“อร่อยจัง ซินซิน ฝีมือทำอาหารของเธอนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ แม้แต่แตงกวาดองยังทำออกมาอร่อยขนาดนี้ได้ยังไง?”
พอซูอันชมแบบนี้ ซุนซินซินก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย
“ฉันก็แค่พอทำของกินเป็นบ้าง ส่วนอย่างอื่นฉันไม่รู้หรอก
อันอันชอบกินไว้คราวหน้าฉันจะดองเพิ่มให้นะ
พอถึงฤดูหนาวก็ยังมีผักกาดขาวกับหัวไชเท้า เดี๋ยวฉันทำหัวไชเท้าดองกับผักกาดขาวดองรสเผ็ดให้กิน อันนั้นแหละถึงจะเรียกว่าอร่อย”
พอได้ยินซุนซินซินพูดแบบนั้น ซูอันก็เริ่มกลืนน้ำลายแล้ว
ความสุขที่สุดในชีวิตคงหนีไม่พ้นการได้กินของอร่อย ถ้ากินไม่อร่อย ชีวิตก็แทบไม่มีความหมาย
“ได้สิ งั้นฉันรอกินนะ”
ซุนซินซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คราวหน้าฉันจะไปหาพวกป้าซื้อพริก ช่วงนี้พริกอร่อยที่สุด พอดีกับที่กำลังเก็บเกี่ยว ฉันจะเคี่ยวซอสพริกไว้หลายไห พวกเราจะได้เก็บไว้กินนาน ๆ
อืม คราวหน้าฉันจะลองดูว่าซื้อไข่เป็ดได้ไหม แล้วจะทำไข่เค็มให้กินด้วย”
ซูอันไม่มีข้อโต้แย้งอยู่แล้ว เรื่องในบ้านพวกนี้ให้สาวน้อยคนนี้จัดการทั้งหมด
พอกินมื้อกลางวันจนอิ่มหนำ ซูอันก็สะพายตะกร้าขึ้นหลัง แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าในช่วงบ่าย
เนื้อที่บ้านกินหมดแล้ว ซูอันคิดว่าคราวนี้ขึ้นเขาต้องล่าสัตว์ให้ได้มากหน่อย
โดยพื้นฐานแล้ว ขอแค่เธอเข้าป่าไปก็ต้องได้อะไรติดมือกลับมาบ้าง
แย่ที่สุดก็ยังจับปลาได้สักสองสามตัว
ไม่ได้กินเนื้อ กินปลาก็ยังดีนี่นา
หลังจากซูอันขึ้นเขา โชคของเธอก็ไม่เลวนัก ระหว่างทางล่ากระต่ายป่ากับไก่ป่าได้หลายตัว