“เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะป้าจาง”
ดูท่าจะไม่ใช่แค่ไปเที่ยวเล่นธรรมดา แต่วันนี้เธอออกไปข้างนอกมาแล้ว หลี่เถียนจึงไม่อยากออกไปอีก คงต้องรอพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
ตอนกลางคืน ขณะที่กำลังจะเข้านอน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากหลี่หยวนเฉา เขาบอกว่ามาถึงแล้ว
“พี่คะ พี่สาวเป็นยังไงบ้าง”
“พี่ใหญ่เข้มแข็งมาก หลักฐานชัดเจน หวังหมิงหานถูกจับแล้ว เรื่องหย่ากับการลงโทษก็แค่รอทำตามขั้นตอน”
หลี่ซือเหวินด่าคนหน้าซื่อใจคดอยู่สองสามคำ
หลี่หยวนเฉาไม่ได้ด่าตาม วิธีระบายความโกรธมีตั้งมากมาย การด่าทอเป็นวิธีที่ไร้ประโยชน์ที่สุด แถมยังทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ด้วย
ในเมื่อหวังหมิงหานกล้าทำตัวไร้กฎไร้เกณฑ์ เขาก็อย่าหวังว่าจะมีอนาคตอีกเลย
“พี่คะ แล้วหวังป๋อล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
หลี่หยวนเฉาถอนหายใจ “ตอนนี้ที่น่าปวดหัวคือหวังป๋อ เจ้าเด็กนั่นถูกหวังหมิงหานทำให้เสียคนไปไม่น้อย ถึงกับคิดว่าพี่ทำเกินไปและทำให้พ่อเขาต้องเดือดร้อน พูดดี ๆ ก็ไม่ฟัง เกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่เข้าใจ เห็นแล้วมันน่าโมโหจริง ๆ”
“คราวก่อนที่เจ้าเด็กนี่มาเจอ ฉันก็ไม่เห็นจะเหลวไหลขนาดนั้นเลย พี่อย่าใจอ่อนนะ ควรจัดการยังไงก็จัดการไปเลย”
ถึงอย่างไรหลานชายก็เป็นญาติกันชั้นหนึ่ง เด็กกำลังอยู่ในวัยที่ต้องอบรมสั่งสอนพอดี
หลี่หยวนเฉารับคำ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
หลี่ซือหลินบอกว่าปัญหาที่ตัวเองก่อไว้ เธอจัดการเองได้ หลี่หยวนเฉายินดีช่วยให้ความร่วมมือ
หวังป๋อมีความคิดที่ผิดเพี้ยน ไม่ใช่เรื่องที่ตีสักยกแล้วจะเปลี่ยนได้
จากนั้นหลี่ซือเหวินก็เล่าเรื่องที่ดูรูปถ่ายตอนกลางวันให้ฟัง