ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร พอถึงขั้นมีการยิงปืนขึ้นมา ก็ต้องเป็นเรื่องร้ายแรงแน่นอน
พอซูอันเห็นว่ามีเรื่องให้ดู เธอก็คิดว่าตัวเองต้องไปมุงกับเขาบ้าง
ซูอันรีบออกจากร้านอาหารของรัฐ
ต่างจากซูอันที่พุ่งออกไป คนส่วนใหญ่กลับพากันหลบเข้าไปข้างใน
เรื่องให้มุงแบบนี้ สำหรับชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขา อย่าไปอยากรู้อยากเห็นเลยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นอาจพาตัวเองเดือดร้อน
ยิ่งอีกฝ่ายถือปืนด้วย ใครจะรับประกันได้ว่ากระสุนจะไม่พุ่งมาโดนตัวเอง?
ถ้าโดนกระสุนเข้า พวกเขาคงไม่รอดแน่
ซูอันออกไปได้ไม่นาน ก็เห็นคนจากหน่วยบังคับใช้กฎหมายกลุ่มหนึ่งวิ่งตามออกมา
ในกลุ่มคนจากหน่วยนั้น ซูอันยังเห็นลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวด้วย
ซูอันรู้อยู่แล้วว่าครั้งนี้พวกเขาออกมาปฏิบัติภารกิจ แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอสองคนนี้ในสถานการณ์แบบนี้
ซูอันมองพวกเขาวิ่งผ่านหน้าไป
ดูเหมือนลู่เจิ้นถิงกับกัวเหมี่ยวกำลังยุ่งกับการไล่ตามคน จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ
แต่ซูอันก็ไม่ได้ใส่ใจ พวกเขาก็ทำธุระของพวกเขาไป ส่วนเธอไม่ได้คิดจะให้พวกเขารู้ว่าเธอมาที่นี่
ซูอันรอจนคนกลุ่มนั้นห่างออกไปแล้ว กำลังจะไปเดินเล่นที่อื่น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคย
“พี่ซูอัน”
ซูอันหันกลับไปมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็อดแปลกใจไม่ได้ ที่แท้เป็นสวีเว่ยนี่เอง
เมื่อได้เจอสวีเว่ยอีกครั้ง ซูอันก็พบว่าเด็กคนนี้ดูมีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อนมาก