พอได้ยินว่ามีทั้งปลาและไก่ป่าให้กิน พวกปัญญาชนหนุ่มสาวรุ่นเก่าก็ดีใจกันใหญ่
ตอนแรกพอเห็นซูอันกับซุนซินซินได้กินของดี พวกเขาก็อดรู้สึกอิจฉาอยู่บ้างไม่ได้
แต่ตอนนี้ซูอันกลับแบ่งของให้พวกเขาด้วย พวกเขาเองก็ได้กินเนื้อ ความอิจฉาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจก็หายไปหมด กลับรู้สึกขอบคุณซูอันที่ทำให้ได้พลอยกินของดีไปด้วย จะได้กินเนื้อกันอีกสักมื้อ
พวกปัญญาชนหนุ่มสาวรุ่นเก่าพากันไปจัดการปลาและไก่ป่าอย่างเบิกบาน ส่วนซูอันกับซุนซินซินก็กินมื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย
ต้องบอกเลยว่าปลารสเปรี้ยวหวานฝีมือซุนซินซินอร่อยเป็นพิเศษ อร่อยยิ่งกว่าที่ซูอันเคยกินในภัตตาคารเสียอีก
ส่วนซุปไก่ไม่ต้องพูดถึง รสชาติหอมหวานสดชื่นไม่แพ้กัน
วัตถุดิบในยุคนี้ต่างจากยุคหลัง เป็นของป่าธรรมชาติแท้ ๆ รสชาติดีกว่าของที่เพาะเลี้ยงด้วยเทคโนโลยีในยุคหลังมาก
ซุนซินซินทำอาหารไว้ไม่น้อย ซูอันจึงจัดข้าวสวยไปอีกสี่ชามใหญ่จนเกลี้ยงท้อง
กินเสร็จแล้ว ซูอันกับซุนซินซินก็ล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนขึ้นเตียงเข้านอนแต่หัวค่ำ
พวกปัญญาชนหนุ่มสาวรุ่นเก่าได้กินเนื้อกันอีกครั้ง แม้แต่ละคนจะได้แบ่งไปไม่มาก แต่แค่ได้กินสักคำก็พอใจมากแล้ว
วันรุ่งขึ้น ซูอันกับซุนซินซินยังคงไปทำงาน
หลังจากเห็นฝีมือของซูอันแล้ว คราวนี้เหลียวหงเสียจึงไม่กล้าเอาเครื่องมือเก่า ๆ มาให้ซูอันใช้อีก
พอเริ่มลงมือทำงานในไร่นา สมาชิกหน่วยผลิตหมู่บ้านอวี่โถวก็ได้เห็นซูอันพุ่งทะยานทิ้งห่างคนอื่นอีกครั้ง
งานไร่นาที่คนอื่นทำทั้งวันยังไม่เสร็จ เธอกลับทำเสร็จหมดภายในชั่วโมงเดียว