จริง ๆ แล้วหลี่เถียนไม่ได้อยากไปเท่าไร
บ่ายหน้าร้อนแบบนี้ ร้อนจะตายอยู่แล้ว
ตอนอากาศอบอ้าวจนแทบทนไม่ไหว แค่เดินยังขี้เกียจ จะมีอารมณ์ไปดูสัตว์ที่ไหนกัน
กลิ่นเหม็นจากอุจจาระกับปัสสาวะก็ฉุนเสียจนแทบเป็นลม!
ระหว่างทางหลี่เถียนไม่ได้พูดอะไร เพราะพอขึ้นรถก็เอนพิงเบาะหลังแล้วหลับไปเลย
ตอนแรกเธอคิดว่าเห็นเธอหลับแล้ว ทุกคนคงขับรถกลับบ้านกันตรง ๆ
แต่เธอมองข้ามความมุ่งมั่นของหลี่หยวนเฉาที่จะพาเธอออกมาเที่ยว
พอถึงสวนสัตว์ หลี่เถียนที่เหงื่อออกท่วมตัวจากการนอนหลับก็ตื่นขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมลงจากรถ
เอาแต่เห็นใจความหวังดีของคนอื่นจนต้องฝืนใจตัวเอง ก็ลำบากเกินไปเหมือนกัน
หลี่เถียนไม่อยากฝืนใจตัวเองนัก
หลี่หยวนเฉามองลูกสาวที่ไม่อยากไปเที่ยวแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
แต่ที่ออกมาเที่ยวก็เพื่อให้เด็กมีความสุข จะบังคับให้ไปเที่ยวได้ยังไง ถ้าไปแล้วไม่สนุกก็เปล่าประโยชน์
ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ถ้าไม่เข้าไป หลี่หยวนเฉาก็ยังทำใจไม่ค่อยได้
“ลูกก็ไม่ได้บอกนี่ว่าไม่อยากมาสวนสัตว์ มาถึงแล้ว ไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอ?”
“ไม่ไป ตอนนั้นหนูง่วงมาก ขี้เกียจเถียง หนูนึกว่าพวกพ่อจะกลับบ้านกันแล้ว”
หลี่หยวนเฉาพูดไม่ออก หรือว่าเขาชอบดูสัตว์ตัวเล็ก ๆ กันนะ?
เขาไม่ได้ว่างขนาดนั้นเสียหน่อย
ทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อเด็ก ๆ ไม่ใช่หรือไง
หลี่หยวนเฉารู้ว่าลูกสาวเป็นคนมีความคิดของตัวเอง เดิมทีก็พาเธอมาเที่ยว เพราะอย่างนั้นก็ต้องทำให้เธอมีความสุขถึงจะถูก
“งั้นลูกบอกมาสิว่าจะเอายังไง หรืออยากไปที่ไหนก็พูดมาได้เลย”