หมิงเสี่ยงใช้กรรไกรตัดดอกลิลลี่น้ำหอมที่บานสะพรั่ง กลีบดอกสีขาวลอยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายทั้งกายและใจ สมองปลอดโปร่ง
กลิ่นหอมประหลาดของดอกลิลลี่น้ำหอม แต่กลับทำให้ลูกค้าชอบมาก
หมิงเสี่ยงตั้งใจจะตัดบางส่วนใส่แจกันที่บ้านไว้ชื่นชม ส่วนที่เหลือจะตัดในวันพรุ่งนี้เอาไปขายที่ร้านดอกไม้
เพิ่งวางดอกลิลลี่น้ำหอมลงในแจกันเซรามิก ทันใดนั้นก็มีตัวอักษรปรากฏขึ้นตรงหน้าเรียงเป็นแถว ทำให้หมิงเสี่ยงสะดุ้งโหยง
[โอ๊ย! นางร้ายตัวแสบยังไม่ตาย โผล่มาให้ตกใจเล่น]
[ไม่ใช่สิ เธอลงจากเวทีไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?]
[ตอนนี้ควรเป็นฉากสวีทหวานแหววของพระเอกนางเอกแท้ ๆ อยู่ดี ๆ เธอโผล่มา หรือยังจะคิดก่อเรื่องอีก?]
หมิงเสี่ยงกะพริบตา เริ่มสงสัยสายตาตัวเอง กะพริบแรง ๆ ข้อความก็ยังไม่หายไป
เอื้อมมือแตะหน้าผาก อุณหภูมิปกติ ไม่ได้มีไข้จนเพ้อคลั่งเห็นภาพหลอน
แต่ทำไมถึงเห็นตัวอักษรลอยอยู่กลางอากาศแบบนี้ คล้าย ๆ… แถบข้อความลอยในรายการโทรทัศน์
พอคำนี้ผุดขึ้นมา หมิงเสี่ยงก็ยิ่งแน่ใจ
แต่ทว่าฟังไม่เข้าใจ อะไรคือนางร้ายตัวแสบ อะไรคือพระเอกนางเอก
[เธอยังมีอารมณ์ปลูกดอกไม้อีกนะ ตลกขำกลิ้งเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายยังไง เพื่อน ๆ ทุกคน รอบที่สองแล้วนะ เหตุผลที่นางร้ายปรากฏตัว ก็เพื่อมาเป็นตัวเปรียบเทียบความสุขของนางเอก จุดจบของนางน่าสังเวชมาก…]
แถบข้อความแสดงความอาฆาตต่อนางมาก
หมิงเสี่ยงทำเป็นมองไม่เห็น แต่ตัวอักษรที่กระโดดออกมาเรียงเป็นแถว ๆ ทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างแจ่มแจ้งอย่างรวดเร็ว
เธอใช้ชีวิตอยู่ในนิยายเรื่องสามีผีรักเมีย และยังเป็นนางร้ายตัวแสบด้วย ส่วนหมิงซิน ลูกเลี้ยงของพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอนั้นเป็นนางเอก
ส่วนพระเอกก็คือคนที่เธอถูกบังคับให้แต่งงานด้วยในตอนนั้น ทายาทสกุลเฉินซึ่งพิการและมีนิสัยโหดร้ายป่าเถื่อน
หมิงเสี่ยง: ?
ตัวหนังสือรู้จักชัดเจน แต่พอร้อยเรียงต่อกัน หมิงเสี่ยงกลับอ่านไม่รู้เรื่อง
ไม่ใช่สิ พวกตระกูลหมิงนั่น กับผู้ชายที่เคยคิดจะทำมิดีมิร้ายกับเธอ คือตัวเอกของเรื่อง หมิงเสี่ยงรู้สึกเลยว่าโลกมันชักจะบ้าไปแล้ว
หมิงเสี่ยงหยิบรูปคู่กับเซี่ยจวินที่วางบนโต๊ะกาแฟขึ้นมาเช็ด รูปสไตล์ย้อนยุค เธอสวมกระโปรงยาวสีเขียวถั่ว รวบผมขึ้น เผยรอยยิ้มหวาน ส่วนผู้ชายนุ่งเสื้อคลุมยาวสีขาวจันทรา หวีผมไปข้างหลัง สายตามองมายังด้านข้าง แววตาอ่อนโยนและอาลัยรัก
[ตายแล้ว! รูปแต่งงานเหรอ? นางร้ายแต่งงานแล้ว?]
[ไม่ใช่ เธอชอบพระเอกไม่ใช่เหรอ? ต่อให้พระเอกตายกลายเป็นผี เธอก็ยังชอบ เพื่อให้ได้ครอบครองพระเอก ถึงขั้นหาทางใส่ร้ายนางเอกจนอยากให้ตาย…]
[แต่นางร้ายน่ะแต่งงานแล้วนะ นี่มัน… อะไรจะยุ่งเหยิงขนาดนี้ ทำไมมันดูไม่ค่อยถูกต้องเลยนะ]
[ขำตาย นางร้ายคงไม่คิดหรอกว่าตัวเองจะสุขสมหวัง แต่งกับไอ้โรคจิตฆาตกรต่อเนื่อง]
[ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายยังไง ยังทะนงตนดีใจอยู่ได้…]
มือที่เช็ดรูปของหมิงเสี่ยงชะงักไปนิด คิ้วสวยขมวดมุ่น
เธอเริ่มรำคาญที่ต้องเห็นแถบข้อความพวกนี้บ้างแล้ว
เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย แล้วยังพูดจาเหลวไหล ถึงขั้นใส่ร้ายป้ายสีว่าเซี่ยจวินของเธอเป็นโรคจิตฆาตกร
หมิงเสี่ยงบึนปากอย่างไม่พอใจ: สามีฉันดีจะตายไป เป็นโรคจิตได้ยังไงกัน พวกคุณนั่นแหละคือโรคจิตฆาตกรต่อเนื่อง ครอบครัวพวกคุณทั้งบ้านนั่นแหละโรคจิตฆาตกรต่อเนื่อง
พื้นสกปรกนิดหน่อย หมิงเสี่ยงไม่สนใจแถบข้อความพวกนั้นแล้ว เดินไปเอาไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดห้องนั่งเล่น
[ไม่ใช่ คุณกำลังพูดเรื่องอะไร เราอ่านหนังสือเล่มเดียวกันในคลื่นความถี่เดียวกันหรือเปล่า?]
[ไอ้โรคจิตฆาตกรต่อเนื่องอะไร?]
[ข้ามช่องทางเหรอ? คุณน้อง เราดูเวอร์ชันหนังสือการ์ตูนดัดแปลงนะ มันเร้าใจมากเลย…]
แถบข้อความพวกนี้ยังสามารถเชื่อมโยงข้ามกันได้อีก นับว่ามหัศจรรย์ยิ่ง
หมิงเสี่ยงบ่นพึมพำในใจ ทำเป็นมองไม่เห็นแถบข้อความเหล่านี้ มีแต่จะทำลายอารมณ์ดี ๆ ของตัวเอง
แถบข้อความพวกนี้ยังคุยกันเองได้ ไม่เห็นหัวเธอ เธอก็จะไม่เห็นหัวพวกนั้นเช่นกัน
ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม ฟ้าแลบแปลบปลาบ ฝนตกหนักลงมาอย่างหนักหน่วง
หมิงเสี่ยงยืนในห้องนั่งเล่นมองออกไปทางหน้าต่าง อดห่วงเซี่ยจวินที่ทำงานในโรงฆ่าสัตว์ไม่ได้ ไม่ได้เอาร่มไปด้วย จะตัวเปียกโชก หวัดกินง่าย ๆ
ส่วนดอกไม้ที่ปลูกในสวน ตอนนี้หมิงเสี่ยงไม่มีแก่ใจไปสนใจแล้ว
ค้นหาเจอโทรศัพท์มือถือ เหลือบมองเวลา ประมาณบ่ายโมง
หน้าจอสีดำของโทรศัพท์ในสถานะพักการทำงาน สะท้อนใบหน้าสวยของหญิงสาวที่มีผิวราวหยก หน้าตางดงามละเมียด ตามแบบฉบับของความหวาน หากแต่ตอนนี้คิ้วขมวดแน่น หว่างคิ้วงามแฝงด้วยความกังวล
โชคดีที่ฝนตกนานหนึ่งชั่วโมงก็หยุดในที่สุด หลังฝนตกฟ้าก็สดใส
ความกังวลที่เปื้อนบนใบหน้าของหญิงสาวก็จางหายไปด้วย
หมิงเสี่ยงรู้สึกหิวนิดหน่อย จึงไปต้มบะหมี่ไข่ใส่ชาม ยกมานั่งบนเก้าอี้ริมระเบียงนอกประตู รับประทานพลางสูดกลิ่นอากาศหลังฝนตกไปด้วย
ในสายตาของเธอ สีสันทั่วทั้งสวนสดใสงดงาม
ทว่าสิ่งที่หมิงเสี่ยงมองไม่เห็นก็คือ ภายใต้สีสันนั้น มีน้ำฝนสีแดง ผนังที่ผุพัง และท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยหมอกสีดำชั่วร้าย
บรรดาบ้านทรงยุโรปหลังเล็ก ๆ เรียงราย มีเพียงหลังนี้ที่โดดเด่นเหนือใคร สะอาดเอี่ยมไร้มลทิน
หมอกดำหมายจะเคลือบคลุมตัวบ้าน แต่ถูกม่านพลังบางอย่างปิดกั้นเอาไว้
พอถึงพลบค่ำ ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง
แถบข้อความที่เงียบไปก่อนหน้านี้ กลับมาเคลื่อนไหวคึกคักอีกครั้งในตอนนี้
[มาแล้ว ๆ คืนนี้ไอ้โรคจิตฆาตกรต่อเนื่องจะลงมือฆ่านางร้าย สับศพนางเป็นชิ้น ๆ!]
[สมควรแล้วที่นางจะต้องเจอจุดจบแบบนี้ ถ้านางไม่ใช้เล่ห์เพทุบายแต่งงานกับพระเอก แล้วยังหนีไปอีก กลายเป็นรักแรกของพระเอก ให้พระเอกเฝ้าคิดถึงไม่เลิก ต่อให้นางเอกแต่งงานกับพระเอกแล้ว ก็ยังอยู่ในวังวนของความเข้าใจผิด]
[ฉันจะรอดูจุดจบอันน่าสังเวชของนางร้าย แย่งชิงชีวิตของนางเอกมา ก็สมควรตาย!]
[ถึงตายไปกลายเป็นผี ก็ยังไม่ยอมปล่อยนางเอก ทรมานนางเอก นางร้ายสมควรตาย รีบ ๆ ลงจากเวทีไปเสียที]
[ฉันไม่อยากเห็นเธออีกแล้วจริง ๆ…]
มือของหมิงเสี่ยงสั่นเล็กน้อย ห้องนั่งเล่นสลัว ประกอบกับฟ้าแลบฟ้าร้องและเสียงฝน ประตูห้องนั่งเล่นถูกเปิดออก เสียงดังกริ๊ก ชัดเจนและจู่โจม
เงาร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงประตู เสื้อผ้าเปียกน้ำหยดติ๋ง ๆ ลงพื้น ซึมจนพื้นเป็นรอยเปื้อน
ฟ้าแลบวาบผ่าน เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มลึกและซีดเซียวของผู้ชาย ถือมีดสับในมือ มีคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทบนใบมีด คงถูกน้ำฝนชะ หยดเลือดผสมน้ำรินลงบนพื้น
หมิงเสี่ยงเงยหน้าขึ้น แววตาพลันเปล่งประกาย
[น่ากลัวจัง น่าสยองมาก! อ๊ากกก! นางร้ายจะต้องลงจากเวทีแล้ว!]
หมิงเสี่ยงลุกขึ้นยืน วิ่งตึงตังไปยังประตู: "สามี กลับมาแล้วเหรอ"
รอยยิ้มของหญิงสาวหวานละมุน ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานสดใสมีชีวิตชีวา
"สกปรก"
เซี่ยจวินยกมือขึ้น ขวางร่างที่จะพุ่งเข้ามาแบบดอกไม้งาม เห็นเธอหยุดอยู่ห่างออกสองก้าว หน้าตาบูดเบี้ยวน้อยใจ
เซี่ยจวินรู้สึกจนใจ วางมีดสับในมือไว้นอกประตู แล้วถอดเสื้อกันฝนที่เปื้อนเลือดออก โยนลงในตะกร้าผ้าสกปรกของห้องน้ำตรงทางเข้า
เสื้อผ้าหน้าร้อนลำลองสีพื้นหลวม ๆ ตัวสั้น ก็ยังเปื้อนเลือดอยู่ดี ต้องเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู ล้างทำความสะอาด แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมา ผมที่ยังเปียกหมาด ๆ มีหยดน้ำเกาะอยู่ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ กางแขนออกอ้าหมิงเสี่ยง
"เอาละ สะอาดแล้ว"
เสียงของเขาไพเราะมาก สุภาพนุ่มนวลราวกับนักปราชญ์หนุ่ม
หมิงเสี่ยงคลี่ยิ้ม โถมตัวเข้าใส่ทั้งร่าง ซุกกายในอ้อมกอดอบอุ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง แนบหูฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่น ความคิดฟุ้งซ่านไม่สงบก็พลอยสงบลงตามไปด้วยโดยไม่รู้ตัว
แขนที่เต็มไปด้วยพละกำลังของผู้ชายกอดภรรยาในอ้อมอกแน่นหนา วางคางบนศีรษะของเธอ ถามแผ่วเบา: "หิวหรือยัง?"
หมิงเสี่ยงพยายามพยักหน้า: "หิวแล้ว"
เซี่ยจวินหัวเราะเบา ๆ: "แล้วยังไม่ปล่อยฉันอีก ฉันจะไปทำกับข้าว"
หมิงเสี่ยงกอดด้วยความอาลัยอาวรณ์ รู้สึกถึงความนุ่มนวลบนหน้าผาก จุมพิตอ่อนโยนประทับลงบนหน้าผาก เธอก็เงยหน้าขึ้น จูบตอบเบา ๆ แล้วจึงปล่อย
"ผมยังเปียกอยู่เลย เดี๋ยวก็หนาวไม่สบายหรอก"
หมิงเสี่ยงหยิบผ้าขนหนูสะอาดมา ให้เขาก้มศีรษะลง ผ้าขนหนูคลุมลงบนเส้นผมที่หยดน้ำ: "วันนี้ฝนตกหนักมากเลย เธอตากฝนมาหรือเปล่า?"
"เปล่า" เซี่ยจวินตอบ ยื่นมือมารับผ้าขนหนูในมือของเธอไป ส่วนสูงของทั้งสองต่างกันอยู่บ้าง เขาสูงเกือบ 190 เซนติเมตร ปล่อยให้เธอเขย่งเท้าตลอดคงเหนื่อยน่าดู ฉะนั้นเขาเลยเช็ดน้ำบนผมด้วยตัวเอง