ผลลัพธ์นั้น ไม่ต้องพูดก็รู้กันดี
ดังนั้น ที่หลบภัย Lv.2 สำหรับเขาแล้วยังไม่ให้ความรู้สึกปลอดภัยเพียงพอ
ต้องอัปเกรดเป็น Lv.3 ให้เร็วที่สุด!
ซูชิงเยว่รับขนมปังไป กินทีละน้อย ทีละน้อย ความเขินอายในแววตาค่อย ๆ จางหาย ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น
"ค่ะ ผู้จัดการร้าน"
......
หลังกินอาหารเช้า
ลู่เฉินเปิดแผนที่ระบบ
วินาทีต่อมา แววตาเขาแวบผ่านความประหลาดใจ
บนแผนที่มีจุดแสงสีขาวเพิ่มขึ้นมาสองจุด!
เขามองซูชิงเยว่ที่ยืนข้างกายด้วยท่าทางประหม่า และมองสำรวจรอบตัวด้วยความสงสัย พลางเข้าใจในใจ
"ดูท่าที่เพราะมีพนักงานร้านแล้ว นับเป็นสองคน ระบบเลยคำนวณหีบสมบัติเอาชีวิตรอดเป็นสองเท่า"
จุดหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างออกไปกว่า 300 เมตร
อีกจุดอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างไป 500 เมตร
"ดีที่ไม่ใช่คนละมุมแย้งกัน ทั้งสองอยู่ทางเหนือ ระยะทางพอรับได้"
ก่อนออกเดินทาง ลู่เฉินจัดการฝึกก่อนเริ่มงานครั้งสุดท้ายให้ซูชิงเยว่
"ในหมอกจะมีสัตว์ประหลาด แต่ตราบใดที่ไม่ส่งเสียงดัง หรือเข้าใกล้เกินไป ปกติจะไม่ถูกตรวจพบ"
"ถึงเวลานั้นถ้าเจอมัน เธอก็ต้องสงบสติอารมณ์ให้ดี ทุกอย่างฟังคำสั่งฉัน"
ลู่เฉินจ้องตาเธอ น้ำเสียงเยือกเย็นและจริงจัง
"ไม่อย่างนั้นถ้าตกใจสัตว์ประหลาดจริง ๆ หากฉันรับมือได้ก็ดีไป แต่ถ้ารับมือไม่ได้ เธอก็รู้ว่าจะลงเอยอย่างไร"
"คนที่ฉันต้องการคือผู้ช่วยที่ช่วยฉันได้ ไม่ใช่ตัวถ่วงที่รู้จักแต่กิน ๆ นอน ๆ รอวันตาย"