ภายในโถงใหญ่ ลู่เฉินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก้าวยาวไปที่หน้าต่าง
ชายไร้หน้าที่อยู่นอกหน้าต่างดูเหมือนสัมผัสได้ถึงการเข้าใกล้ของลู่เฉิน ใบหน้าไร้อวัยวะรับสัมผัสนั้น ปากที่ปิดสนิทแต่เดิมพลันปริแยก เผยโพรงมืดดำภายใน จับแนบสนิทกับกระจกราวกับอยากสูบกลืนลู่เฉินเข้าไป
ไม่รู้จริง ๆ ว่าแรงสูบนี้เทียบกับภูตแห่งวสันต์แล้วใครจะแรงกว่ากัน
ลู่เฉินสะกดกลั้นความคิดที่จะใช้เทคโนโลยีต่อกรกับสิ่งประหลาด
"อยากเข้ามานัก?"
มองดูชายไร้หน้าที่แปรเปลี่ยนไป ลู่เฉินค่อย ๆ ยกยิ้มที่มุมปาก "ข้าปล่อยเจ้าเข้ามา!"
วินาทีต่อมา ลู่เฉินกระทำการอันบ้าบิ่น
เขาพุ่งมือไป ปลดล็อกหน้าต่างกันกระสุนอย่างแรง แล้วผลักเปิดอย่างแรง!
ฟู่!!!
วินาทีที่หน้าต่างเปิด ลมเย็นเสียดกระดูกคละคลุ้งกลิ่นเหม็นรุนแรงถั่งท่วมทั่วห้องในพริบตา!
ก็ในวินาทีนี้เอง เมื่อไร้กระจกกีดขวาง ลู่เฉินก็เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของสิ่งนี้จนชัดแจ้ง
มันเป็นก้อนโคลนมนุษย์สีดำดิ้นดุ๊กดิ๊ก มีเพียงส่วนหัวที่แยกเผยอ้าปากซึ่งเรียงรายด้วยหนามแหลม!
[คำเตือน! ได้รับผลกระทบทางจิต!]
[ค่าสติ -10!]
[ค่าสติปัจจุบัน 74!]
สมองของลู่เฉินพลันมึนงงไปชั่วขณะ ราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงอยู่ที่ขมับ
แค่สบตาปราดเดียวก็ลดไป 10 แต้มสติ!
"โฮก!!!"
ชายไร้หน้าปล่อยเสียงคำรามอย่างตื่นเต้น ร่างกลายเป็นเงาดำเคลื่อนพรวดเข้าใส่หน้าผากลู่เฉินโดยตรง ปากขนาดใหญ่เบิกกว้างถึงขีดสุด ราวกับจะขบกัดหัวลู่เฉินให้หลุด!
หากเป็นคนปกติทั่วไป ณ ตอนนี้คงขาอ่อนรอถูกเชือดไปแล้ว