วันขึ้น 3 ค่ำ อวี๋หนานหนานเฝ้ารอพ่อมาตั้งแต่เช้า ถามอวี๋เฉียวไม่หยุดว่าพ่อจะมาถึงเมื่อไร
เดิมทีตั้งใจว่าจะกลับมาทันกินมื้อเที่ยง แต่เพราะเครื่องบินล่าช้า กว่าจะมาถึงก็เลยบ่ายสองไปแล้ว
อวี๋หัวไปรับที่สนามบิน
พอรถแล่นเข้ามาในลานบ้าน อวี๋หนานหนานก็วิ่งเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น “พ่อ ในที่สุดพ่อก็มาแล้ว!”
กวนอี้อุ้มลูกสาวขึ้นมาหอมแก้ม “คิดถึงพ่อไหม?”
“คิดถึงสิ! แล้วพ่อไม่คิดถึงพวกเราเหรอ?”
“คิดถึงสิ ฝันถึงทุกคืนเลย”
“ฮึ หนูว่าพ่อคิดถึงแม่มากกว่าละมั้ง~”
“พ่อก็คิดถึงหนูด้วย จริง ๆ นะ”
ตอนสองพ่อลูกกำลังพูดจาหวานเลี่ยน อวี๋เฉียวยืนมองเงียบ ๆ อยู่บนบันไดหน้าบ้านพัก
จนถึงวันนี้ เธอก็ยังรู้สึกราวกับทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน
แยกจากกันไปกว่า 7 ปี แต่ทั้งคู่ยังได้กลับมายืนอยู่ตรงจุดเดิมและพบกันอีกครั้ง ไม่มีใครพลัดหลงหายไป นี่คงเป็นบุญกุศลที่สั่งสมมาจากชาติปางก่อนมากมายแค่ไหนกันนะ
กวนอี้วางลูกสาวลง แล้วมองหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านพัก ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าไปหา
สบตากันเพียงครู่เดียว อวี๋เฉียวก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงรีบหันหลังเดินเข้าบ้าน แต่กวนอี้ยังคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงให้หยุด จากนั้นก็ก้มลงจูบเธอ
“ทำอะไรน่ะ!” อวี๋เฉียวกัดฟันพูด คนในบ้านตั้งเยอะแยะ ไม่รู้จักอายบ้างเลยจริง ๆ
กวนอี้เองก็หน้าแดง เขายิ้มเขิน ๆ ก่อนจะทักทายพ่อตาแม่ยายในห้องรับแขก “คุณพ่อ คุณแม่ สวัสดีปีใหม่ครับ”
อวี๋หัวเดินตามเข้ามา มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางของพี่เขย อีกมือถือผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพราคาแพงมาอีกหลายกล่อง
ทำตัวราวกับเป็นผู้ติดตามตัวน้อยของพี่เขยไม่มีผิด
ตอนกลางคืน ครอบครัวอวี๋จัดงานเลี้ยงมื้อใหญ่ ทั้งยังเชิญญาติบางคนมาร่วมด้วย บรรยากาศอบอุ่นชื่นมื่นพร้อมหน้าพร้อมตา คึกคักยิ่งกว่าคืนวันส่งท้ายปีเก่าเสียอีก
ปกติกวนอี้ไม่ค่อยดื่มเหล้า แต่วันนี้อารมณ์ดีมาก จึงเผลอดื่มไปหลายแก้ว
หลังญาติ ๆ กลับกันหมด อวี๋หัวประคองพี่เขยขึ้นชั้นบน แล้วพาไปทิ้งไว้ในห้องของพี่สาว
“พี่ดูแลไหวไหม?” อวี๋หัวมองพี่สาวอย่างเป็นห่วง กลัวว่าคนท้องอย่างเธอจะรับมือไม่ไหว
กวนอี้ลุกขึ้นนั่ง โบกมือ “ไม่ต้องห่วง ผมยังไม่เมา”
“ได้ งั้นผมออกไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกได้เลย”