เวลาค่อย ๆ ผ่านไป หลี่เถียนไม่รู้ว่ารออยู่นานแค่ไหนแล้ว
หลี่ซือเหวินยังไม่กลับมา แต่เธอเริ่มปวดฉี่ขึ้นมาแล้ว
เรื่องอื่นยังพออดทนได้ แต่ไม่มีใครกลั้นปัสสาวะไหวหรอก
หลี่เถียนมองอาคารรอบ ๆ อาคารเรียนที่ใกล้ที่สุดคงอยู่ห่างออกไปเป็นร้อยสองร้อยเมตร
ขาสั้น ๆ ของเธอคงเดินไปไม่ไหว
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหาที่ใกล้ ๆ แล้วล่ะ หากเจอใครห้ามไว้ก็ค่อยอธิบายดี ๆ อีกฝ่ายคงไม่ถึงกับลำบากใจหรอก
หลี่เถียนเดินตามเส้นทางที่หลี่ซือเหวินเพิ่งใช้เข้าไปในห้องสมุด
“หนูน้อย ที่นี่เป็นห้องสมุด ไปเล่นข้างนอกนะ”
หลี่เถียนหันไปมองอาจารย์สูงวัยที่พูดขึ้น “คุณปู่คะ หนูอยากเข้าห้องน้ำ กลั้นไม่ไหวแล้วค่ะ”
“หนูสัญญาว่าเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วจะออกมาเลยค่ะ”
“ผู้ใหญ่ที่บ้านหนูล่ะ?”
“หนูมากับคุณอาค่ะ เธอชื่อหลี่ซือเหวิน เข้าห้องสมุดไปสักพักแล้วค่ะ”
อาจารย์สูงวัยนึกทบทวน ดูเหมือนจะมีนักศึกษาหญิงแซ่หลี่เข้ามาคนหนึ่งจริง ๆ
“เดินไปตามโถงนี้ ห้องน้ำอยู่ด้านในสุด หนูรู้จักห้องน้ำหญิงไหม?”
“รู้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลี่เถียนรีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปยังจุดหมาย
อาจารย์สูงวัยดันแว่นขึ้น มองแผ่นหลังเล็ก ๆ แล้วหัวเราะออกมาอย่างไร้เสียง
เด็ก ๆ นี่ช่างไร้เดียงสาน่ารักจริง ๆ
หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ หลี่เถียนก็เกิดอยากรู้อยากเห็นห้องสมุดในยุคนี้ จึงขึ้นบันไดฝั่งห้องน้ำไปยังชั้นสอง
เธอแค่เข้าไปดูเท่านั้น
ชั้นหนังสือโล่งมาก หนังสือบนชั้นมีไม่เยอะ คิดว่าหนังสือที่เสียหายไปในช่วงวิกฤตคงยังไม่ได้เติมกลับมา