ซูอันไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เธอจับแม่ลูกคู่นั้นโยนลงแม่น้ำไปตรง ๆ
พอโยนเสร็จ ซูอันก็เตะหลี่เอ้อร์โก่วที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ไปหนึ่งที
หลี่เอ้อร์โก่วสะดุ้งโหยง มองซูอันอย่างหวาดหวั่น
หลี่เอ้อร์โก่วยังจำได้ติดตาว่าคราวก่อนซูอันจัดการเขากับแม่อย่างไร
หลังจากเจอเรื่องครั้งนั้น ทั้งหลี่เอ้อร์โก่วและแม่ของเขาก็ไม่กล้าหาเรื่องซูอันอีก เพราะผู้หญิงคนนี้ดุร้ายเกินไปจริง ๆ ใครหน้าไหนไปยั่วโมโหเธอก็เท่ากับรนหาที่ตาย
“คุณ...คุณซู เป็นแค่ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทอย่างผมมายืนดูเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”
หลี่เอ้อร์โก่วพูดตะกุกตะกัก ตัวสั่นงันงก กลัวว่าซูอันจะเล่นงาน แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้ดาวร้ายคนนี้ไม่พอใจ
ซูอันพูดเสียงเรียบ “กระโดดลงไป ช่วยแม่ลูกคู่นั้นขึ้นมา”
“หา?”
หลี่เอ้อร์โก่วชะงักไป ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
“หาอะไร รีบลงไปเดี๋ยวนี้!”
หลี่เอ้อร์โก่วรีบพุ่งลงแม่น้ำ ช่วยแม่ของหวังต้าปิงกับหวังซิ่วฮวาขึ้นมา
ชาวหน่วยผลิตที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ซูอันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
โยนคนลงแม่น้ำไปแล้ว ยังสั่งให้หลี่เอ้อร์โก่วช่วยขึ้นมาอีก
หลังหลี่เอ้อร์โก่วช่วยทั้งคู่ขึ้นมา ชาวหน่วยผลิตถึงได้เข้าใจจุดประสงค์ของซูอัน
ทุกคนได้ยินซูอันพูดกับแม่ของหวังต้าปิงและหวังซิ่วฮวาว่า “แม่ของหวังต้าปิง เมื่อกี้คุณกับลูกสาวถูกหลี่เอ้อร์โก่วช่วยขึ้นมา แถมเขายังจับเนื้อต้องตัวพวกคุณด้วย ฉันว่าพวกคุณสองแม่ลูกแต่งงานกับหลี่เอ้อร์โก่วไปเลยสิ”