หากพวกเขาหนีไปได้ คราวหน้าคงจับตัวคนเหล่านี้ได้ยากแล้ว
“พี่อัน คุณรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนี้เป็นใคร?”
กัวเหมี่ยวเลื่อมใสซูอันจริง ๆ เธอรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนี้มีพิรุธ และเป็นคนที่พวกเขาต้องจับกุม?
ซูอันจะพูดความจริงได้หรือ?
จะบอกได้ยังไงว่าเธอมาหาสมบัติ แล้วบังเอิญเจอพวกเขาเข้า?
ซูอันไม่คิดจะส่งมอบสมบัติข้างล่างนี้ให้ใคร ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เธอก็ได้แต่แต่งเรื่องขึ้นมาส่ง ๆ แล้วหาเหตุผลอื่นมาอ้าง
ซูอันจึงตอบว่า “ฉันเห็นคนพวกนี้เดินลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บนถนน ดูมีพิรุธ ก็เลยคิดว่าต้องไม่ใช่คนดีแน่ ๆ จากนั้นก็แอบตามพวกเขามาที่นี่
พอเห็นว่าพวกเขาจะเปิดทางลับหนี ฉันก็รีบวางยาสลบพวกเขา
ไม่คิดเลยว่าที่ฉันเดาไว้จะถูกจริง ๆ คนพวกนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดจริงด้วย!”
กัวเหมี่ยวมองซูอันด้วยสีหน้าเลื่อมใส ก่อนจะเริ่มสรรเสริญเธอไม่หยุด “พี่อัน คุณเก่งมากจริง ๆ ตาเป็นทิพย์หรือไง แค่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าพวกเขาไม่ใช่คนดี?
โชคดีที่ครั้งนี้คุณลงมือ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงปล่อยให้คนพวกนี้หนีรอดจากการลงโทษไปแล้ว”
ซูอันชินกับคำเยินยอของกัวเหมี่ยวจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เธอไม่ถ่อมตัวสักนิด แถมยังแอบหลงตัวเองอยู่หน่อย ๆ “ช่วยไม่ได้ ก็ฉันฉลาดนี่นา
ในเมื่อพวกคุณจับคนพวกนี้ได้แล้ว ก็ไม่มีธุระอะไรของฉันอีก ฉันกลับก่อนนะ”
ซูอันกำลังจะไป แต่ลู่เจิ้นถิงเรียกเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน สหายปัญญาชนซู วันนี้เรื่องค่อนข้างซับซ้อน ไม่ทราบว่าคุณจะไปที่สถานีตำรวจพร้อมพวกเรา เพื่อให้ปากคำเกี่ยวกับเรื่องที่คุณรู้ได้ไหม?”