......
สามชั่วโมงต่อมา
พายุหิมะนอกหน้าต่างดูเหมือนจะซาเบาลงบ้าง แต่อุณหภูมิภายในห้องยังคงร้อนระอุอย่างน่าประหลาด
ห้องนอนชั้นสอง
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายยั่วยวนซึ่งจะคงอยู่หลังจากพายุฝนสงบลงเท่านั้น
เตียงเดี่ยวที่เคยเรียบร้อยตอนนี้กลับรกรุงรัง ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้ดุเดือดมา
ซูชิงเยว่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ไหล่งามที่โผล่พ้นออกมายังมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เกาะอยู่
ใบหน้างดงามของหล่อนยังคงแดงระเรื่อ ดวงตาไร้จุดโฟกัส ร่างกายราวกับตุ๊กตาผ้าที่ถูกสูบพลังไปจนหมดสิ้น แม้แต่จะขยับนิ้วก็ไม่มีแรง
"น้ำ..."
หล่อนขยับปาก เสียงที่เคยสดใสดังไพเราะตอนนี้กลับแหบแห้งอย่างรุนแรง
ช่วยไม่ได้
ใครจะไปคิดว่าเจ้าของร้านที่ปกติดูเย็นชาไร้ราคะ เมื่อถูกทำลายผนึกแล้ว จะกลายเป็นสัตว์ร้ายโบราณที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย?
สามชั่วโมงเต็ม!
ภายใต้การปกป้องของกำแพงกันเสียง Lv.4 ในพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่มีคนนอก หล่อนเกือบจะตะโกนจนคอแหบ จากที่ตอนแรกเขินอายคล้อยตาม กลายเป็นขอร้องวิงวอน แต่ก็ยังไม่สามารถยุติสงครามครั้งนี้ได้
แก้วน้ำอุ่นถูกยื่นมาที่ริมฝีปาก
ลู่เฉินสวมเพียงกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน
เขาดูกระปรี้กระเปร่ามองสตรีงามบนเตียง แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างใหญ่หลวงของชาย
"ดื่มน้ำสักหน่อย ให้คอชุ่มชื้น"
ซูชิงเยว่เชื่อฟัง ดื่มน้ำจากมือของเขาไม่กี่อึก จากนั้นก็หดตัวเข้าไปในอ้อมอกของลู่เฉินเหมือนแมวน้อยที่ตกใจ พร้อมกับคราบน้ำตาที่หางตา