ยชวนเหลือบมองทางไปซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วถามเมิ่งถังว่า “เธออยากได้อะไรดื่มไหม?”
เมิ่งถังส่ายหน้า พูดว่า “ในกระเป๋าฉันมีนม”
เว่ยชวนถึงได้เลิกรา
ระหว่างทางกลับห้องเรียนยังอีกไกล ไม่พูดอะไรก็เก้อๆ เหลียงเฟยเฟยกลอกตาไปมา แล้วถามเขาว่า “เธอไปมีเรื่องกับอาจารย์โจวได้ยังไง?”
“มีเรื่องต้องฝากเขา” เว่ยชวนพูด “เขาไม่ยอม บอกว่าถ้าชนะเขาได้ เขาจะทำให้”
เหลียงเฟยเฟยพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อว่าเป็นเรื่องอะไร
ขึ้นไปถึงชั้นสาม เหลียงเฟยเฟยก็ลาเขาสองคน
เว่ยชวนเดินตามเมิ่งถังเข้าห้องเรียน ครูประจำชั้นมาถึงแล้ว
เมิ่งถังรีบกลับไปที่นั่ง หยิบแบบฝึกหัดออกมาทำ
คะแนนสอบปลายเดือนครั้งแรกค่อนข้างสำคัญ เรียนวิชาเอกเสร็จแล้ว ต้องตามวิชาสามัญให้ทันด้วย
ในห้องเรียนมีเหลียงลู่คอยควบคุม บรรยากาศเงียบลงอย่างรวดเร็ว
แบบฝึกหัดของเมิ่งถังเพิ่งหยิบออกมา ปากกาของเว่ยชวนก็ยื่นมาชี้ที่ข้อสุดท้ายของชุดใหญ่ข้อแรก: “ผิดแล้ว คำตอบคือ -2”
เมิ่งถังหยิบกระดาษเปล่ามาคิดใหม่ แต่ยังไงก็ไม่ตรง
เว่ยชวนใช้ปลายปากกาเคาะปากกาเธอ: “ถอยไป เดี๋ยวเขียนวิธีทำให้”
เมิ่งถังยื่นกระดาษทดให้เขา แล้วตัวเองไปโฟกัสข้อถัดไป
เว่ยชวนชะงักไปหน่อย นึกว่าเธอจะรอฟังแนวคิดในการแก้โจทย์ด้วยซ้ำ
ช่างเถอะ เว่ยชวนรีบเขียนวิธีทำส่งให้เธอ: “อ่านเองก่อน ไม่เข้าใจค่อยถามฉัน”
เมิ่งถังพยักหน้า: “ขอบใจ”
เมิ่งถังเรียนเก่ง เพียงแต่เมื่อเทียบกับวิชาอื่นแล้ว วิชาสายวิทย์ค่อนข้างอ่อนกว่าเล็กน้อย
โชคดีที่วิธีทำที่เว่ยชวนเขียนเข้าใจง่าย เธอจึงดูแล้วเข้าใจเร็ว
ทำแบบฝึกหัดสายวิทย์เสร็จเร็ว พอคณิตศาสตร์เสร็จ เธอก็หยิบเสื้อคลุมบางๆ ออกจากลิ้นชักโต๊ะมาสวม