เขาเอียงตัว มองดูทั้งสองคนที่ยังคงหลับใหล
พวกเธอขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หายใจยาวสม่ำเสมอ ราวกับลูกแมวขี้เกียจสองตัว
เมื่อนึกถึงศึกหนักเมื่อคืน ลู่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะลิ้นพัน
"สมแล้วที่เป็นความชำนาญการเต้นระดับ S..."
ร่างกายของซูชิงเยว่นุ่มนิ่มจนผิดหลักวิทยาศาสตร์!
ท่วงท่ายากสูงที่ลู่เฉินเคยเห็นแต่ในการแข่งขันยิมนาสติกลีลาทางทีวีมาก่อน คุณพี่ซูกลับทำออกมาได้อย่างง่ายดาย
โดยเฉพาะท่าไม้ตายสองสามท่านั้นที่แสดงถึงความยืดหยุ่นอันน่าทึ่งในการยืดเหยียดแบบจับคู่ แนบชิดกันจนอัดแน่นด้วยภาพที่ตื่นตาตื่นใจ แทบทำให้ลู่เฉินผู้เป็นนักวิวัฒนาการที่มีร่างกายแข็งแกร่งถึงกับร้องขอชีวิต
และที่ทำให้หัวใจลู่เฉินเต้นแรงยิ่งกว่า คือหลินชิงเสวี่ย
ใครจะไปคิดว่า ดอกไม้บนยอดเขาสูงที่ปกติเย็นชาไว้ตัวผู้นี้ หลังจากปลดเปลื้องคราบภายนอกแล้ว กลับมีผิวกายขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติที่หาดูได้ยากยิ่ง
ราวกับหยกขาวเนื้อแกะชั้นเลิศ
หยกขาวไร้มลทิน
ไร้ธุลีใดแปดเปื้อน
เมื่อคืนขณะที่ลู่เฉินค่อยๆ ทลายเปลือกนอกที่เย็นชาของเธอลงทีละนิด หลินชิงเสวี่ยอายจนแม้แต่ลำคอขาวผ่องและหลังหูก็ระเรื่อเป็นสีชมพูสุก
ความรู้สึกแตกต่างที่เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น หางตาเรื่อน้ำตา แต่กลับยอมให้เขาจัดการอย่างว่าง่ายนั้น ชวนให้หยุดไม่ได้จริงๆ
แต่กระนั้น...แม้หลินชิงเสวี่ยและซูชิงเยว่จะร่วมมือกันอย่างเข้าขา แบกรับบททดสอบจากผู้จัดการร้านไปด้วยกัน...