เด็กชายที่ชื่อหลิวอวี่ก็คือหนึ่งในเด็กที่เมื่อครู่ไม่ได้เอาการบ้านมา
เป็นเด็กที่ครูมองว่าเรียนไม่เอาไหน
ถ้าเขาตอบได้ ก็แปลว่าโจทย์คงไม่มีปัญหาแล้ว
พอถูกเรียกชื่อ หลิวอวี่ก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดตะกุกตะกักอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงจะอธิบายบางจุดได้ไม่ชัดเจน แต่ยอดรวมทั้งหมดเขาตอบถูก
หูซิงให้เขานั่งลง แล้วอธิบายซ้ำอีกรอบ
“เอาละ เลิกเรียนได้ พักสักหน่อย”
ที่จริงเลยเวลาเลิกเรียนมานานแล้ว แต่วันเปิดเทอมวันแรก การเรียนการสอนยังไม่เข้าที่เข้าทาง
งานเตรียมความพร้อมต่าง ๆ จึงต้องทำล่วงหน้า
แน่นอนว่านักเรียนเองก็ยังไม่เข้าสู่โหมดเรียนหนังสือ
หลี่จื่อหลงไม่มีเวลาคุยกับเพื่อน รีบเดินมาหาหลี่เถียนที่นั่งอยู่แถวหน้า
ถ้าไม่ได้คุยกันสักสองประโยค เขาก็ยังไม่วางใจ
หลี่เถียนยิ้มอย่างอบอุ่น
“พี่ไปทำธุระของพี่เถอะ ต่อไปหนูจะอยู่กับหมิงหมิง”
“หลี่จื่อหลง ถึงนายจะเป็นพี่ชาย แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเหมือนกัน อย่ามายุ่งเรื่องของพวกผู้หญิงสิ”
หลี่เถียนยิ้มพลางตบแขนหลี่จื่อหลงเบา ๆ
เห็นน้องสาวรับมือได้สบาย ๆ หลี่จื่อหลงถึงค่อยวางใจแล้วตามเพื่อนออกจากห้องเรียนไป
“เถียนเถียน จะไปห้องน้ำไหม?”
หลี่เถียนส่ายหน้า
แต่เธอคอแห้งนิดหน่อย จึงหยิบกระติกน้ำทหารออกมาดื่มสองอึก
“เถียนเถียน พ่อเธอเป็นทหารเหรอ?”
ความจริงในยุคนี้ คนธรรมดาที่ใช้กระติกน้ำทหารก็มีไม่น้อย เพราะมันทนทานและใช้งานได้นาน
หลี่เถียนพยักหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
“หมิงหมิง ออกไปเล่นกันไหม?”