“ซือเหวิน เอาใบสั่งมาให้ฉันหน่อย ฉันจะไปเอาเค้ก”
“ได้เลย ได้เลย”
หลี่ซือเหวินลุกขึ้นกลับเข้าห้องของตัวเอง
“พ่อ แม่ ยังมีอะไรที่อยากให้ซื้ออีกไหม?”
เย่เจาส่ายหน้า “ที่บ้านไม่ได้ขาดอะไร อยากซื้ออะไรก็ซื้อเถอะ”
“ซื้อกับข้าวสักสองสามอย่างที่แม่ชอบมาด้วย ช่วงนี้เรื่องที่บ้านก็มีไม่ขาด จะสั่งอาหารจากข้างนอกเอิกเกริกเกินไปก็ไม่ดี แต่ก็อย่าให้แม่ลำบากเกินไปล่ะ”
หลี่หยวนเฉารับปากเต็มคำ
“น้าครับ ซื้อกระดานหมากล้อมให้ผมสักชุดได้ไหม เมื่อวานยังซื้อไม่สำเร็จเลย”
หลี่หยวนเฉาตบไหล่หลี่จื่อหลง
“ได้สิ แกนี่โชคดีนะ ตั้งใจเรียนกับอาจารย์ให้ดีล่ะ”
“ครับ ผมจะตั้งใจ”
“น้า อย่าลืมซื้อของขวัญให้เถียนเถียนด้วยนะ วันนี้เธอเหนื่อยแย่ แถมไม่ได้เจอน้ามาตั้งนาน ถึงปากจะไม่พูด แต่ในใจก็คิดถึงน้าอยู่”
หลี่หยวนเฉาฟังแล้วรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เขายิ้มพลางขานรับ
พอนึกถึงลูกสาว หลี่หยวนเฉาก็เดินไปหน้าห้องของหลี่เถียนอย่างเบามือเบาเท้า
เขาแง้มประตูออกนิดหนึ่ง เห็นเธอหลับสนิทอยู่ จึงค่อย ๆ ถอยออกมาเงียบ ๆ
หลี่หยวนเฉาออกไปจัดการธุระ หลี่จื่อหลงกลับเข้าห้องไปทำการบ้าน ส่วนเย่เจาไปดูแลดอกเบญจมาศที่กำลังบานสะพรั่ง
ช่วงไม่กี่ปีมานี้เองที่เธอพอมีเวลาว่างมาดูแลต้นไม้ดอกไม้
ต่างคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง วันเวลาก็ผ่านไปเหมือนทุกวัน
ตอนหลี่เถียนตื่นก็เกือบสิบโมงแล้ว
พี่สะใภ้จางกำลังยุ่งอยู่ในครัว พอได้รับคำสั่งจากเย่เจา ก็รีบนึ่งไข่ตุ๋นให้หลี่เถียนทันที
กินจนอิ่มหนำแล้ว หลี่เถียนก็ถอดรองเท้าเอนตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง