ฉินซุยซุยรีบลงจากรถ วิ่งเข้าไปอุ้มจ้านจ้านขึ้นมา ใช้ชายเสื้อช่วยเช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะถามอย่างร้อนใจว่า “เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? หรือมีใครแกล้งหนู?”
โรงเรียนเล็กของเขตทหารเปิดถึงหกโมงครึ่งเย็น เพราะพ่อแม่ส่วนใหญ่เลิกงานตอนหกโมง พอดีไปรับลูกได้หลังเลิกงาน
ตอนนี้เพิ่งห้าโมง ฉินซุยซุยยังคิดว่าจะกลับบ้านไปล้างเนื้อล้างตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วค่อยไปรับจ้านจ้านที่โรงเรียนเล็ก อย่างไรเสียก็เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้พบครูกับเพื่อนร่วมชั้นของจ้านจ้าน อย่างน้อยก็ต้องแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยหน่อย ตอนนี้เธอเหงื่อท่วมตัว ผมก็ยุ่งเหยิงไปหมด แบบนี้คงไม่ได้แน่ แต่ไม่คิดเลยว่าจ้านจ้านจะกลับมาคนเดียวเร็วขนาดนี้
จ้านจ้านสูดจมูกฟุดฟิด แขนทั้งสองข้างกอดคอฉินซุยซุยไว้แน่น ซุกหน้ากับลำคอของเธอ ไม่ตอบคำถามของฉินซุยซุย กลับถามเสียงอู้อี้ว่า “แม่ครับ แม่ก็คิดว่าผมเป็นลูกติด ไม่อยากได้ผมแล้วใช่ไหม?”
ฉินซุยซุยขมวดคิ้ว ยกมือลูบศีรษะจ้านจ้านเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ทำไมจ้านจ้านถึงคิดแบบนั้นล่ะ? แม่จะไม่เอาหนูได้ยังไง?”
จ้านจ้านยังคงก้มหน้า มือข้างหนึ่งบิดชายเสื้อ เสียงเบาหวิว “เพื่อนชื่อเซอจื่อหมิงบอกว่าเด็กไม่มีแม่เหมือนต้นหญ้า เด็กมีแม่เหมือนสมบัติ เขาบอกว่าพวกเขาทุกคนเป็นสมบัติ มีแค่ผมที่เป็นต้นหญ้า เลยไม่ยอมเล่นกับผมครับ”
ฉินซุยซุยอุ้มเขาเข้าไปในบ้าน พลางฟังเขาพูดต่อ “ก่อนหน้านี้พวกเขาก็พูดแบบนี้ ผมไม่สนใจหรอกครับ แต่วันนี้ผมเถียงกลับไปแล้ว ผมบอกว่าตอนนี้ผมก็เป็นสมบัติแล้ว ผมมีแม่แล้วด้วย ผมเอากบตัวน้อยให้พวกเขาดู แต่พวกเขาไม่เชื่อ บอกว่าผมเป็นจอมโกหก แถมยังขว้างกบตัวน้อยของผมจนพังด้วยครับ!”
ฉินซุยซุยก้มลงมอง ถึงเพิ่งเห็นว่าเจ้าตัวเล็กยังกอดกบตัวน้อยที่เธอให้ไว้ แต่ขาข้างหนึ่งหักไปแล้ว ฉินซุยซุยขมวดคิ้ว “พวกเขาแกล้งหนู แล้วหนูบอกครูหรือยัง?”
จ้านจ้านร้องไห้เสียงดังขึ้นทันที “ครูเจียวเจียวก็ไม่เชื่อผม แถมยังบอกให้ผมเรียกครูว่าแม่ ผมไม่อยากให้ครูเป็นแม่สักหน่อย! เพราะก่อนหน้านี้ผมแอบได้ยินครูคุยกับครูเยว่เลี่ยงว่า ผมเป็นลูกติดของพ่อ… เพราะผม พ่อถึงหาคู่ไม่ได้ ฮือ ๆ ๆ…”