หลังทะลุเข้ามาในนิยาย หลี่เถียนก็ได้รับแต่ความปรารถนาดี นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกหมายหัวแบบนี้
หลี่เถียนล้มหน้าคะมำลงกับพื้น ก่อนจะร้องโอดโอยพลางแยกเขี้ยว
ร่างนี้ยังเล็กเกินไป พอโดนเข้าแบบไม่ทันตั้งตัวก็เจ็บไม่น้อย หลี่เถียนออกแรงอยู่นานกว่าจะปีนกลับขึ้นมายืนได้
เธอถ่มน้ำลายปนเลือดออกมา แล้วใช้หลังมือเช็ดจมูก กลิ่นคาวเลือดพลันคลุ้งอยู่ในปาก
รังแกคนตัวเล็กกว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจ แต่ร่างนี้ของเธอยังเป็นเด็กทารกอยู่นะ!
เธออยากเห็นนักว่าใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องเธอ
หลี่เถียนหันกลับไปด้วยความโกรธ
“โอ้โฮ ไม่ร้องไห้ด้วยเหรอ?”
“น่าเสียดายนะ ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่มีแม่แท้ ๆ มาคอยรักคอยโอ๋”
พอเห็นเด็กอ้วนจ้ำม่ำฝั่งตรงข้ามกลอกตาใส่ หลี่เถียนก็ไม่สนแล้วว่าจะสู้ไหวหรือเปล่า เธอกำหมัดพุ่งเข้าใส่ทันที
เด็กคนนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่รังแกหลี่เถียน
กัวหลิน เด็กอ้วนจ้ำม่ำ รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่คิดเลยว่าหลี่เถียนที่ผอมบางอ่อนแอจะพุ่งเข้ามาหาแบบไม่คิดชีวิต
เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว พอเห็นว่าหลบไม่พ้นก็ได้แต่เผชิญหน้าตรง ๆ
หลี่เถียนเหวี่ยงหมัดมั่วซั่วใส่ตัวกัวหลินรัว ๆ เพียงแต่คอยหลบตากับจมูกซึ่งเป็นจุดอันตรายไว้
กว่าจะได้เข้ามาอยู่ในสังคมระดับนี้ต้องผ่านมาหลายชาติ เธอจะไปกลัวอะไร!
ไม่ต้องเหมือนชาติที่แล้วที่แค่ทะเลาะวิวาทก็กลัวว่าจะสร้างปัญหาให้ครอบครัว แถมยังกลัวว่าที่บ้านต้องจ่ายค่าเสียหายอีก
ตอนนี้ต้องระบายความแค้นออกมาก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน
กัวหลินเป็นเด็กผู้ชาย แรงเยอะกว่าอยู่บ้าง ช่วงแรกจึงถูกท่าทีดุดันของหลี่เถียนข่มจนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ