หลี่เถียนไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินไปเดินมาอยู่สองสามก้าว
“อาจารย์พาเข้าประตูแล้ว ที่เหลือก็ต้องฝึกฝนด้วยตัวเอง ตั้งใจให้ดีล่ะ”
“ขอบคุณนะ เถียนเถียน”
นอกจากหลี่เถียนแล้ว ก็ไม่มีใครบอกเขาเรื่องพวกนี้ ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำแบบนี้ได้
“ไม่เป็นไร วิธีไหนใช้กับพ่อของนายได้ผล นายก็ต้องลองคิดดูเอง ฉลาดหน่อย เวลาอ้อนก็อย่าไปโวยวาย เป้าหมายสำคัญที่สุด”
“อื้ม ๆ” ตอนนี้หยวนจวินเชื่อฟังหลี่เถียนมาก
“เอาละ ฉันไปแล้ว ปกป้องแม่ของนายก็เหมือนปกป้องตัวนายเอง”
“เถียนเถียน เธอดีจังเลย”
หลี่เถียนเชิดหน้าน้อย ๆ ยืดอกเดินออกไป
หลังหลี่เถียนเดินลับไปไกล ตู้เจวียนถึงค่อยออกมา เธอมองตามอยู่นาน
คนในบ้านพักพนักงานส่วนใหญ่สุภาพแต่ห่างเหินกับเธอ ไม่ค่อยพูดคุยกัน บางคนถึงกับไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ ส่วนคนที่ดูแคลนและไม่เห็นเธออยู่ในสายตาก็มีไม่น้อย
มีเพียงเด็กหญิงคนนี้ที่ทำทุกอย่างด้วยความหวังดีอย่างบริสุทธิ์ใจ
ตอนหลี่เถียนกลับถึงบ้าน หลี่ซือเหวินกำลังกินมื้อเช้าอยู่
“วันนี้ยังอยากออกไปข้างนอกไหม?”
หลี่เถียนส่ายหน้า อากาศแบบนี้ อยู่บ้านสบายที่สุดแล้ว
“งั้นเช้านี้ทำการบ้านก่อน ทำเสร็จแล้วค่อยเล่นตามสบาย”
“อาสะใภ้ไม่มีการบ้านเหรอ?”
“ไม่มี แต่ฉันตัดสินใจจะสอบเรียนต่อ เดี๋ยวก็กลับเข้าห้องไปอ่านหนังสือเหมือนกัน”
หลี่เถียนอดถามไม่ได้ “เพราะคุณอาจางจะสอบเรียนต่อเหรอ?”
หลี่ซือเหวินส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่เรื่องของฉัน ฉันตัดสินใจเอง เขาจะทำงานหรือเรียนต่อก็แล้วแต่เขา”
นี่มันเรื่องประหลาดถึงขั้นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเลยนะ