ลู่เฉินไม่ได้รีบเปิดหีบสมบัติเงินด้วยตัวเอง
เขานั่งลงบนโซฟา ปลายนิ้วเคาะที่เท้าแขนเบาๆ ในหัวย้อนนึกถึงรางวัลสังหารแรกของครั้งก่อน
“ครั้งก่อนเปิดได้เชิงเทียนปราบมารสีทอง”
“ตอนสิ่งประหลาดบุก เชิงเทียนปราบมารคือของล้ำค่าช่วยชีวิตได้แน่นอน ข้อเสียเดียวก็คือ......มันเป็นของใช้สิ้นเปลือง”
ใช้ทีละน้อยลง อีกทั้งยังทำได้แค่ป้องกันเชิงรับ นั่นทำให้ลู่เฉินที่ชินกับการควบคุมสถานการณ์รู้สึกค้างคาเล็กน้อย
“ระบบ คราวนี้ขออย่าให้ของใช้แล้วทิ้งพวกนั้นอีกนะ”
ลู่เฉินจ้องไปที่หีบซึ่งส่องประกายสีเงิน นึกภาวนาอยู่ในใจ “เมื่อเทียบกับโล่ปกป้องชีวิต ตอนนี้ฉันขาดอาวุธที่ใช้สังหารสิ่งประหลาดมากกว่า”
ลู่เฉินยื่นมือออกไป เพิ่งจะกดสลัก แต่กลับหยุดชะงักกลางอากาศ
เขามองฝ่ามือตัวเอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เฮ้อ คราวก่อนถึงจะออกของทอง แต่ก็เป็นแค่ของใช้สิ้นเปลือง แสดงว่าโชคฉันดูเหมือนจะงั้นๆ......”
“ถ้าครั้งนี้ดวงซวย เปิดได้แต่ขยะล่ะ?”
คิดได้ดังนั้น ลู่เฉินก็หันไปมองข้างตัว
ซูชิงเยว่เพิ่งเต้นฮอตแดนซ์จบ ตอนนี้กำลังหอบหายใจเบาๆ
เม็ดเหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามใบหน้าสวยเย้ายวน หยดลงในร่องไหปลาร้าเรียวสวย ใสดั่งแก้วผลึก
ดวงตาหวานเยิ้มคู่หนึ่งฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำ ทั้งร่างแผ่เสน่ห์ราวกับลูกพีชสุกงอม
สมเป็นแม่เสน่ห์พรสวรรค์ กระดูกเย้ายวนแต่กำเนิด แม้จะยืนนิ่งเฉยก็ยังเปล่งเสน่ห์ดึงดูดให้คนปากแห้งคอแห้ง