"อาจหาญข่มขู่สมุหบัญชา รนหาที่ตาย!" เฮ่อซงที่ใช้ลับลมแอบทำร้ายอสรพิษดำหมายให้มันโกรธคลั่งเข้าเล่นงานจี้ตี๋ เก็บงำความลำพองใจ
บัดนี้ล่วงเกินสมุหบัญชา ภายภาคหน้าเจ้าหนูนั่นต้องได้ลิ้มรสผลกรรมแน่
อ้อ จวนลืมไป เขาคงไม่รอดพ้นซุ้มคอกนี้ในวันนี้ด้วยซ้ำ!
จี้ตี๋หันไปมองเฮ่อซงด้วยแววตาเยียบเย็น ครั้นเห็นผลไม้จำนวนนับไม่ถ้วนยิงวูบมา ไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่น หันกายใช้เข่งหวายต่างโล่ป้องกาย ใจกลับเย็นวาบ
นับแต่มาสำนักเจ็ดทิพย์ เขามิเคยก่อเรื่อง เพียงหวังใช้ชีวิตอย่างสงบ หากโลกนี้กลับเป็นเช่นนี้ เจ้ามิรังแกคนอื่น ย่อมมีใครสักคนมารังแกเจ้า
ก็มาเถิด!!
สังหารข้าไม่ตาย เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วข้าจะสังหารเจ้า!
ปังปัง! ลูกผลไม้แต่ละลูก ระเบิดใส่เข่งหวาย ปรากฏรูโหว่มากมาย ยังมีผลไม้บางส่วนกระทบแขน ความเจ็บรวดร้าวมาเยือน ปลายแขนมีรอยฟกช้ำเขียวช้ำเป็นหย่อม
ส่วนนอกซุ้มคอกก็มีเสียงร้องโหยหวนไม่ขาด นี่คือการโจมตีไม่เลือกเป้า ผลไม้บางส่วนแหวกช่องรั้วไม้พุ่งออก โดนพวกเขาเข้าเต็ม ๆ
ครั้นเสียงร้องโหยหวนผ่านไป จี้ตี๋ทิ้งเข่งหวายป่นปี้ ไม่แยแสรอยฟกช้ำที่แขน เงยหน้ามองอสรพิษดำที่เดือดดาล
เคร้งเคร้งเคร้ง! โซ่ตึงเปรียก ราวจักขาดผึ่งทุกเมื่อ ข้างหูคือเสียงคำรามไม่หยุดหย่อน เกาทัณฑ์ลับลมเมื่อครู่นี้ ปลุกความดุร้ายของสัตว์นรกตัวนี้ให้ตื่นฟื้น มองทุกคนเบื้องหน้าล้วนเป็นศัตรู
โชคดีที่ซุ้มคอกนี้กว้างขวางเพียงพอ ใหญ่ถึงกว่าสิบจั้ง แถมอสรพิษดำมีโซ่ล่ามพันธนาการ ยังทำร้ายเขาไม่ได้ชั่วคราว