กุญแจห้องเก็บของ มีเพียงหวังเตอฟาเท่านั้นที่มี
คอมพิวเตอร์ที่ดูกล้องวงจรปิดได้ ก็มีเพียงหวังเตอฟาเท่านั้นที่ดูได้
วันตำรวจมา กล้องวงจรปิดไม่ได้เปิดอยู่
ตอนที่ฉินซือหยางไม่พบวิดีโอเช้าวันที่สามเดือนหนึ่ง เขาก็มั่นใจได้เก้าเก้าเปอร์เซ็นต์แล้วว่าจัดการหลิวต้าจื้อได้
แต่เขาก็ยังถามหวังเตอฟาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีพลาด
เกรงว่าจะมีช่องโหว่ ทำให้เขาประเมินไพ่ตายในมือหลิวต้าจื้อผิด แล้วเผยตัวออกมา ก่อเรื่องเดือดร้อน
สุดท้าย หลักฐานทั้งหมดบอกฉินซือหยางเพียงหนึ่งเดียว
หลิวต้าจื้อแค่บลัฟ
ที่เรียกว่า "ภาพจากกล้องวงจรปิด" ไม่มีอยู่จริง
หลิวต้าจื้อคงฝันไปก็ไม่คิดว่า ฉินซือหยางจะหาช่องโหว่ของเขาได้จากปากหวังเตอฟา
เพราะในสายตาหลิวต้าจื้อ ฉินซือหยางเป็นแค่ลูกกระจ๊อกที่เอาตายเท่านั้น
ฉินซือหยางมองดาวเต็มฟ้าและเทพเจ้า เดินไปตามถนนมืดครึ้ม อารมณ์เบาสบายและยินดี
ในที่สุดเขาก็สามารถตัดสินโทษประหารหลิวต้าจื้อได้อย่างสบายใจ
แม้จะถูกหลิวต้าจื้อข่มขู่จนถึงตอนนี้ ผ่านไปเพียงสองวัน
แต่ฉินซือหยางรู้สึกวันหนึ่งเป็นปี รอไม่ไหวมานานแล้ว
เขาวิ่งสุดฝีเท้า เพื่อไปให้ถึงบ้านหลิวต้าจื้อโดยเร็วที่สุด
เขาเดินเบา ๆ มาถึงหน้าประตูบ้านหลิวต้าจื้อ นี่คือตึกไม้สองชั้นเก่าโทรม แต่ละชั้นมีบ้านสี่ห้าหลัง
บ้านของหลิวต้าจื้อ อยู่ชั้นสอง ประตูที่สี่ทางซ้ายมือ
ฉินซือหยางมาถึงที่นี่ เห็นขยะกองอยู่หน้าประตูหลิวต้าจื้อไม่น้อย
ขยะเหม็น ๆ ดึงดูดแมลงวันจำนวนมาก เพียงแต่แมลงวันเหล่านี้ล้วนมีตา 3-4 ตา ดูเหมือนกลายพันธุ์หลังวันสิ้นโลก
ภาพหน้าประตูนี้ ทำให้ฉินซือหยางนึกถึงท่าทางสกปรกของหลิวต้าจื้อได้ในทันที
ฉินซือหยางเดินมาที่หน้าประตู ใช้แขนเสื้อตบประตูบ้านหลิวต้าจื้อ
"ก๊อก ๆ ๆ!"
"ใครวะ? ป่านนี้แล้ว ยังมาตามประตูแต่เช้า"
ฉินซือหยางลดเสียงต่ำ แกล้งเป็นชายวัยสามสิบกว่า: "เพื่อนบ้านไง ขยะหน้าประตูแกเหม็นมาก รีบย้ายไปซะ!"
ในบ้านมีเสียงหลิวต้าจื้อตอบอย่างไม่พอใจ: "บ้าหรือเปล่า? เกี่ยวข้องอะไรกับแก? ขยะวางอยู่ตรงนั้นก็ไม่ได้ขวางทางเดิน แกเดินไปก็แล้วกัน!"