ผู้บังคับการหมวดเจียถอนหายใจยาว เซอซานเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของเขามาโดยตลอด เขาเห็นเซอซานก้าวมาทีละขั้นจนถึงวันนี้ ความสามารถของอีกฝ่ายย่อมไม่ต้องพูดถึง ในหน่วยหนึ่งต้องมีทั้งคนรุ่นใหม่ฝีมือโดดเด่นอย่างเพ่ยจิ่วเหยียน และคนสุขุมระมัดระวังอย่างเซอซาน เมื่อมีทั้งสองแบบคอยเกื้อหนุนกัน จึงจะก้าวไปได้อย่างมั่นคงและยืนยาว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เซอเจียวแห่งบ้านตระกูลเซอถูกตัดสินให้รับโทษแรงงานอบรมความคิดสองปี ส่วนหยางหรุ่ยชุ่ยถูกตัดสินจำคุกแปดปี พอพ้นโทษก็ยังต้องรับการแรงงานอบรมความคิดต่อ ลูกก็ยังป่วยอยู่ในโรงพยาบาล บ้านของเซอซานนับว่าแตกสลายไปแล้ว
“เรื่องเหล่านี้ แม้จะไม่ใช่สิ่งที่คุณลงมือทำเอง แต่คุณก็มีความผิดที่ดูแลครอบครัวไม่เข้มงวดจริง ๆ หลังจากองค์กรหารือกันแล้ว จึงมีมติลงโทษคุณด้วยการพักงานโดยไม่จ่ายเงินเดือนเป็นเวลาหนึ่งปี ถือโอกาสใช้ช่วงเวลานี้จัดระเบียบครอบครัวของคุณเสียใหม่”
เซอซานเข้าใจว่าองค์กรเมตตาและผ่อนปรนกับเขามากแล้ว เขายืนตัวตรงทำความเคารพผู้บังคับบัญชาหลายคนอย่างจริงจัง ก่อนจะเชิดหน้าชูอกเดินออกไป ทว่าเพียงก้าวพ้นประตู ไหล่ของเขาก็ห่อลงทันที องค์กรผ่อนปรนให้เขา แต่ตัวเขาเองกลับก้าวข้ามความรู้สึกผิดในใจไปไม่ได้
ฉินซุยซุยกลับบ้านไปอาบน้ำ พอกลับเข้าห้องก็เห็นว่ากระสอบป่านใบใหญ่สามใบที่เธอเก็บของไว้เมื่อคืนหายไปแล้ว เสื้อผ้าในตู้ถูกแขวนกลับเข้าไปจนเต็ม ส่วนข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอีกครั้ง
มุมปากของฉินซุยซุยค่อย ๆ ยกขึ้น เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องผู้ป่วยเมื่อช่วงบ่าย เธอก็อดยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองไม่ได้
เพ่ยจิ่วเหยียนเพิ่งอาบน้ำเสร็จและเดินเข้าห้องมาเช่นกัน พอเห็นเธอจ้องตู้เสื้อผ้าอยู่ เขาก็กระแอมเบา ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ เสื้อผ้าผมเอากลับไปใส่ตู้ให้หมดแล้วนะ ง่วงหรือยัง จะนอนไหม...”
“ไม่ง่วง!” ฉินซุยซุยพูดเสียงดังขึ้นมาทันที แถมยังจงใจบิดขี้เกียจ “กลางวันฉันนอนมาทั้งวัน ตอนนี้ตื่นเต็มตาเลย ถ้าคุณง่วงก็ไปนอนก่อนเถอะ!” พูดจบก็แสร้งทำเป็นหยิบหนังสือคำคมบนโต๊ะขึ้นมา แล้วนั่งอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ