หลังได้ยินคำตอบหนักแน่นของซูอัน สวีเว่ยก็หยิบขนมเถาซูขึ้นมากินอย่างมีความสุข
ก่อนหน้านี้ซูอันไม่เคยเห็นสวีเว่ยยิ้มเลย
ทั้งที่อายุยังไม่มาก แต่เด็กคนนี้กลับสุขุมราวกับชายชราตัวน้อย
แต่ตอนนี้สวีเว่ยกลับยิ้มแล้ว เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง
ที่แท้เวลาเขายิ้มก็มีความไร้เดียงสาสดใสแบบเด็ก ๆ เหมือนกัน
ซูอันอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ สักพัก ทั้งยังเล่านิทานให้พวกเขาฟังหลายเรื่อง
ไม่นานเด็ก ๆ ก็สนิทกับซูอันมากขึ้น
สำหรับเด็ก ๆ แล้ว คงยากจะไม่ชอบพี่สาวที่ให้ลูกอมกิน แถมยังเล่านิทานให้ฟังด้วย
ซูอันเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว จึงต้องไปกินมื้อเย็น
เพราะวันนี้มีธุระให้จัดการมากเกินไป ซูอันจึงกลับหน่วยผลิตไม่ทัน ได้แต่รอพรุ่งนี้ค่อยกลับ
โชคดีที่ไม่ต้องรีบร้อน ทางซุนซินซินไม่ได้อยู่คนเดียว มีลู่หว่านถิงอยู่เป็นเพื่อน
ตอนนี้ลู่หว่านถิงมีฝีมือไม่น้อย เดิมทีเธอก็มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้อยู่แล้ว ช่วงนี้ยังฝึกตามซูอันมาตลอด แม้จะไม่ได้เก่งกาจขึ้นมากมาย แต่รับมือผู้ชายสามสี่คนคนเดียวก็ไม่ใช่ปัญหา
เพราะฉะนั้น เมื่อมีลู่หว่านถิงอยู่ด้วย ความปลอดภัยของซุนซินซินก็รับประกันได้
ไม่ต้องห่วงสองคนนั้นที่บ้าน ซูอันดูแลตัวเองก็พอ
ซูอันไปที่ร้านอาหารของรัฐ พอไปถึงก็สั่งอาหารหลายอย่างเหมือนทุกที
นึกถึงสมบัติมากมายที่ได้มาในวันนี้แล้ว ซูอันจะยอมให้ตัวเองต้องลำบากได้อย่างไร ต้องสั่งของดี ๆ หลายอย่างมาเลี้ยงฉลองให้เต็มที่