เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกันถือเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ โปรดอย่าคิดว่าเป็นเรื่องของตัวเอง!
……
“คุณปู่ ช่วยด้วย...”
หลี่เถียนแทรกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคุณปู่ที่รีบมาช่วยได้อย่างคล่องแคล่ว
พอได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง เธอก็จงใจหันไปแลบลิ้นใส่พ่อที่โกรธจนควันแทบออกหู
“คุณปู่ พ่อจะตีหนู” น้ำตาเม็ดโตไหลพรากลงมาอย่างกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
ใครเห็นเข้าก็อดสงสารไม่ได้
“หลานรัก ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ปู่จะดูซิว่าใครกล้าแตะต้องหนูแม้แต่ปลายนิ้ว” หลี่เซิ่งลี่ไม่มีแรงอุ้มหลานสาวขึ้นมา แต่ก็ยังฝืนย่อตัวลงตรงหน้าเธอ พยายามปลอบเต็มที่
หลี่หยวนเฉาที่ตามมาถึงส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความโมโห!
ถึงจะโกรธแค่ไหน เขาก็รู้ว่าขาที่บาดเจ็บของพ่อไม่ควรย่อตัว จึงก้าวเข้าไปประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นทันที
หลี่เถียนจับมือหลี่เซิ่งลี่ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
พอหลี่เซิ่งลี่นั่งลงบนโซฟา เธอก็เอนตัวพิงแขนคุณปู่ตามไปด้วย
“พ่อ ถ้าไม่สั่งสอนเด็กคนนี้ เดี๋ยวก็ปีนขึ้นไปพังหลังคาบ้านหรอก พ่ออย่าห้ามผมเลย...”
หลี่เซิ่งลี่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ตอนเด็กแกก็ซนจนปีนขึ้นไปพังหลังคาไม่ใช่หรือไง ฉันว่าแกคงรำคาญที่มีฉันกับหลานอยู่เกะกะสายตาแล้วล่ะ...”
หรือว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ กันแน่?
หลี่หยวนเฉาบ่นเสียงเบา “พ่อก็ตีผมออกจะบ่อย ทำไมพอถึงตาผมสั่งสอนลูก พ่อกลับมาห้ามล่ะ!”
หลี่เซิ่งลี่กลอกตาใส่
ไม่รู้หรือไงว่าคนเป็นปู่เป็นย่ารักหลานมากกว่า?
หลี่เถียนขยับเข้าไปใกล้หูหลี่เซิ่งลี่อย่างว่าง่าย “คุณปู่ หนูแค่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะหนังสือของพ่อมาพับเครื่องบิน หนูดูแล้วนะ บนกระดาษไม่มีตราประทับสีแดงสักหน่อย”
“เถียนเถียนเก่งมาก!”
ยังจะชมว่าเก่งอีกหรือ?
“พ่อ!” หลี่หยวนเฉากระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ
“ถ้าไม่ใช่เอกสารราชการแล้วจะรีบร้อนอะไรนักหนา!” หลี่เซิ่งลี่คว้าไม้เท้าที่วางอยู่ข้างมือฟาดหลี่หยวนเฉาไปทีหนึ่ง
“พ่อ นั่นจดหมายของผม...”
หลี่เซิ่งลี่กะพริบตาปริบ ๆ ดูท่าหลานสาวจะเป็นฝ่ายผิดอยู่บ้างแฮะ!
แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเข้าข้างหลานอยู่ดี!
“ใครใช้ให้แกวางไม่เป็นที่ล่ะ” หลี่เซิ่งลี่หันไปลูบหัวเล็ก ๆ ของหลี่เถียน แล้วปลอบอย่างอ่อนโยน “เถียนเถียน เราเปลี่ยนไปใช้กระดาษแผ่นอื่นกันเถอะ ไม่ต้องเสียดายของเขาหรอก”
“คุณปู่ หนูพับเครื่องบินแล้วก็ต้องให้มันบินสิคะ พอบินไปบินมา มันก็หายไปแล้ว” หลี่เถียนแบมือเล็ก ๆ ทำหน้าไร้เดียงสา
หลี่เซิ่งลี่กลั้นหัวเราะพลางเงยหน้ามองเพดาน
เครื่องบินก็ต้องบินไปน่ะสิ
หลี่เถียนแอบทำหน้าทะเล้นใส่หลี่หยวนเฉา
ไฟโกรธของหลี่หยวนเฉาที่เพิ่งสงบลงไปได้หน่อย พลันพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
“หลี่เถียนเถียน จำไว้ให้ดี ตั้งแต่นี้ไปห้ามก้าวเข้าห้องหนังสือของพ่อแม้แต่ครึ่งก้าว! แล้วก็ห้ามหยิบของอะไรในห้องหนังสือไปตามใจชอบอีก”
“พ่อไม่รักหนูแล้วหรือคะ?” หลี่เถียนทำท่าคับข้องใจแล้วขยี้ตา
“คุณปู่...” หลี่เถียนร้องไห้สะอึกสะอื้น
พอคนแก่ได้ยินคำพูดนั้นก็ทนไม่ไหวขึ้นมาทันที
“จะตะคอกอะไรนักหนา อยากวางอำนาจก็กลับไปทำที่หน่วยของแกโน่น!”
“เถียนเถียน พ่อไม่ได้ไม่รักลูก...”
หลี่หยวนเฉารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองโดนใส่ร้ายยิ่งกว่าตู้เอ๋อเสียอีก
เขาแค่อยากสั่งสอนลูกสาวคนเล็ก ทำไมถึงโดนกล่าวหาหนักขนาดนี้ได้ล่ะ!
“แม่ ดูพ่อผมสิ ตามใจเถียนเถียนจนไม่รู้จะขนาดไหนแล้ว” หลี่หยวนเฉาไม่กล้าทำอะไรพ่อตัวเอง จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากแม่แทน
เย่เจามองลูกชายอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็ใครใช้ให้แกไม่กลับบ้านกลับช่องทุกวันล่ะ พวกเราเลี้ยงหลานมาจนโต ไม่ใช่เพื่อให้แกมาลงอารมณ์ใส่หรอกนะ”
เอาเถอะ!
แม่ของเขาเป็นผู้นำที่ยึดหลักการมากเมื่ออยู่ข้างนอก แต่พอกลับเข้าบ้าน หลานสาวใหญ่ที่สุด
เขาประเมินสถานการณ์ผิดไป
ยังไงตำแหน่งของเขาในบ้านนี้ก็ต่ำสุด เถียงไปก็สู้ไม่ได้!
หลี่หยวนเฉาเลิกโต้แย้ง “แม่... ผมไม่เคยได้ดูแลลูกจริง ๆ หลังแม่ของเถียนเถียนจากไป ก็ลำบากพ่อกับแม่แล้วครับ”
“ถ้าแกคิดว่าพวกเราเลี้ยงลูกไม่ดี ก็รับไปเลี้ยงเองสิ”
เย่เจาพูดจบ หลี่เถียนก็ซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเธอ “คุณย่า หนูไม่อยากจากคุณย่าไป!”
พอหลี่เถียนร้องไห้ เย่เจาก็พลอยแสบจมูกขึ้นมา
ไม่ใช่สิ เขาแค่จะสั่งสอนลูกเรื่องหยิบจดหมายไปมั่ว ๆ ทำไมถึงคุยกันไปไกลขนาดนี้ได้?
แถมยังทำให้แม่ร้องไห้อีก
ก่อนที่หลี่เซิ่งลี่จะโมโห หลี่หยวนเฉารีบพูดเอาใจ “พ่อกับแม่เลี้ยงลูกได้ดีมาก ผมสบายใจ ไม่มีข้อสงสัยแม้แต่นิดเดียวครับ!”
“คุณย่าคะ ให้หนูเป่าตาให้นะ” หลี่เถียนเห็นว่าพอแล้วก็รีบหันไปปลอบเย่เจา
ลูกชายก็เป็นลูกแท้ ๆ เหมือนกัน เย่เจาจึงดึงหลี่หยวนเฉาไปนั่งอีกฝั่ง
“เห็นไหม เถียนเถียนของเรารู้ความจะตายไป เวลาที่แกกลับบ้านมีไม่มาก ก็ควรอยู่เป็นเพื่อนลูกให้ดี สร้างความผูกพันระหว่างพ่อลูกให้มากหน่อย”
“แม่ ผมเข้าใจแล้ว ตอนบ่ายจะพาเถียนเถียนออกไปเที่ยวครับ”
เย่เจาพยักหน้า “มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด อย่าดุใส่ลูกแบบนั้นสิ แล้วลูกจะกล้าเข้าใกล้แกได้ยังไง ถึงพวกเราจะรักเธอแค่ไหน ก็แทนพ่อแม่ไม่ได้หรอก”
คำพูดนี้ทำให้หลี่หยวนเฉาตาแดงไปด้วย พอเห็นดวงตาและคิ้วที่คล้ายตัวเอง เขาก็ยื่นมืออุ้มหลี่เถียนเข้ามาในอ้อมแขน
“พ่อทำไม่ดีเอง ไม่ควรดุลูกแบบนั้น”
หลี่เถียนรู้สึกไม่คุ้นชิน จึงบิดตัวไปมา ก่อนกระโดดลงแล้ววิ่งหนีไป
“อย่าโทษลูกเลย” เย่เจาตบแขนหลี่หยวนเฉาเบา ๆ
หลี่หยวนเฉายิ้มขื่นแล้วส่ายหน้า “ผมเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเอง”
“ลูกยังเล็กก็จริง แต่โตเร็วมากนะ รอจนเธอโตแล้วไม่ต้องการแก ค่อยเสียใจตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว”
หลี่หยวนเฉาพยักหน้า
แต่หลังจากลังเลอยู่หลายครั้ง เขาก็ยังเอ่ยปาก “แม่ครับ พรุ่งนี้ผมอยากพาแขกมาบ้าน”
เย่เจาขมวดคิ้ว “ใครล่ะ?”
“เหวินชิง เพื่อนร่วมชั้นสมัยก่อนของผม เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ เพิ่งกลับเข้าเมืองมา”
เย่เจารู้ว่าสักวันเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้น และไม่อยากให้ลูกชายฝืนใจตัวเอง จึงเคยเตือนเขาไว้ตั้งนานแล้ว “ตกลงคบกันแล้วเหรอ?”
หลี่หยวนเฉาพยักหน้ารับ
หลังแม่ของหลี่เถียนเสียชีวิต เขาครองตัวอยู่สามปี แต่ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไป
สองสามีภรรยาสูงวัยสบตากัน
เย่เจาพูดว่า “ถ้าลูกคิดว่าเหมาะสมก็เอาตามนั้น พวกเราไม่เข้าไปก้าวก่ายมากหรอก”
“ส่วนเถียนเถียน พวกเราจะเลี้ยงเอง”
“ก่อนแต่งงาน พาเถียนเถียนไปเยี่ยมตระกูลจี้ด้วย” หลี่เซิ่งลี่พูดจบก็หลับตาลง
“พ่อ แม่ ไม่ต้องห่วงครับ ผมรู้ว่าควรทำยังไง”
คุณปู่ตระกูลจี้กับหลี่เซิ่งลี่เป็นสหายร่วมรบเก่า อีกทั้งยังเป็นพันธมิตรที่มั่นคงของตระกูลหลี่
สองตระกูลที่เกี่ยวดองกันควรจะยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ
หลี่เซิ่งลี่ไม่อยากเห็นหลี่หยวนเฉาแตกหักกับตระกูลจี้เด็ดขาด
หลี่หยวนเฉาเองก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน ไม่มีใครสังเกตเห็นหลี่เถียนที่อยู่นอกหน้าต่าง
ยิ่งไม่มีใครรู้ว่าหลี่เถียนคนนี้เปลี่ยนแก่นไปแล้ว
หนิวเถียน คนทำงานหนักจนตายคาโต๊ะเพราะทำโอทีในปี 2025 ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างเด็กหญิงตัวน้อยหลี่เถียนในปี 1980 จากนิยายที่อ่าน
หลังจากใช้ชีวิตเยี่ยงวัวควายมานาน ตอนนี้หลี่เถียนก็แค่อยากเป็นปลาเค็ม นอนนิ่ง ๆ ไม่ต้องทำอะไร
ด้วยสถานะลูกหลานทหารรุ่นที่สามที่มีประวัติครอบครัวบริสุทธิ์ผุดผ่อง ขอแค่ไม่ทรยศชาติ ชีวิตนี้ก็มีอนาคตที่รุ่งโรจน์และชนะขาดแน่นอน
แค่มีชาติกำเนิดดีพอ บวกกับความรักอย่างไม่มีขีดจำกัดจากปู่ย่าตายาย ก็ครบทุกเงื่อนไขที่จะกลายเป็นคุณหนูเอาแต่ใจระดับท็อปแล้ว
น่าเสียดายที่ผู้เขียนคงไม่เอาใจตัวประกอบหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งขนาดนั้น
เหวินชิง แม่เลี้ยงของหลี่เถียนในนิยาย
ถึงเธอจะไม่เคยทารุณหลี่เถียน แต่กลับทำลายรากฐานของตระกูลหลี่
พอหลี่เถียนเรียนจบมหาวิทยาลัย ตระกูลหลี่ก็ล่มสลายไปจนหมดสิ้น
ดังนั้น หลี่หยวนเฉาจะแต่งกับใครก็ได้ เธอไม่สนใจ แต่ห้ามแต่งกับเหวินชิงเด็ดขาด