ฉินซุยซุยในตอนนี้ดูน่ารักมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ เพ่ยจิ่วเหยียนรู้สึกว่า แม้เมื่อครู่เธอจะกำลังอารมณ์เสีย แต่ดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนตอนที่ตระกูลฉินยังไม่เกิดเรื่องอีกครั้งแล้ว
เพ่ยจิ่วเหยียนกลืนน้ำลาย แล้วเผลอถามออกไปว่า “อะไรนะ อย่างไรหรือ?”
ฉินซุยซุยขมวดคิ้ว “ก็เรื่องขุดบ่อน้ำไง! ดูท่าฉันพูดอะไรกับนาย นายก็ฟังเป็นลมผ่านหูไปหมดแล้วสินะ!”
ตอนฉินซุยซุยกลับมาเอามันสำปะหลังให้เพ่ยจิ่วเหยียน เธอพูดถึงเรื่องอยากขุดบ่อน้ำขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่ทั้งสองยังไม่ทันได้คุยกันต่อ ก็ถูกเรื่องของหาวเคอและคนอื่น ๆ ขัดจังหวะเสียก่อน
เพ่ยจิ่วเหยียนยกมือยอมแพ้ “ไม่มี ๆ ฉันจะกล้าได้ยังไง? แต่เรื่องขุดบ่อน้ำนี่ต้องให้ช่างมืออาชีพมาดูก่อน”
ฉินซุยซุยคิดดูแล้วก็เห็นด้วย เกาะฉงไถมีภูมิประเทศซับซ้อน สภาพใต้ดินก็ไม่ได้เหมือนกันทุกแห่ง ต้องให้คนที่เชี่ยวชาญมาดูก่อนจริง ๆ
แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องขุดบ่อน้ำก็ถือว่าตกลงกันแล้ว บ้านพักครอบครัวของพวกเขามีน้ำประปาก็จริง แต่การจ่ายน้ำไม่สม่ำเสมอ บางครั้งน้ำหยุดไหลก็ไม่สะดวกเอาเสียเลย ถ้าขุดบ่อน้ำไว้สักบ่อก็คงสะดวกขึ้นมาก
ช่วงบ่าย เพ่ยจิ่วเหยียนก็พาช่างขุดบ่อน้ำมืออาชีพมา
ช่างเดินสำรวจรอบลานบ้านทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนจะกำหนดจุดขุดบ่อไว้ที่ลานด้านหลัง
บ้านของพวกเขามีลานด้านหลังอยู่จริง แต่ค่อนข้างเล็ก มีห้องเก็บฟืนเล็ก ๆ อยู่ห้องหนึ่ง ปกติมีแต่เพ่ยจิ่วเหยียนที่ไปวางฟืนด้านหลัง ส่วนฉินซุยซุยแทบไม่เคยไปเลย
จุดขุดบ่ออยู่ตรงข้ามห้องเก็บฟืน ติดกับผนังด้านนอกของห้องครัวพอดี นับว่าสะดวกดี ฉินซุยซุยไม่มีข้อขัดข้อง และพอคิดดูแล้วก็จริง จ้านจ้านมักเล่นอยู่ลานด้านหน้า ถ้าขุดบ่อไว้ตรงนั้นก็คงอันตรายอยู่บ้าง
พอกำหนดจุดเสร็จ บ่ายวันนั้นก็เริ่มงานทันที
ดินแถบเกาะฉงไถเป็นดินเหนียวสีแดง การขุดบ่อน้ำแบบชนบทไม่ยากนัก อีกทั้งพวกเขาใช้น้ำกันแค่ในครัวเรือนทั่วไป จึงไม่ต้องการน้ำมาก ขุดให้ลึกสักสิบถึงสิบห้าเมตรก็พอแล้ว แต่น่าเสียดายที่เทคโนโลยีในยุคนี้ยังมีข้อจำกัด บ่อน้ำแบบชนบทเช่นนี้ทำได้ด้วยแรงคนเท่านั้น ต่อให้เรียกคนมาช่วยหลายคน ก็ยังต้องใช้เวลาขุดอย่างน้อยสี่วัน