เรื่องโอกาสหรือไม่โอกาส หลี่หยวนเฉาเองก็ไม่ได้ใส่ใจ
ที่ให้หลี่เถียนเรียนร้องเพลงก็เพราะเหตุผลหนึ่งคือเสียงของหลี่เถียนดีจริง ๆ เขาคิดว่าสามารถส่งเสริมให้เป็นงานอดิเรกได้ อีกเหตุผลคือเย่เจาสนใจเรื่องนี้มาก เขาจึงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของการตอบแทนความกตัญญู
“ถ้าอย่างนั้นหัวหน้าจ้าว เราตกลงกันตามนี้นะครับ เจอกันสัปดาห์หน้า”
“เจอกันสัปดาห์หน้า...”
ตอนนี้จ้าวชิงผิงไม่มีท่าทีขัดข้องแม้แต่น้อย แทบอยากจะลากตัวเด็กกลับไปเรียนเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
สองพ่อลูกหลี่หยวนเฉาขึ้นรถ มุ่งหน้ากลับไปยังเขตบ้านพักทันที
“เถียนเถียน หนูไม่รังเกียจคุณปู่จ้าวเหรอ?”
“ตอนแรกก็มีนิดหน่อยค่ะ แต่หลัง ๆ ก็ไม่เกลียดแล้ว เขาชอบหรือไม่ชอบอะไรก็แสดงออกตรง ๆ ไม่ใช่คนไม่ดี”
หลี่หยวนเฉายิ้มโดยไม่พูดอะไร
“เขาเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ คงสอนเข้มงวดหน่อย ถ้าหนูชอบร้องเพลงจริง ๆ ก็ต้องตั้งใจเรียนกับเขานะ”
เจอครูดี ๆ ทั้งทีก็ควรตั้งใจเรียนให้ดี
โอกาสมีแล้วก็อย่าปล่อยให้หลุดมือ
“พ่อซื้อเครื่องฟังเพลงให้หนูได้ไหมคะ?”
“อยากได้เหรอ?”
“ต้องฟังบ่อย ๆ ถึงจะเรียนตามได้ค่ะ ถ้าอัดเสียงตอนคุณปู่จ้าวสอนเอาไว้ได้ก็ดี หนูจะได้เปิดฟังบ่อย ๆ ด้วย”
“รู้จักเครื่องอัดเสียงด้วยเหรอ?”
หลี่เถียนกะพริบตาปริบ ๆ ไม่ได้อธิบาย เธอไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้ฟังดูสมเหตุสมผล
แน่นอนว่าหลี่หยวนเฉาก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้เรื่องเล็กน้อยแค่นี้
บางทีอาจเห็นมาจากโทรทัศน์ หรือไม่ก็ได้ยินหลี่เซิ่งลี่กับคนอื่นพูดถึง เด็กที่รู้เห็นอะไรเยอะก็ไม่ใช่เรื่องแปลก