บทที่ 19 วางแผนขึ้นเขา
เหลียวหงเสียจำต้องกัดฟันทน
คราวหน้าถ้าเธอไม่หาเครื่องมือทำไร่ที่ดีหน่อยให้ซูอัน เกรงว่าซูอันคงมีเหตุผลให้เอะอะขึ้นมาได้
พอเห็นซูอันทำแต้มแรงงานได้สิบแต้ม ซุนซินซินก็เข้ามาหาเธออีกครั้งราวกับแฟนคลับตัวน้อย ๆ แล้วพูดว่า “อันอัน เธอเก่งเกินไปแล้วมั้ง! แป๊บเดียวก็ทำได้ตั้งสิบแต้มแรงงานแน่ะ! เมื่อกี้ฉันได้ยินปัญญาชนหนุ่มสาวรุ่นก่อนบอกว่า วันแรกทำได้สี่แต้มก็เก่งมากแล้ว”
สบเข้ากับแววตาชื่นชมของซุนซินซิน ซูอันก็ยิ้มพลางตอบว่า “ฉันแรงเยอะ เธอก็รู้อยู่แล้วนี่”
พูดจบซูอันก็เริ่มช่วยซุนซินซินทำงาน
ตอนนี้เธอทำครบสิบแต้มแรงงานแล้ว หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวค่อนข้างมีน้ำใจ ใครทำแต้มแรงงานครบก็กลับก่อนได้ ไม่ต้องอยู่ในไร่จนหมดวัน
ทำแบบนี้ก็เพื่อกระตุ้นให้สมาชิกหน่วยผลิตทำงานให้มีประสิทธิภาพ อย่าเอาแต่ทำงานอืดอาด
ตอนนี้ซูอันก็ไม่มีธุระอะไร คิดว่าซุนซินซินคนนี้บอบบางเหลือเกิน เลยตัดสินใจช่วยทำงานของเธอให้เสร็จ
เดิมทีซุนซินซินพยายามห้ามไม่ให้ช่วย ซูอันจึงพูดว่า “ฉันไม่ชอบทำกับข้าวกับงานบ้าน ต่อไปเธอช่วยรับผิดชอบงานบ้านให้หน่อยนะ”
งานในไร่ล้วนต้องใช้แรง ซุนซินซินไม่ถนัด แต่ทำงานบ้านกลับสบายกว่ามาก
พอได้ยินซูอันพูดแบบนี้ ซุนซินซินถึงยอมตกลง
ซูอันช่วยแบ่งเบางานในไร่ไปมากหน่อย ส่วนงานบ้านเดี๋ยวเธอจัดการเอง
ด้วยความช่วยเหลือจากซูอัน งานตัดหญ้าของซุนซินซินก็เสร็จก่อนกำหนดภายในครึ่งชั่วโมง