กระจกหน้าต่างห้องวาดภาพที่ยังสมบูรณ์ถูกทุบแตกกระจายในพริบตา เสียงดังกึกก้องทำให้คนในห้องตกใจสุดหวาด
เหลียงเฟยเฟยตาไวมือไว ฉุกเมิ่งถังออกมาทันที กลัวว่าเธอจะโดนเศษกระจกกระเด็นใส่
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เมิ่งถังส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
เศษกระจกเล็ก ๆ กระเด็นโดนขากางเกงเธอ แต่ตอนนี้อากาศเย็น เธอใส่กางเกงขายาว เศษไม่ได้สัมผัสผิวหนังโดยตรง
“เกิดอะไรขึ้น ลมพัดแรงเหรอ” ครูศิลปะหยิบไม้กวาดมาจากด้านหลัง “เมิ่งถัง ย้ายไปยืนข้าง ๆ หน่อย”
เมิ่งถังถอยออกมาด้านข้าง แล้วพูดว่า “ไม่มีลม น่าจะมีอะไรบางอย่างโยนมาทำให้แตก”
สายตาเหลือบมองของเธอจับได้ว่ามีเงาสีดำบางอย่าง ยังไม่ทันได้มองว่าคืออะไร กระจกก็แตกเสียแล้ว
ครูศิลปะกวาดเศษกระจกจนสะอาด แล้วก็ไม่รู้หยิบถุงมือสีขาวออกมาจากตรงไหน เก็บเศษกระจกที่ติดค้างอยู่บนวงกระจกออกให้หมด
แม้ข้างล่างตึกจะเป็นสนามหญ้า แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีคนเดินผ่าน
ถ้าเศษกระจกโดนนักเรียนอีกคนก็ยุ่งแล้ว
ตอนนี้สายเกินไป พรุ่งนี้ค่อยรายงานโรงเรียน ให้เปลี่ยนกระจก ระหว่างนั้นก็ขอให้ตรวจกล้องวงจรปิดด้วย
ผลปรากฏว่าตัวการสร้างปัญหามาที่ประตูเอง
เว่ยชวนกับซ่งเมี่ยนมาเคาะประตูห้องวาดภาพ ครูศิลปะแปลกใจเล็กน้อย มองชุดของทั้งสองแล้วถามว่า “นักกีฬาเหรอ มาที่นี่ทำอะไร”
เว่ยชวนเปิดทางให้ซ่งเมี่ยน ซ่งเมี่ยนรู้สึกผิด ก้มคำนับครูศิลปะ “ขอโทษครับครู กระจกผมเป็นคนทำแตก ผมยินดีชดใช้ค่าติดตั้ง แค่…ไม่ได้โดนใครใช่ไหมครับ”
ครูศิลปะรู้อยู่แล้วว่าเมิ่งถังไม่เป็นไร แต่ก็ยังหันไปถามอีกครั้ง “เมิ่งถัง ตอนนั้นเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เว่ยชวนได้ยินแบบนั้น สีหน้าเปลี่ยนทันที เขาก้าวยาว ๆ เดินเข้าไป ไม่สนใจซ่งเมี่ยนแล้ว ทำให้คนอื่นมองกันตาค้าง แม้แต่ตัวเมิ่งถังเองก็อึ้ง เหลียงเฟยเฟยเห็นเขาเดินมา ก็ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
เว่ยชวนไม่พูดอะไร แค่ก้มมองรองเท้าของเธอ ที่ถูกชายกางเกงชุดนักเรียนปิดบังอยู่ เศษกระจกน่าจะกระเด็นเข้าไปข้างในไม่ได้
เขารู้ดีว่าแรงของซ่งเมี่ยนแรงขนาดไหน ตอนที่ลูกบอลเบี่ยงออกจากเส้นทางที่กำหนดนั้น ทุกคนก็ตกใจกันมหาศาล