พอพ้นระยะสายตาของพี่จาง หลินลั่วก็พาน้องภรรยาเดินเลียบฝั่งแม่น้ำขึ้นไปอีกราวร้อยเมตร เสียงผู้คนค่อย ๆ เบาบางลง เหลือเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อยกับเสียงนกร้องแผ่ว ๆ จากที่ไกล
หลินลั่วกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนเลือกบริเวณน้ำตื้นริมฝั่งที่พื้นเรียบและมีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น
“ตรงนี้แหละ ดูเหมือนจะมีปลาซ่อนอยู่”
หลินลั่ววางกระเป๋าอุปกรณ์ตกปลาหนักอึ้งลง
“อื้ม ฉันเชื่อนาย”
ซูอวี่โหรวกอดกระเป๋าสะพายใบเล็ก เดินตามติดเขาราวกับเป็นหางเล็ก ๆ พลางมองสำรวจรอบตัวอย่างอยากรู้อยากเห็น
พอเลือกจุดตกปลาได้แล้ว หลินลั่วก็เริ่มหยิบของออกจากกระเป๋า
เก้าอี้ตกปลา ขาตั้ง ที่เก็บปลา กะละมังใส่เหยื่อ และอุปกรณ์ตกปลาอีกสารพัด
ซูอวี่โหรวเองก็ไม่ได้นั่งเฉย เธอวางกระเป๋าสะพายลงบนก้อนหินสะอาดอย่างระมัดระวัง ก่อนย่อตัวลงข้างหลินลั่วอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยื่นมือไปหยิบถุงเหยื่อสำเร็จรูปที่ยังไม่เปิด
“ให้ฉันช่วยผสมเหยื่อไหม?”
ซูอวี่โหรวเงยหน้าถาม
หลินลั่วกำลังง่วนกับการกางเก้าอี้ตกปลา พอได้ยินก็ชะงักไปนิดหนึ่ง
งานผสมเหยื่อไม่ได้สกปรกอะไร แต่ต้องใช้มือคนและนวดซ้ำ ๆ จนเหนียวเหนอะหนะ ผู้หญิงที่รักสวยรักงามหลายคนแค่เห็นก็ยังทำหน้าเบ้ ไม่ต้องพูดถึงการลงมือจับเลย
ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าซูอี๋อวิ๋น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้เธอจับเหยื่อ แค่พูดออกไปปุ๊บ ซูอี๋อวิ๋นคงยกกะละมังเหยื่อครอบหัวหลินลั่วทันที
“เธอทำไหวเหรอ?”
หลินลั่วลังเลเล็กน้อย
“ไหวสิ ฉันเคยดูคลิปแล้วลองเรียนมาน่ะ”
ซูอวี่โหรวพูดพลางฉีกถุงเหยื่ออย่างคล่องแคล่ว เทเหยื่อผงลงในกะละมัง จากนั้นหยิบขวดน้ำของหลินลั่ว แล้วย่อตัวลงตรงหน้าเขาอย่างไม่ลังเล ก่อนกะสัดส่วนการเติมน้ำอย่างมืออาชีพ
ท่านี้ทำให้หัวเข่าและหน้าอกของซูอวี่โหรวแนบชิดกัน ส่วนที่ล้นออกมานั้นอวบอิ่มสะดุดตา จนหลินลั่วมองตาค้าง
“นายชอบแบบนุ่มเหนียวหน่อย หรือแบบเหยื่อฟุ้งกระจายตัวดี?”
ซูอวี่โหรวเงยหน้ามองหลินลั่วที่กำลังเหม่อ แล้วถามอย่างสงสัย มือก็ยังทำงานไม่หยุด นิ้วเรียวขาวจุ่มลงในเหยื่อที่เริ่มชื้นอย่างไม่ลังเล ก่อนคนและนวดเป็นวงตามเข็มนาฬิกา
“เอา... เอาแบบนุ่มหน่อยแล้วกัน”
หลินลั่วรีบหลบสายตาราวกับทำเรื่องไม่ดีมา แล้วไม่พูดอะไรต่อ เขาเร่งจัดอุปกรณ์ตกปลาที่เหลือให้เข้าที่
พอเขากางคันเบ็ดสองคันและปรับทุ่นเสร็จ เหยื่อทางฝั่งซูอวี่โหรวก็พักตัวได้ที่พอดี
เธอประคองเหยื่อก้อนหนึ่งที่นุ่มกำลังดีและมีเนื้อสัมผัสเยี่ยมไว้ด้วยสองมือ ก่อนยื่นให้หลินลั่วอย่างกับเอาของล้ำค่ามาอวด “นายดูสิ แบบนี้ใช้ได้ไหม? ฉันรู้สึกว่าใส่น้ำเยอะไปนิดหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก น้ำไม่ได้เยอะ”
หลินลั่วใช้นิ้วจิ้มดู เนื้อเหยื่อเด้งกำลังดีและเหนียวเป็นเส้น เขาอดชมไม่ได้ “ใช้ได้นี่อวี่โหรว ดูไม่ออกเลยว่าเธอเป็นมือเก๋าเหมือนกัน”
“ฮิ ๆ~”
พอได้รับคำชม ดวงตาของซูอวี่โหรวก็โค้งเป็นจันทร์เสี้ยวทันที จากนั้นเธอก็ปั้นเหยื่อก้อนเล็ก ๆ เอง แล้วค่อย ๆ เกี่ยวเข้ากับเบ็ดของหลินลั่วที่หย่อนลงน้ำไปแล้วอย่างเบามือและแม่นยำ
“เรียบร้อย นายลองเหวี่ยงเบ็ดก่อนนะ ขอให้ได้ปลาตัวใหญ่!”
ซูอวี่โหรวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เปิดที่ให้หลินลั่ว
หลินลั่วรู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ความรู้สึกที่มีใครสักคนคอยดูแลอย่างใส่ใจ
เขายื่นมือไปลูบศีรษะซูอวี่โหรวอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงที่เอ่ยออกมาก็นุ่มนวลจนเจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัว “ขอบใจนะ”
ปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมนุ่มละเอียด ซูอวี่โหรวชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนใบหน้าจะแดงก่ำขึ้นมาทันที ลามไปถึงลำคอ
เธอก้มหน้าลงอย่างลนลาน แล้วพึมพำเสียงเบาราวกับยุงบิน “มะ... ไม่เป็นไร”
จากนั้นก็รีบหนีไปอีกฝั่ง มือไม้พันกันขณะพยายามประกอบคันเบ็ดลำธารของตัวเอง ซึ่งสั้นกว่าของเขาเล็กน้อย ทว่าติ่งหูแดงก่ำกลับเผยความรู้สึกพลุ่งพล่านในใจออกมา
หลินลั่วชักมือกลับ ปลายนิ้วยังเหมือนหลงเหลือสัมผัสนุ่มละมุนนั้นอยู่ ในใจทั้งขบขันและรู้สึกถึงกระแสอุ่นแปลก ๆ ที่ไหลผ่าน
เมื่อก่อนทำไมเขาถึงไม่เคยรู้สึกเลยนะว่ายัยเด็กคนนี้น่ารักขนาดนี้?
ทั้งคู่นั่งเคียงกันบนเก้าอี้ตกปลา เว้นระยะห่างพอดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจนยังได้กลิ่นกายของอีกฝ่าย
หลินลั่วเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำ สายตาจับจ้องทุ่นที่ไหวระริก แต่ใจกลับล่องลอยไปไกล
แสงแดดส่องเฉียงลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับราวกับโปรยเศษทอง ทั้งยังขับให้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของซูอวี่โหรวที่กำลังตั้งใจตกปลา
สันจมูกงดงาม ริมฝีปากเม้มบาง ขนตายาวงอน ทุกอย่างล้วนคล้ายซูอี๋อวิ๋นในความทรงจำอย่างยิ่ง
บางชั่วขณะ เมื่อซูอวี่โหรวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางจับจ้องผิวน้ำ หรือยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ถูกลมแม่น้ำพัดจนยุ่ง หัวใจของหลินลั่วก็จะบีบรัดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ชั่ววูบหนึ่ง เขาเผลอคิดว่าอดีตภรรยาผู้ทำให้เขาทั้งรักทั้งหวาดกลัว และท้ายที่สุดก็ทำให้เขาเหนื่อยล้าจนหมดแรง กำลังนั่งอยู่ข้างกาย
แต่ในวินาทีถัดมา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่จากตัวซูอวี่โหรว รวมถึงส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มที่แม้นั่งอยู่ก็ยังปิดไม่มิด ซึ่งแตกต่างจากรูปร่างผอมสูงของซูอี๋อวิ๋นอย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างเล็ก ๆ แต่ชัดเจนเหล่านี้ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริงครั้งแล้วครั้งเล่า
นี่คือซูอวี่โหรว น้องภรรยาที่คอยส่งสายตาอบอุ่นให้เขาอย่างเงียบ ๆ ในช่วงเวลาที่ชีวิตแต่งงานของเขาอึดอัดราวกับถูกขังอยู่ในกรง ทั้งยังแอบเรียนรู้สิ่งที่เขารักเพื่อเขา
เมื่อรับรู้ความจริงข้อนี้ เส้นเอ็นในใจที่ตึงเครียดของหลินลั่วก็ค่อย ๆ คลายลง แทนที่ด้วยความสงบประหลาดใจ และความยินดีที่ซ่อนเร้นอยู่เล็กน้อย
【ติ๊ง! คุณกำลังตกปลาอย่างเพลิดเพลินในป่า จิตใจสงบสุขและผ่อนคลาย ได้รับค่าโชคคนขี้เกียจ 20 แต้ม!】
การรอปลากินเบ็ดค่อนข้างยาวนาน แต่ก็ไม่ได้ชวนให้เบื่อ
“หลินลั่ว”
ซูอวี่โหรวเอ่ยขึ้นเบา ๆ กะทันหัน ดวงตายังจับจ้องทุ่นของตัวเอง “เมื่อสองสามวันก่อนฉันดูคลิปตกปลา ได้ยินคนพูดถึงการตกปลาแบบเกี่ยวตัวบ่อย ๆ มันหมายถึงอะไรเหรอ?”
คำถามของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อย่างแท้จริง ไม่มีท่าทีแสร้งทำเป็นรู้เลยสักนิด
หลินลั่วหันไปมอง เห็นแววตาจริงจังใฝ่รู้ของเธอแล้ว ความอยากอธิบายก็พลันถูกจุดขึ้นมา
“ตกปลาแบบเกี่ยวตัวเหรอ? อธิบายง่าย ๆ ก็คือเบ็ดไม่ได้เกี่ยวปากปลา แต่ไปเกี่ยวส่วนอื่นของตัวปลาแทน เช่น หาง ท้อง หรือครีบหลัง แล้วก็ฝืนลากปลาขึ้นมา แบบนี้ไม่นับว่าเกี่ยวปากปลาโดยตรง บางครั้งก็เป็นอุบัติเหตุ แต่บางคนจงใจใช้เบ็ดใหญ่กับสายเอ็นหนาเพื่อทำแบบนี้ ทำให้ปลาเจ็บหนัก แถมยังไม่เหมาะสมอีก พูดตามตรงฉันไม่ชอบวิธีนี้เลย ไม่มีฝีมืออะไรสักนิด”
หลินลั่วอธิบายอย่างไม่รีบร้อน พยายามใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายที่สุด
ซูอวี่โหรวตั้งใจฟังมาก คอยพยักหน้าเป็นระยะ และถามต่อเกี่ยวกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างเป็นครั้งคราว
เมื่อเธอเข้าใจแล้วพูดว่า “อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นตกปลาแบบเกี่ยวปากตรง ๆ ยังสนุกกว่า แถมต้องใช้ฝีมือมากกว่าด้วย” หลินลั่วก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้ความรู้สึกเวลามีผู้หญิงสักคนอยู่ข้าง ๆ คอยเข้าใจสิ่งที่เราพูด ทั้งยังจริงจังและให้ความเคารพกับสิ่งที่เรารักเหมือนกัน เป็นแบบนี้นี่เอง
ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายว่า “ตกปลาไม่ได้ทำให้คนเสียคน” ไม่ต้องทะเลาะกันเรื่อง “เสียเวลาแบบนี้ สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นไม่ดีกว่าเหรอ” แค่แบ่งปันกันอย่างสงบ แล้วได้รับความเข้าใจและความรู้สึกร่วมกันก็พอ
【ติ๊ง! คุณกำลังคุยอย่างเพลิดเพลินกับสาวที่มีแต่คุณอยู่ในสายตา จิตใจสงบสุข ได้รับค่าโชคคนขี้เกียจ 10 แต้ม!】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวอย่างพอดิบพอดี ราวกับยืนยันความสุขสบายใจของเขาในตอนนี้
แค่ไม่กี่นาทีก็มีเงิน 200,000 หยวนเข้าบัญชี แถมยังมีน้องภรรยาน่ารักนั่งตกปลาเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ มุมปากของหลินลั่วจึงยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกว่าแสงแดดยามบ่ายวันนี้สว่างสดใสกว่าเดิมเสียอีก