【ยินดีต้อนรับสู่ร้านแลกเปลี่ยนโบราณจวบปัจจุบัน】
เสียงกลไกดังขึ้น ซูเหอกลับยังคงสงบนิ่ง
เธอทะลุเข้าไปในนิยายแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไร เธอก็ทำใจให้สงบได้ทั้งนั้น
เบื้องหน้าซูเหอปรากฏหน้าจอแสงขนาดใหญ่ บนนั้นมีไอคอนสารพัดหมวด ทั้งเสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย การเดินทาง สินค้าทั่วไป เครื่องใช้ไฟฟ้า การสื่อสาร หนังสือ...
น่าเสียดายที่ไอคอนทั้งหมดเป็นสีเทา
ซูเหอคร้านจะกดเปิดด้วยซ้ำ “บอกกติกามาเถอะ!”
【ร้านแลกเปลี่ยนแห่งนี้ใช้เงินตราในการซื้อขายเท่านั้น อัตราแลกเปลี่ยนจะปรับตามวันที่ออกเงินตรา โดยยึดเงินตราของประเทศหัวเซี่ยในปี 2022 เป็นมาตรฐาน
เงินตราในยุคที่คุณอยู่มีอัตราแลกเปลี่ยน 1 ต่อ 100】
ซูเหอเลิกคิ้ว พูดง่าย ๆ ก็คือต้องเติมเงินสินะ!
น่าเสียดายที่เจ้าของร่างเดิมไม่เหลือเงินไว้ให้เธอสักแดงเดียว ส่วนอำนาจการเงินของตระกูลซูก็อยู่ในมือย่าซู บีบเงินสักเหรียญยังแทบจะมีน้ำไหลออกมา
ซูเหอคิดในใจว่า ปิด หน้าจอแสงก็หายวับไป
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า ซูเหอรู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นมาก หรือจะเป็นเพราะเปิดใช้ร้านแลกเปลี่ยนกันนะ?
นิ้วทองนี้ดูไม่เลวเลยก็จริง แต่มีเงื่อนไขว่าต้องมีเงินก่อน
จะหาเงินสักหน่อยได้ยังไงดีนะ?
ระหว่างที่คิด เธอก็เดินมาถึงห้องด้านนอก พลันมีเสียงแปะดังขึ้น!
มีบางอย่างตกใส่หน้าผากเธอ
ซูเหอยกมือปาด พริบตานั้นสีหน้าก็แทบดูไม่ได้!
ตอนนี้เธอเพิ่งสังเกตเห็นรังนกนางแอ่นบนขื่อเหนือศีรษะ ลูกนกนางแอ่นตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งเพิ่งมุดเข้าไปในรัง
ซูเหอ “...”
คนอื่นทะลุมิติมาก็มีโชคดีคอยเกื้อหนุน แต่เธอนี่มีเทพแห่งความซวยสิงอยู่หรือไง?!
ขณะที่ซูเหอกำลังด่าในใจ สายตาก็พลันสะดุดกับสีแดงวูบหนึ่ง
บนขื่อข้างรังนกนางแอ่นมีผ้าแดงผูกอยู่ ใช้ห่อเหรียญทองแดงคุ้มครองบ้าน
เธอไม่ได้คิดจะไปเอาเหรียญทองแดงคุ้มครองบ้านหรอก เพียงแต่นึกขึ้นได้ว่าซูเสี่ยวหม่านมีลูกขนไก่หลายอัน ที่ก้นลูกขนไก่ใช้เหรียญทองแดงยึดไว้
ถ้าขอจากเธอมาสักสองสามอันได้ เรื่องเงินก็แก้ปัญหาได้แล้ว
แต่เด็กหญิงคนนั้นกับเจ้าของร่างเดิมไม่ค่อยลงรอยกัน ขอไปตรง ๆ คงไม่มีทางได้แน่
เวลานั้นเอง เด็กหญิงผมสั้นคนหนึ่งกระโดดออกมาจากห้องตะวันตก บนหัวมีผมกระจุกหนึ่งชี้โด่เด่ เธอคือซูเสี่ยวหม่าน
ดวงตากลมโตคู่หนึ่งเบิกกว้าง ก่อนจะเท้าเอวถามว่า
“แอบทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่เหรอ กำลังซ่อนของอร่อยใช่ไหม?”
ซูเหอ “...”
ในหัวเธอมีแต่เรื่องกินจริง ๆ!
แต่ว่าเด็กคนนี้ออกมาจากห้องตะวันตกได้ยังไง?
“เอ้อร์หยา อยากกินไข่ดาวไหม?”
ซูเสี่ยวหม่านเบ้ปาก “ไข่ไก่อยู่กับย่าหมดแล้ว พี่เอาไข่ดาวมาจากไหน?”
ซูเหอเปิดตู้เก็บถ้วย แล้วหยิบชามกระเบื้องที่ใส่ไข่ดาวออกมา
ดวงตาซูเสี่ยวหม่านเป็นประกายทันที เธอกลืนน้ำลายแล้วเอื้อมมือจะรับ
“เดี๋ยวก่อน นี่เป็นของที่ย่าให้พี่ไว้บำรุงร่างกาย ทำไมพี่ต้องให้เธอกินด้วย?”
ซูเสี่ยวหม่านกลอกตา “หนูว่าแล้วว่าพี่ไม่มีทางใจดีขนาดนั้น!”
เธอไม่ชอบพี่สาวคนนี้ที่เพิ่งกลับมาเลยสักนิด ทุกวันเอาแต่ทำหน้าบึ้ง ราวกับดูถูกคนอื่น
พี่สาวคนก่อนยังดีกว่า อย่างน้อยก็หาทางเอาของอร่อยจากมือย่ามาให้เธอกินได้เสมอ
ซูเหอยิ้มหวานแล้วพูดว่า “เอาแบบนี้ไหม พี่เห็นว่าลูกขนไก่ของเธอทำออกมาได้น่ารักดี เอามาแลกกับพี่สิ!
ลูกขนไก่ 10 อัน แลกไข่ดาว 1 ฟอง”
ซูเสี่ยวหม่านกลอกตาไปมา “10 อันเยอะเกินไป อย่างมากก็ 5 อัน!”
ซูเหอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ได้ก็ได้ 5 อันก็ 5 อัน”
ซูเสี่ยวหม่านรีบกลับเข้าไปในห้อง แล้วคัดลูกขนไก่ 5 อันที่ขนถูกเตะจนร่วงเกือบหมดจากหีบสมบัติของตัวเองให้ซูเหอ
เด็กหญิงแอบดีใจในใจ คิดว่าตัวเองได้เปรียบมาก
ขนไก่ตัวผู้หายากที่สุด ครั้งก่อนเธอไปถอนขนไก่ตัวผู้ของบ้านเหล่าจางมา เกือบถูกไก่ตัวนั้นจิกเอาแล้ว
เธอไม่รู้เลยว่าซูเหอกำลังดีใจจนแทบยิ้มแก้มปริ
เดิมทีเธอคิดว่าจะแลกได้แค่เหรียญทองแดงเดียว ไม่คิดว่าจะได้มาถึง 5 เหรียญ
ถึงจะเป็นเหรียญเจียชิ่งทงเป่าทั้งหมด สภาพก็ธรรมดามาก แต่มีเงินก็พอแล้ว จะเอาจักรยานไปทำไมกัน?!
ซูเหอรักษาคำพูด ส่งไข่ดาวให้ซูเสี่ยวหม่าน
ซูเสี่ยวหม่านกัดไข่ดาวคำหนึ่ง สีหน้าเคลิบเคลิ้ม “ไข่ดาวอร่อยจัง! คนรวยกินไข่ดาวทุกมื้อเลยไหม?”
ซูเหอมองเด็กหญิงแล้วตอบเสียงเนิบ “อืม กินทุกมื้อ กินไปฟองหนึ่งแล้วก็ทิ้งอีกฟองหนึ่ง”