โม่สิงหย่วนเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่คิดจะสนใจซูหลีอีก
ภายในห้องที่เงียบสงัด ซูหลีลูบลำคอตัวเอง ตอนนั้นเธอนึกว่าเขาจะบีบคอเธอให้ตายจริง ๆ
ต่อให้เขาไม่พูด เธอก็จะอยู่ห่าง ๆ เขาเอง
เธอขยับตัวไปหลบมุมมืดข้าง ๆ อดถอนหายใจไม่ได้ หนทางจะเป็นสาวรวยคงเดินต่อไปไม่ได้แล้ว
โม่สิงหย่วนออกมาจากห้องน้ำ เหลือบมองไปที่ประตู คนไม่อยู่ที่เดิมแล้ว
เขาคิดว่าเธอไปแล้ว แต่เดินไปอีกไม่กี่ก้าว ก็เห็นเธอหลบอยู่ในมุมมืด
ซูหลีนั่งอยู่บนพื้น กำลังส่งข้อความคุยกับลู่จิ้ง
ลู่จิ้งรู้ว่าคืนนี้เธอต้องอยู่ห้องเดียวกับโม่สิงหย่วน ก็อดเป็นห่วงสถานการณ์ของเธอไม่ได้
ซูหลีถ่ายรูปพื้นส่งให้ลู่จิ้ง
「ไม่ต้องห่วง ใจฉันอยากแตะต้องเขามากกว่าเดิมอีก」
ส่งเสร็จก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา
เธอเงยหน้าขึ้น โม่สิงหย่วนสวมชุดนอนสีเทา ปกเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นลำคอขาวจนผู้หญิงต้องอิจฉา ลูกกระเดือกนูนเด่นช่างยั่วยวน
ผมยังหมาด ๆ อยู่ในสภาพเกียจคร้านยามปรือตาลงต่ำ ราวกับแมวเมนคูนผู้สูงศักดิ์ หล่อเหลาและมีเสน่ห์
รูปโฉมของเขางดงามจริง ๆ เป็นความงามที่หาข้อติไม่ได้
ผู้ชายแบบนี้มาเป็นสามี แค่มองก็คุ้มแล้ว
“คุณพักผ่อนเถอะนะคะ” ซูหลีคิดว่าร่างกายเขาไม่ค่อยดี จึงกล่าวทักทายอย่างสุภาพ
โม่สิงหย่วนเดินตรงไปที่เตียงโดยไม่แม้แต่จะมองเธอ เปิดผ้าห่มขึ้นเตียง แล้วปิดไฟทันที
ซูหลี “……”
ในห้องนอนกว้างใหญ่นี้ ซูหลีเหมือนแมวจรจัดที่พลัดหลงเข้ามาในบ้านคนอื่น เจ้าถิ่นไม่ชอบนาง นางจึงได้แต่หลบอยู่ในมุมมืด ลดทอนการมีตัวตนของตัวเอง
ซูหลีพลันหมดอารมณ์จะแชร์ให้ลู่จิ้งฟังต่อ
เมื่อมองจากมุมของโม่สิงหย่วน สิ่งที่เขาทำไม่มีปัญหาอะไรเลย
หากเป็นเธอ เธอคงแจ้งตำรวจแล้ว
เธอพิงผนังนั่ง ห้องมีฮีตเตอร์ ก็ไม่ถึงกับหนาว
เธอวางมือถือลง การได้อยู่ในสถานที่แปลกตาเช่นนี้ อยู่ร่วมห้องกับคนที่ไม่คุ้นเคยแต่เป็นสามีของตัวเอง ให้ความรู้สึกประหลาด
หวนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่กี่วันนี้ ราวกับความฝัน อยากจะหัวเราะแต่ก็มีรสขมฝาดแฝงอยู่
ซูหลีถอนหายใจเบา ๆ ในใจ แล้วปิดเปลือกตาลง
ในหัวผุดคำกล่าวเก่าแก่ขึ้นมา ทางที่ตนเลือก ก็ต้องคลานเข่าเดินไปจนสุด
ซูหลีตื่นเพราะความหนาว
ตื่นมาไม่ได้ถูกเจ้าของบ้านอุ้มขึ้นเตียง ไม่มีผ้าห่มมาคลุมให้ บรรดาสิ่งอบอุ่นเหล่านั้นไม่มีเลย
ผู้ชายนี่ไร้ใจได้ถึงเพียงนี้
โม่สิงหย่วนอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ยืนอยู่ไม่ไกล พูดว่า “ในห้องน้ำมีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เรียบร้อย อย่าให้ใครคิดว่าผมรังแกคุณ”
ซูหลีขยี้จมูก กลั้นไม่ไหว จามออกมาหนึ่งที
เขายังแคร์สายตาคนอื่นด้วยหรือ
เธอประคองผนังยืนขึ้น นั่งนานไปขาชา เอวก็ปวดเมื่อย คอก็ไม่สบาย
โม่สิงหย่วนมองอย่างเย็นชาขณะเธอลุกเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล ในใจก็พลันมีอารมณ์แปลกประหลาดผุดขึ้นมาอย่างยากจะพบ
คงเป็นเพราะคาดไม่ถึงว่าเธอจะนั่งบนพื้นทั้งคืนจริง ๆ
นางแต่งเข้ามาแต่กลับรักษาระยะห่าง ก็นับว่ารู้กาลเทศะ
ทันใดนั้น มือถือก็ดังขึ้น
เขาดูสายเข้า แล้วหันมองไปทางห้องน้ำ
นิ้วปัดรับสาย
“โม่สิงหย่วน ฉันล้มค่ะ”
ปลายสาย เสียงสะอื้นของซูหลีดังมา
โม่สิงหย่วนขมวดคิ้วแน่น เพิ่งคิดว่าเธอรู้กาลเทศะ ก็หาเรื่องอีกแล้ว
“ล้มก็ลุกขึ้นมา”
ซูหลีเจ็บจนน้ำตาคลอ ได้ยินประโยคไร้เยื่อใยนี้ น้ำตาก็ไหลพรากทันที
ถ้าเธอลุกขึ้นได้ จะโทรหาเขาไหม
“ฉันขยับตัวไม่ได้แล้ว” ซูหลีสูดจมูก เสียงอู้อี้
ตอนเธอถอดกางเกง ยืนขาเดียว ไม่รู้ไปดึงเส้นเอ็นตรงไหน ขาอ่อนแรง ก็ล้มลง
โชคดีที่มือคว้าไว้ได้ ดึงมือถือลงมาที่พื้น ไม่งั้นคงต้องตะโกนจนคอแตก
คำพูดไร้เยื่อใยของผู้ชายทำให้เธอรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็โทษใครไม่ได้
ปลายสายเงียบไป ซูหลีก็เดาออกว่าอีกฝ่ายคงอยากบอกว่าเธอสมควรแล้ว
“โม่สิงหย่วน...” ซูหลีร้องเรียกอีกครั้ง
“ฉิ...”
ซูหลีได้ยินแค่เสียงเดียว สายก็ถูกตัด
นางคิดว่าหมดหวังแล้ว ประตูห้องน้ำก็เปิดขึ้น
โม่สิงหย่วนหน้าบึ้งมองผู้หญิงนอนอยู่บนพื้น สีหน้าไม่พอใจฉายชัด
ท่อนบนของนางสวมเพียงบราเซียสีดำ เผยผิวขาวนวล大片 ข้างล่างขาหนึ่งยังอยู่ในกางเกงยีน อีกขาหนึ่งโผล่ออกมา
ไม่เคยเห็นอิริยาบถที่น่าเกลียดน่าชังและไม่งามเช่นนี้มาก่อน
ซูหลีรู้ดีว่าตอนนี้สภาพเธอต้องดูแย่มากแน่
นางก็ไม่อยากให้เป็น แต่ก็เป็นไปแล้ว
ถูกโม่สิงหย่วนจ้องแบบนี้ นางก็รู้สึกขายหน้า ใบหน้าร้อนผ่าวจนรู้สึกแย่
“ลุกไม่ขึ้นจริง ๆ” ซูหลีเพื่อพิสูจน์ว่านางไม่ได้โกหก มือเท้าพื้น พยายามยกเอว แต่ขยับทีเจ็บจนน้ำตาไหลทะลัก
แววตาโม่สิงหย่วนดำขลับ เขาก้มลง ใช้สองแขนประคองร่างของนางขึ้น
ขณะมือสัมผัสร่างนาง ลำคอของเขาเกร็งขึ้น อดกลั้นความรู้สึกแปลกปลอมในใจนั้น มองตรงไปข้างหน้า อุ้มนางออกจากห้องน้ำ แล้ววางลงบนเตียง
ซูหลีไม่สนว่านี่คือเตียงของเขา รีบกระชากผ้าห่มคลุมตัว เอ่ยขอบคุณ
ไม่เคยอับอายเช่นนี้มาก่อน
จะล้มที่ไหนก็ได้ นอกจากล้มในห้องน้ำของเขา แล้วยังถอดเสื้อผ้าอีก
สิ่งเดียวที่ยังดีคือไม่ได้ถอดหมด
ซูหลีกัดริมฝีปาก ความอับอายทำให้นางเอ่ยปากไม่ออกชั่วขณะ
โม่สิงหย่วนหยิบมือถือขึ้นมา โทรออกไป
“มาที่บ้านเก่าหน่อย... ไม่ใช่ผม... อืม”
วางสายแล้ว โม่สิงหย่วนก็มองเยื้องไปที่ผู้หญิงที่กระชากผ้าห่มหลบไป
คิดถึงสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยนอนบนเตียงของเขา คิ้วก็มุ่นลง
ผู้หญิงคนนี้ หาเรื่องเก่งจริง
ตัวปัญหา
เงียบไปพักหนึ่ง ซูหลีเดาว่าเขาเรียกหมอมาให้เธอ จึงค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออก พูดเสียงอู้อี้ “ช่วยหยิบเสื้อผ้าให้หน่อยได้ไหมคะ”
โม่สิงหย่วนยืนนิ่งไม่ขยับ
“อีกเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นสภาพฉันตอนนี้...” ซูหลีกัดริมฝีปาก “ในนาม ฉันคือภรรยาของคุณ แล้วยังนอนบนเตียงคุณ...”
“หุบปาก”
โม่สิงหย่วนเดินเข้าห้องน้ำ หยิบชุดอยู่บ้านของผู้หญิงชุดหนึ่งออกมา โยนให้ซูหลี
ซูหลีเคยเห็นมาก่อน ในห้องน้ำมีห้องแต่งตัวขนาดใหญ่อยู่หนึ่งห้อง ภายในมีเครื่องใช้สำหรับชำระล้างครบครัน ชุดชั้นในสตรีและชุดอยู่บ้านมีพร้อมทุกอย่าง
ล้วนเตรียมมาอย่างใส่ใจ
ซูหลีหยิบเสื้อผ้ามา ยื่นมือเปลี่ยนใส่ได้ แต่กางเกงนี่เปลี่ยนยากจริง ๆ
หลังเธอเจ็บ ขาก็ยกไม่ขึ้น ใส่กางเกงไม่ได้
ทำได้เพียงมองไปที่โม่สิงหย่วน
โม่สิงหย่วนอ่านความต้องการในดวงตาของนางออก ใบหน้านั้นดำทะมึนราวกับวันที่ฝนฟ้าคะนองในเดือนหก
“ช่วยหน่อยเถอะ” ซูหลีไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นางขยับตัวไม่ได้เลย
เรื่องแบบนี้ นางก็ทำเป็นครั้งแรก
“ไม่อย่างนั้น เรียกคุณป้าสักหน่อยก็ได้”
สุดท้ายโม่สิงหย่วนก็เข้าใกล้เตียง เปิดผ้าห่มออกอย่างไม่อ่อนโยนนัก เผยร่างของนางออกมาจนหมด