“ใคร?!”
“ใครเป็นคนฆ่าเสี่ยวหง?!”
คนแคระจมูกขาวดูจะเป็นหัวหน้าของพวกเขา
ก่อนหน้านี้เขาได้สำรวจเบื้องต้นแล้ว พบว่าที่คอของคนแคระจมูกแดงมีรอยมีดชัดเจน!
“นี่มันการฆาตกรรม ไม่ใช่อุบัติเหตุ!”
“และฆาตกรน่าจะแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกเรา!”
เขาชี้ไปที่คนแคระจมูกเขียวแล้วถามว่า “เป็นฝีมือนายหรือเปล่า!”
คนแคระจมูกเขียวปฏิเสธทันที “ไม่ใช่ผม! ถึงแม้เจ้าหมอนั่นจะติดเงินผมมาหลายปีแล้ว แต่ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องฆ่าเขา!”
คนแคระจมูกขาวลูบคางตัวเอง “ฟังดูมีเหตุผล”
“แล้วจะเป็นนายหรือเปล่านะ? เสี่ยวหลาน!”
คนแคระจมูกฟ้าเถียงเสียงดัง “ใช่! ผมยอมรับว่า ก่อนหน้านี้ผมมีปากเสียงกับเขา แต่พวกนายคิดว่าผมกล้าขนาดนั้น ถึงขั้นฆ่าคนเลยหรือ? พวกนายก็รู้ว่าผมยังลงมือกับเจ้ามอนสเตอร์เห็ดข้างนอกนั่นไม่ได้เลยนะ!”
คนแคระจมูกขาวลูบคางอีกครั้ง “ที่นายพูดก็มีเหตุผล”
“ผมยิ่งไม่น่าเป็นฆาตกรไปใหญ่แล้ว ผมมีข้อแก้ตัวที่แน่นหนา!”
“ข้อแก้ตัวที่แน่นหนา ล้างข้อสงสัยของนายได้หมดจด”
“อย่ามองผมเลย พวกนายก็รู้ว่าเสี่ยวหงกับผมเป็นเพื่อนรักกันมาตลอด ผมไม่มีทางลงมือกับเพื่อนเด็ดขาด!”
“นายก็ไม่เหมือนคนที่จะทำร้ายเพื่อน”
ลู่สิงหย่วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
บ้าเอ๊ย นายนี่ฟังใครก็มีเหตุผลไปหมด
กว่าจะหาฆาตกรตัวจริงเจอคงอีกนานแสนนาน