ครอบครัวยากจนไม่กลัวอะไรเท่าคนในบ้านล้มป่วย
คนจนป่วยไม่ไหวหรอก
อย่างคราวนี้ คุณปู่ของหลิวเผิงป่วยจนต้องไปโรงพยาบาล
เพื่อให้คุณปู่ได้รับการรักษาจนหายและมีชีวิตต่อไป หลิวเผิงจึงทำได้แค่รวบรวมเงิน
แต่เพื่อนบ้านละแวกนั้นไม่มีใครยอมให้เขายืมเงิน
ไม่ต้องพูดถึงว่าทุกคนต่างก็ใช้ชีวิตลำบากกันอยู่แล้ว ต่อให้ใครมีฐานะดีหน่อย ก็ให้หลิวเผิงยืมได้ไม่มากนัก
ทุกคนเข้าใจดีว่าควรช่วยคนยามฉุกเฉิน ไม่ใช่ช่วยคนยากจนไปตลอด หลังให้หลิวเผิงยืมเงินไปแล้ว เงินก้อนนี้ก็คงสูญเปล่าเสียมากกว่า
ใครบ้างไม่มีชีวิตของตัวเองต้องดูแล จะช่วยเหลือคนอื่นไปตลอดได้อย่างไร?
หลิวเผิงหาคนให้ยืมเงินไม่ได้จริง ๆ จึงได้แต่ไปหาหัวหน้าแก๊งอันธพาลแถวนี้ที่ชื่อพี่เจ็ดเพื่อขอยืมเงิน
ดอกเบี้ยสูงไม่น้อย แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพื่อรักษาชีวิตคนในครอบครัว หลิวเผิงจึงต้องยืม
ต่อมาอาการป่วยของคุณปู่ก็หายดี ทว่าหลิวเผิงกลับใช้หนี้ที่ยืมมาไม่ไหว แถมดอกเบี้ยทบต้นยังพอกพูนจนน่ากลัว
ท้ายที่สุด พี่เจ็ดก็ยื่นข้อเสนอว่า แม้หลิวเผิงจะใช้หนี้ไม่ได้ แต่ช่วยลักพาตัวผู้หญิงไปขายได้
ถ้าลักพาตัวสำเร็จครบสามคน หนี้ที่หลิวเผิงยืมมาก็จะถูกหักล้างจนหมด
ถ้าหลิวเผิงไม่ยอมทำและไม่มีเงินใช้หนี้ พวกเขาก็จะตัดมือของหลิวเผิงทิ้งเสีย
หลิวเผิงไม่มีทางเลือก จึงต้องทำตามที่พี่เจ็ดสั่งและลักพาตัวคนไปขาย
ส่วนเพื่อนสมัยเด็กของหลิวเผิงเหล่านี้ก็ออกมาช่วยเพื่อน กลัวว่าเขาจะทำไม่สำเร็จคนเดียว จึงตามมาช่วยลงแรงด้วย