ไร่โสมตั้งอยู่บนไหล่เขาสูงจากระดับน้ำทะเลราวเจ็ดถึงแปดร้อยเมตร ตอนนี้เองฉินซุยซุยถึงได้รู้ว่า ที่แท้ซวี่โชวฉวนเป็นผู้ริเริ่มโครงการปลูกโสมแห่งนี้ ทั้งยังเป็นผู้รับผิดชอบหลักด้วย เพียงแต่เขาไม่ได้ประจำอยู่ที่นี่ตลอดเวลา คนที่ประจำการอยู่ที่นี่ล้วนเป็นลูกศิษย์ของเขา ชาวบ้านจึงคิดว่าเขาเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญธรรมดาคนหนึ่ง
หลังจากหายเจ็บจากการถูกห่านตัวใหญ่จิก ซวี่โชวฉวนก็เดินอ้อมมาอยู่ข้างฉินซุยซุยอีกครั้ง พลางขยิบตาส่งสัญญาณให้เธอ “หนูน้อย บอกความจริงกับลุงมาสักคำสิ แตงกวากับมะเขือเทศของหนูปลูกออกมาได้ยังไงกันแน่”
ฉินซุยซุยรู้ดีว่าถ้าเธอไม่บอกอะไรให้ชัดเจนสักอย่าง เจ้าคนแก่จอมตื๊อคนนี้คงไม่ยอมเลิกราแน่ แต่ความลับเรื่องมิติของเธอเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด เธอจึงอ้างเพียงว่าสภาพธรรมชาติบนเกาะฉงไถดี ทั้งแสงแดดและแหล่งน้ำก็อุดมสมบูรณ์
ตอนอยู่บนรถเธอก็พูดแบบนี้ ซวี่โชวฉวนไม่เชื่อเลยสักนิด เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามายิ้มกริ่ม “ในเมื่อหนูไม่ยอมบอก งั้นให้ลุงกินมะเขือเทศกับแตงกวาอย่างละลูกอีกได้ไหม”
เขาวางแผนไว้ดีทีเดียว หนูน้อยไม่ยอมบอกก็ช่าง เขาแอบเอาแตงกวากับมะเขือเทศกลับไปศึกษาดูก็ได้ อีกอย่างเขาเห็นกับตาว่าตอนผู้ชายของหนูน้อยลงจากรถ เขายกแตงกวากับมะเขือเทศที่เหลือทั้งหมดให้เธอ
ฉินซุยซุยอยากรีบปิดเรื่องนี้ให้จบ จึงไม่ปฏิเสธ เธอล้วงแตงกวาหนึ่งลูกกับมะเขือเทศลูกใหญ่อีกหนึ่งลูกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา
ตอนนี้ทั้งคู่เดินมาถึงไหล่เขาแล้ว ใกล้จะถึงไร่โสม ซวี่โชวฉวนรับของไปอย่างดีใจ กำลังจะเก็บใส่กระเป๋าตัวเอง จะได้ไม่ถูกพวกเด็กแสบในฐานเห็นแล้วมาแย่ง แต่พอเปิดกระเป๋าออก วินาทีถัดมาของในมือก็หายวับไป เงาสีเหลืองสดสายหนึ่งพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายเข้าไปในป่า
ซวี่โชวฉวนชะงัก หันมามองฉินซุยซุยอย่างงุนงง “เมื่อกี้มีอะไรพุ่งผ่านไปน่ะ”
ฉินซุยซุยเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง หากไม่มีอะไรผิดพลาด สัตว์ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาฉกแตงกวากับมะเขือเทศจากมือซวี่โชวฉวนไปเมื่อครู่น่าจะเป็นอีเห็นทอง ซึ่งทางดงเป่ยเรียกกันว่าเพ็กเหม่ย