“พี่ชุนหลิง แล้วพี่ชายฉันล่ะ? ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่ชายฉันยังเป็นที่รังเกียจยิ่งกว่าพี่กัวเหมี่ยวอีก...”
หลี่ชุนหลิงมองลู่หว่านถิง สีหน้าซับซ้อน
เห็นหลี่ชุนหลิงจ้องตัวเองแบบนั้น ลู่หว่านถิงก็ถามต่อว่า “พี่ชุนหลิง มองฉันแบบนี้ทำไมเหรอ? มีอะไรที่พูดไม่ได้หรือคะ?”
“เธอไม่รู้เรื่องที่พี่ชายเธอเป็นอยู่เหรอ?”
หลี่ชุนหลิงคิดว่า หรือว่าลู่เจิ้นถิงอายเกินกว่าจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าน้องสาวแท้ ๆ?
แต่คิดอีกที หลี่ชุนหลิงก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้
ลู่เจิ้นถิงยังกล้าพูดกับสมาชิกในหน่วยผลิตทุกคน แล้วจะมีอะไรที่พูดกับน้องสาวแท้ ๆ ไม่ได้ล่ะ?
พอได้ยินหลี่ชุนหลิงพูดแบบนั้น ลู่หว่านถิงก็สนใจขึ้นมาทันที
เธอรู้ว่าพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก ต้องเป็นเรื่องที่คนอื่นแต่งขึ้นมาแน่ ๆ
กัวเหมี่ยวเอาเรื่องไปแต่งได้เหลือเชื่อขนาดนั้น ลู่หว่านถิงยิ่งอยากรู้ว่าพี่ชายตัวเองแต่งเรื่องปัญหาของตัวเองออกมายังไง
“พี่ชายฉันมีปัญหาอะไรเหรอคะ? พี่ชุนหลิง บอกฉันหน่อยสิ พี่ชายฉันไม่ค่อยชอบเล่าเรื่องอะไรให้ฉันฟังเลย”
เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนของลู่หว่านถิง หลี่ชุนหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ก่อนหน้านี้พี่ชายเธอบอกพวกป้า ๆ ในหน่วยผลิตว่าเขามีลูกไม่ได้
ลองคิดดูสิ ผู้ชายที่มีปัญหาเรื่องนั้น จะมีสาวบ้านไหนอยากเข้าใกล้ล่ะ?”
พูดจบ หลี่ชุนหลิงก็ตบไหล่ลู่หว่านถิงเบา ๆ แล้วพูดว่า “พี่ชายเธอก็ลำบากเหมือนกัน พวกเธอเป็นครอบครัวก็ปลอบใจเขาดี ๆ นะ