อู๋ไป่ชวนเพิ่งจัดการผ่าตัดสุดหินบนชั้นบนเสร็จ ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก ก็รับสายด่วนจากโต๊ะฉุกเฉินชั้นล่างว่ามีพวกอันธพาลยกพวกตีกันที่ทางเดินผู้ป่วยอาการหนัก
เขาโกรธมาก รีบพาคนวิ่งลงมา สิ่งที่เห็นคือเหล่าบอดี้การ์ดนอนครวญครางเกลื่อนพื้นกับเศษแก้วแตกกระจาย
โรงพยาบาลหมิงเต๋อเปิดกิจการมาห้าปีแล้ว ยังไม่เคยมีใครกล้ามาก่อเรื่องที่นี่มาก่อน
"ประธานเฉียน? ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
อู๋ไป่ชวนจำประธานเฉียนที่หน้านวมไปด้วยเหงื่อและน้ำมันได้ คนผู้นี้คือเทพเจ้าแห่งทรัพย์ที่ทุ่มเงินให้โรงพยาบาลมหาศาลทุกปี
ประธานเฉียนเห็นอู๋ไป่ชวนจำตัวเองได้ ก็รีบยืดอกขึ้นทันที
"ผู้อำนวยการอู๋ ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลคุณช่างย่ำแย่จริงๆ!
ใครก็ไม่รู้จะเข้ามากันได้หมด!"
ประธานเฉียนเล่นเกมรุกคนก่อน:
"มือฉันเจ็บสาหัสมาให้พันแผล ไอ้คนจนนี่มันไม่เพียงขวางทาง ยังลงไม้ลงมือกับฉันอีก! รีบจับไอ้พวกอันธพาลนี่ไปซะ!"
อู๋ไป่ชวนขมวดคิ้วแน่น มองไปตามนิ้วชี้ของประธานเฉียน
เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดวอร์มกุดๆ เก่าๆ โอบเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งไว้ด้วยแขนข้างเดียว ยืนอยู่กลางทางเดิน
ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้อยู่ในสายตา
สีหน้าอู๋ไป่ชวนมืดลง ตะคอกเสียงเข้ม
"คุณครับ จะก่อเรื่องก็ดูสถานที่หน่อย!
คุณมาหาเรื่องที่นี่ รบกวนการช่วยเหลือผู้ป่วยอย่างร้ายแรง
ผมกดสัญญาณเตือนแล้ว ฝ่ายรักษาความปลอดภัยกำลังจะมาถึง คุณหนีไม่พ้นแน่!"
เหล่าหัวหน้าแผนกด้านหลังก็พูดตาม
"บ้าเหลือเกิน! โทรแจ้งตำรวจเร็ว!"
เผชิญหน้ากับเสียงประณามของคนมากมาย สวีเฟิงไม่แม้แต่จะเสียเวลาอธิบายแม้ครึ่งประโยค
เขากอดหลินเสี่ยวเสี่ยวแน่นขึ้น มือขวาล้วงไปที่กระเป๋าผ้าใบเก่าๆ ที่สะพายอยู่ด้านหลัง
ท่าทางนี้ทำเอาประธานเฉียนตกใจ คิดว่าสวีเฟิงจะชักอาวุธอะไรออกมา รีบหลบไปซ่อนหลังอู๋ไป่ชวน
"ผู้อำนวยการระวัง! ไอ้หนูนี่มันจะชักมีด!"
สวีเฟิงไม่ได้ชักมีด
เขาควานหาในกระเป๋าผ้าใบที่ดูเหมือนไม่คุ้มค่าถึงห้าสิบหยวนอย่างสบายๆ
ในวันสุดท้ายในคุกหญิง ชายชราชุดแดงท่านอาจารย์ใหญ่ยัดของพวกนี้ใส่มือเขาอย่างไม่เกรงใจ พูดแต่ว่ามันเป็นของกระจุกกระจิกไร้ค่า ใช้นอกคุกเวลาต้องใช้เงินอาจมีประโยชน์
สวีเฟิงหยิบการ์ดโลหะสีดำล้วนออกมาใบหนึ่ง
วัสดุของการ์ดใบนี้พิเศษยิ่งนัก ไม่ใช่ทองไม่ใช่หยก พื้นผิวไม่มีตัวอักษรหรือสัญลักษณ์ธนาคารใดๆ มีเพียงมังกรดำห้าเล็บที่วาดด้วยลวดลายสีทองเข้ม
ข้อมือสวีเฟิงสะบัด
การ์ดดำกลายเป็นสายฟ้าสีดำ พร้อมเสียงลมหวีดหวิว อัดเข้าที่หน้าอกของอู๋ไป่ชวน
แรงพอดีๆ ไม่ทำให้บาดเจ็บ
การ์ดดำร่วงหล่นลงมาตามเสื้อผ้า อู๋ไป่ชวนรับไว้ด้วยสองมือโดยสัญชาตญาณ
"แกเอาถ่านเหล็กแผ่นหนึ่งมาปาใส่ใคร! ไม่มีเงินรักษาพยาบาลแล้วจะมาทำเป็นชนแล้วเรียกร้องค่าเสียหายใช่ไหม!"
ประธานเฉียนโผล่หัวจากหลังอู๋ไป่ชวน ชี้หน้าสวีเฟิงด่าเสียงดัง
อู๋ไป่ชวนเดิมทีก็โกรธแทบระเบิด กำลังจะลงไม้ลงมือ แต่สายตาเหลือบไปเห็นเครื่องหมายบนการ์ดโดยบังเอิญ
ตราสัญลักษณ์รวงข้าวค้ำดาบ
ตราประทับแห่งผู้ยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียว!
อู๋ไป่ชวนรู้สึกเพียงเสียงดังอื้ออยู่ในหัว ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่
ในฐานะบุคคลระดับบนสุดของวงการในเมืองเจียงเฉิง ความรู้ของอู๋ไป่ชวนนั้นเหนือกว่าคนรวยใหม่ไฟแรงอย่างประธานเฉียนมากนัก
ครั้งหนึ่งเขาเคยไปร่วมการสัมมนาทางแพทย์ระดับสูงที่เมืองหลวง
เคยมีโอกาสได้ยินจากปากชนชั้นสูงสุดของมหาอำนาจมังกร
เกี่ยวกับตำนานของการ์ดใบนี้
เครื่องหมายประจำตัวของเทพผู้ไร้พ่ายแห่งต้าเซี่ย!
บัตรมังกรดำแห่งเทพจ้าวยุทธ์!
ออกจำกัดทั่วโลกไม่เกินสิบใบ!
ผู้ถือบัตรมีสิทธิ์ระดมพลระดับสูงสุด ไม่ต้องพูดถึงการเช่าโรงพยาบาลเอกชนทั้งโรง แม้แต่จะซื้อเมืองเจียงเฉิงทั้งเมือง ธนาคารใหญ่ๆ ก็จะโอนเงินนับหมื่นล้านให้เสร็จภายในสามนาที
นี่คืออำนาจอันสัมบูรณ์!
มือของอู๋ไป่ชวนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เขาพยายามเบิกตากว้างที่สุด จ้องเขม็งไปที่มังกรดำห้าเล็บสีทองเข้มนั้น
ลวดลายเกล็ดมังกร งานประดับเพชรเลือด เทคนิคป้องกันปลอมแปลงอันพิเศษของตราประทับแห่งผู้ยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียว...
เป็นของแท้ทั้งหมด!
ของแท้แน่นอน!
ประธานเฉียนยังคงยุแหย่ข้างๆ:
"ผู้อำนวยการอู๋ ไอ้หนูนี่มันบ้าไปแล้ว รออะไรอยู่ล่ะ รีบเรียกคนจัดการมันไปซะสิ!"
แล้วท่ามกลางสายตาตกใจราวกับเจอผีของทุกคน
ผู้อำนวยการผู้สุภาพเรียบร้อยผู้นี้ กลับชักแขนขึ้น
ใช้แรงทั้งหมดที่มี
ตบสนั่นไปที่หน้าอ้วนๆ ของประธานเฉียนอย่างจัง!
ปั่ก!
ฝ่ามือนี้เข้าอย่างจัง
ฟันกรามของประธานเฉียนหลุดกระเด็น เลือดเต็มปาก
"อู๋ไป่ชวน! แกบ้าไปแล้วหรือไง!
แกตบฉันทำไม!"
ประธานเฉียนเอามือกุมแก้มที่บวมขึ้นสูง สีหน้าตกตะลึง
อู๋ไป่ชวนไม่แม้แต่จะสนใจเขา หันไปสั่งเหล่าหัวหน้าแผนกด้านหลังโดยตรง:
"ยังยืนงงอยู่อีก!
ไม่เห็นหรือไงว่าขยะบนพื้นทำสายตาคุณท่านลำบาก!
รีบเรียก รปภ. ลากออกไปเดี๋ยวนี้!
ขึ้นบัญชีดำโรงพยาบาลหมิงเต๋อ ห้ามเหยียบเข้ามาอีกเด็ดขาด!"
เหล่าหัวหน้าแผนกมองหน้ากัน งงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่เมื่อผู้อำนวยการออกคำสั่ง พวกเขาทำได้เพียงทำตาม รีบเรียก รปภ. ผ่านวิทยุสื่อสารทันที
ประธานเฉียนถูกลากออกไปอย่างหมาแก่โดยบอดี้การ์ดร่างยักษ์หลายคน ระหว่างทางยังคงสาปแช่งไม่หยุดปาก
ห้องโถงฉุกเฉินเงียบสงัดลง
อู๋ไป่ชวนสูดหายใจลึก ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวย จากนั้นก็ก้มตัวเก้าสิบองศา ใช้สองมือประคองบัตรมังกรดำวิ่งไปหาฉู่เฟิง
"ท...ท่านผู้มีเกียรติ ข้าน้อยอู๋ไป่ชวน ตาคล้ำบอด มองไม่เห็นตำแหน่งของท่านในทันที สมควรตายจริงๆ!"
เสียงของอู๋ไป่ชวนสั่นเทา เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
"การ์ดใบนี้... ขอท่านรับไว้ด้วย"
เหล่าญาติผู้ป่วยที่เมื่อครู่ยังดูถูกสวีเฟิง ตอนนี้อ้าปากค้างกันหมด
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหมิงเต๋อ กลับโค้งคำนับเรียกตัวเองว่าข้าน้อยต่อหน้าชายหนุ่มขอทาน?
โลกนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
สวีเฟิงรับบัตรมังกรดำคืน พูดเรียบๆ:
"ตอนนี้ฉันต้องการห้องพักผู้ป่วยที่เงียบที่สุด และทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล"
สวีเฟิงก้มมองหลินเสี่ยวเสี่ยวในอ้อมแขน
"ถ้าน้องสาวฉันมีอันเป็นอะไรไป นายรู้ผลลัพธ์ดี"
อู๋ไป่ชวนฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาไม่สงสัยเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้พูดแล้วต้องทำได้จริง
"เข้าใจแล้ว! จัดการทันที! รับรองไม่มีพลาดแน่นอน!"
ทีมแพทย์หัวแก้วหัวแหวนทั้งโรงพยาบาลหมิงเต๋อ หมุนตัวทำงานทันทีเพียงเพราะคำพูดหนึ่งของสวีเฟิง
สวีเฟิงอุ้มหลินเสี่ยวเสี่ยว เดินตามหลังผู้อำนวยการอู๋ที่โค้งคำนับนำทางตลอดทาง ขึ้นลิฟต์พิเศษตรงสู่ชั้นบนสุด
เขตผู้ป่วยระดับประธานาธิบดีบนชั้นบนสุดหรูหราสุดขีด ไม่เพียงมีห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ ยังมีชุดห้องพักสำหรับผู้ดูแลโดยเฉพาะ
หลังจากการรักษาอย่างครอบคลุมรอบหนึ่งของทีมผู้เชี่ยวชาญ สัญญาณชีพต่างๆ ของหลินเสี่ยวเสี่ยวก็ทรงตัวลง
เด็กน้อยนอนหลับลึกบนเตียงนุ่ม คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายลงมากทีเดียว
สวีเฟิงยืนอยู่ข้างเตียง เขย่าผ้าห่มให้เรียบร้อย หันหลังเดินออกจากห้อง
ที่ทางเดิน อู๋ไป่ชวนและแพทย์ผู้เชี่ยวชาญสิบกว่าคนยืนเรียงรายติดผนังอย่างหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"ที่นี่ไม่ใช่ธุระของพวกนายแล้ว จัดการให้นางพยาบาลเฝ้ายี่สิบสี่ชั่วโมง ห้ามใครรบกวนนาง"
สวีเฟิงทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยค ก้าวตรงไปที่ลิฟต์
"ท่านผู้มีเกียรติวางใจได้! ข้าน้อยจะเฝ้าอยู่หน้าประตูเอง!"
อู๋ไป่ชวนรับปากแล้วรับปากอีก