“หมดท่าแล้ว ใช้ระเบิดเพลิงดีกว่า”
ลู่เฉินหยิบระเบิดเพลิงออกจากกระเป๋าเป้มิติ
ของพวกนี้ข้างในบรรจุเชื้อเพลิงเหนียวพิเศษ พอระเบิดจะเกาะติดแน่นมาก ทั้งทนอุณหภูมิต่ำ เหมาะจะใช้รับมือพวกของนอกโลกคืนนี้โดยเฉพาะ
เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว
ลู่เฉินส่งข้อความขอบคุณกับเสิ่นหว่านชิว พร้อมกับส่งคำขอเป็นเพื่อนไปด้วย จากนั้นจึงปิดมือถือ
ความสามารถระดับ S ของเสิ่นหว่านชิว ถือเป็นหนึ่งในความสามารถเอาตัวรอดที่แข็งแกร่งที่สุดในวันสิ้นโลกแน่นอน!
คนแบบนี้สมควรคบหาไว้ระยะยาว
ถ้ามีโอกาส บางทีอาจชวนเธอมาอยู่ที่ร้านของตัวเองก็ได้!
ลู่เฉินคิดในใจ
เขาเงยหน้าขึ้น มองนาฬิกาบนผนัง
21:58 น.
อีกสองนาทีสุดท้ายก่อนราตรีจะมาเยือน
กลางโถงคาเฟ่เมด
หลินชิงเสวี่ยนั่งตัวตรงหน้ากู่เจิง สีหน้าจดจ่อ ปลายนิ้วลูบไล้สายเครื่องดนตรี ท่วงท่างดงามเย็นชาราวเทพธิดา
ซูชิงเยว่สวมไมโครโฟนหูฟัง ยืนอยู่ด้านข้าง รูปร่างงดงาม พร้อมง้างท่า
ส่วนลำโพงเต้นรำในสวนสาธารณะขนาดมหึมากำลังกระพริบไฟหลากสี หันหน้าตรงไปทางประตูใหญ่
ลู่เฉินนั่งบนโซฟา เล่นระเบิดเพลิงสองขวดในมือ มุมปากยกยิ้มมั่นใจราวกับชนะแน่: “มาเลย”
“มาทำให้ผู้ชมคืนนี้ได้รับบทเรียนดีๆ กัน”
21:59:50
“ติ๊ก”
“ติ๊ก”
“ติ๊ก”
อีกสิบวินาทีสุดท้าย
เสียงลมนอกหน้าต่างหยุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หมอกสีเทาที่เดิมพวยพุ่งก็แข็งค้างในตอนนี้ แนบสนิทกับกระจกหน้าต่าง
เหมือนใบหน้าคนซีดขาวหลายใบกำลังจ้องมองแสงไฟอุ่นในห้องอย่างตะกละตะกลามผ่านกระจก