ฉินซือหยางมองดูข้อมูลของหลี่เทียนหมิง ตกใจจนพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
ผู้อำนวยการหลี่... เคยฆ่าคนมาเป็นสิบคน?
ฆ่าคนมาเป็นสิบคน ยังถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการได้อีก?
ช่างเป็นคนที่มีเบื้องหลังโหดร้ายและทรงอิทธิพลเพียงใดกัน?!
ทันใดนั้น ฉินซือหยางก็รู้สึกว่าตอนที่เพิ่งพูดกับผู้อำนวยการไป เมื่อกี้น้ำเสียงของตัวเองดังเกินไปหน่อย ไม่ได้แสดงความเคารพต่อผู้หลักผู้ใหญ่ที่สมควรมี
"ช่างเถอะ ต่อไปไม่มาที่นี่อีกดีกว่า ไปหาเฉา... ไปหาวังเตอฟาแกล้งคนอ่อนแอดีกว่า ผู้อำนวยการคนนี้ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ"
เขาปิดวิดีโอ แล้วตั้งข้อความจาก[ถิงถิง]เป็นไม่เคยอ่าน อีกทั้งลบวิดีโอที่ดาวน์โหลดไว้ เตรียมจะรีบออกจากห้องทำงานก่อนที่หลี่เทียนหมิงจะกลับมา
ต่อไปนี้ก็ควรหลีกเลี่ยงการพบหน้ากับหลี่เทียนหมิงให้น้อยลง
ในตอนที่เขาจะลุกขึ้นยืนพอดี ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก หลี่เทียนหมิงพุงพลุ้ย ถือแก้วเก็บความร้อนเดินกลับมาจากข้างนอก
เห็นฉินซือหยางทำท่าจะลุกจากที่นั่ง เขาก็ยิ้มถาม "เป็นยังไง ตรวจเสร็จแล้วหรือ จะกลับแล้วสิ?"
"ครับ ใช่ ขอบคุณผู้อำนวยการที่ให้ยืมคอมพิวเตอร์ใช้ ผมหาข้อมูลที่ต้องการเจอแล้วครับ"
ผู้อำนวยการเดินมาอยู่ข้างๆ ฉินซือหยาง มองดูโต๊ะที่สะอาดเรียบร้อย รวมถึงไอคอนรูปบอลล์บอลล์ที่กระเด้งอยู่ที่มุมขวาล่าง
เขาเลื่อนเมาส์ไปชี้ ก็พบว่ามีข้อความที่ตั้งเป็นไม่เคยอ่านจาก[ถิงถิง]อยู่หนึ่งข้อความ
ผู้อำนวยการขมวดคิ้ว มองฉินซือหยางด้วยสายตาที่รู้สึกผิดเล็กน้อย ส่วนฉินซือหยางก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ท่านจะคุยกับใครสักคนใช่ไหมครับ งั้นผมขอตัวก่อนล่ะ การแอบดูความเป็นส่วนตัวของคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่ดี"