ซูอันพูดเสียงเรียบว่า “หัวหน้าหน่วยผลิต คุณจัดการแบ่งให้สมาชิกหน่วยเถอะค่ะ”
หวังเว่ยหัวรีบตอบว่า “ได้เลย ปัญญาชนซู คราวนี้ก็ต้องขอบคุณเธออีกแล้วที่ทำให้สมาชิกหน่วยของเราได้กินเนื้อ”
“หัวหน้าหน่วยผลิต พูดแบบนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้วค่ะ ฉันเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยผลิต ได้ทำประโยชน์ให้สมาชิกหน่วยบ้างก็เป็นเกียรติของฉันค่ะ”
หวังเว่ยหัวพยักหน้าอย่างพอใจ หากปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทในหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวมีความคิดแบบซูอันกันทุกคนก็คงดี
น่าเสียดายที่ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทเหล่านั้นสู้ซูอันไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว
ไม่ต้องพูดถึงการทำประโยชน์ให้หน่วยผลิต แค่ไม่สร้างปัญหาให้ก็ถือว่าดีแล้ว
หวังเว่ยหัวไม่อยากคิดเรื่องพวกนี้ต่อ
เขาเองก็ไม่ควรโลภเกินไป หน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวมีคนเก่งอย่างซูอันออกมาสักคนก็น่าพอใจแล้ว จะหวังให้มีเพิ่มอีกหลายคนได้อย่างไร
หวังเว่ยหัวจัดการให้สมาชิกหน่วยช่วยกันชำแหละงูเหลือมยักษ์ แล้วแบ่งเนื้องูกัน
แน่นอนว่าไม่ใช่สมาชิกหน่วยทุกคนที่อยากกินเนื้องู อย่างปัญญาชนบางคนที่จุดพักปัญญาชนหนุ่มสาว พอเห็นเนื้องูก็รู้สึกว่าน่ากลัวจนไม่กล้ากินเลย
ซูอันไม่ได้ไม่กล้ากิน เพียงแต่รู้สึกว่าเนื้องูน่าขยะแขยงไปหน่อย
อีกอย่าง เธอยังได้เนื้อสัตว์ป่าชนิดอื่นมาแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องกินเนื้องู
ซูอันเลยให้หวังเว่ยหัว หัวหน้าหน่วยผลิต แบ่งเนื้องูจำนวนมากนี้ให้สมาชิกหน่วยคนอื่น ส่วนเธอก็พาซุนซินซินกลับบ้าน