เซี่ยจวินจ้องนาง น้ำเสียงเย็นชา “นายที่เจ้าพูดถึงคือใคร?”
“นาย...” พี่ซูมองออกไปนอกหน้าต่าง รอยยิ้มยังคงงดงามเจิดจ้า “เจ้าครองตำแหน่งเจ้าสิ่งเลวร้ายแห่งเฟิงตูมาร้อยปีแล้ว หรือไม่เคยได้ยินชื่อรุ่งอรุณที่โด่งดังไปทั่วโลกสิ่งเลวร้ายเมื่อ 30 ปีก่อนเลย? อีกนิดเดียว...ขาดอีกเพียงนิดเดียว นางก็จะได้ขึ้นแทนเจ้าสิ่งเลวร้าย แต่สุดท้ายนางกลับยอมแพ้ เพื่ออิสรภาพอันน่าขันนั่น”
“นางบุกด่านโดยไม่ห่วงชีวิต ผ่านดันเจี้ยนระดับนรกมาทีละแห่ง ครอบครองอำนาจแห่งกฎเกณฑ์ครึ่งหนึ่งของโลกสิ่งเลวร้าย แต่กลับทิ้งทุกอย่างไปเพียงเพราะเชื่อคำพูดจอมปลอมของเจ้าสิ่งเลวร้าย น่าขันจริง ๆ”
รุ่งอรุณอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยจวินตกอยู่ในห้วงความคิด เขาเคยได้ยินชื่อนี้จริง แต่เป็นเพียงนามแฝง ไม่ใช่ชื่อจริง ในดันเจี้ยนทั้งหมดของเขาไม่เคยมีคนผู้นี้ปรากฏตัว
“ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก! ทุกอย่างเป็นคำลวง ไม่มีใครผ่านด่านทั้ง 99 ได้หรอก สุดท้ายก็ต้องตายในด่านใดด่านหนึ่ง เพราะความจริงก็คือ เมื่อผ่านครบ 99 ด่าน จะครอบครองอำนาจครึ่งหนึ่งของโลกสิ่งเลวร้าย กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่เจ้าสิ่งเลวร้ายหวาดระแวงที่สุด และแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสิ่งเลวร้ายกับพระองค์ พระองค์กลัว จึงปล่อยข่าวลือสารพัดว่าจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้”
ดวงตาของพี่ซูมีเลือดไหล นางเปิดเผยความจริงเบื้องหลังและละเมิดข้อห้ามที่เจ้าสิ่งเลวร้ายตั้งไว้ หมอกดำผุดขึ้นจากร่าง นั่นคือบทลงโทษหลังถูกกฎเกณฑ์กลืนกิน ความเจ็บปวดแผ่ลึกถึงวิญญาณ แต่นางกลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ
หลังหัวเราะลั่น สภาพจิตใจของสิ่งเลวร้ายตนนั้นก็แทบคลุ้มคลั่ง “นาย...ท่านถูกหลอกแล้ว...” สายตานางเลื่อนไปยังชายตรงหน้า “คิดว่าชะตาของท่านจะดีกว่าข้าตรงไหน? ท่านก็จะถูกกลืนกิน กลายเป็นอาหารบำรุง พระองค์ไม่ยอมให้มีเจ้าสิ่งเลวร้ายที่แข็งแกร่งกว่าพระองค์หรอก...อีกไม่กี่ร้อยปี ไม่สิ อีกแค่ร้อยปี ท่านก็จะกลายเป็นอาหารของพระองค์แล้ว...น่าเวทนาจริง ๆ...”