“อ๊า... มีคนตาย!!!”
เสียงกรีดร้องดังแหวกความเงียบสงบของสวนริมน้ำ
ตีห้าครึ่ง ฟ้ายังไม่สว่างดี ประตูห้อง 202 อาคาร 4 เปิดอ้าอยู่ ภายในแดงฉานไปด้วยเลือด
กระสุนเมื่อสิบปีก่อนยังคงส่งเสียงหวีดหวิว
ปีที่สี่หลังจากซ่งลิ่งซูเรียนจบจากโรงเรียนตำรวจ ในที่สุดเธอก็ได้มายังเมืองที่บิดาของเธอหลับใหลอยู่ชั่วนิรันดร์
วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเข้าทำงานในกองคดีอาญาชุดใหญ่ที่หนึ่ง กองสืบสวนคดีอาญา สำนักงานความมั่นคงสาธารณะเมืองอู๋ชวน บ้านที่เธอเช่าอยู่ใกล้สำนักงานยังอยู่ในเมือง เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง เธอก็ถูกเสียงร้องนั้นปลุกให้ตื่นเสียก่อน
ซ่งลิ่งซูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตัวเต็มตื่นในพริบตา เธอลุกพรวดขึ้นแล้วผลักประตูออกไป
เธอพักอยู่ชั้นสาม
เสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นล่าง
เธอวิ่งพรวดลงไปชั้นหนึ่งในไม่กี่ก้าว
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นลอยมาแตะจมูก
ตรงประตูห้องชั้นสองที่เปิดค้าง มีหญิงชรานั่งทรุดตัวสั่นเทาอยู่
เธอกลอกตาขาวไม่หยุด ไม่รู้ว่าพยายามทำให้ตัวเองเป็นลม หรือพยายามไม่ให้เป็นลมกันแน่
“คุณป้า เป็นอะไรไหมคะ?”
ซ่งลิ่งซูรีบประคองหญิงชราไว้
หญิงชราคว้ามือเธอไว้แน่นราวกับคนกำลังจมน้ำคว้าห่วงชูชีพ อีกมือหนึ่งยังชี้เข้าไปในห้อง
“ตะ...ตายแล้ว...”
“ฉันเป็นตำรวจค่ะ” ซ่งลิ่งซูรีบบอก “ไม่ต้องกลัวนะคะ...”
คำว่า ‘ตำรวจ’ เติมความกล้าให้หญิงชราขึ้นมาก เธอมองซ่งลิ่งซูอย่างมีความหวัง แต่แววตากลับพร่าเลือนลงอีกครั้ง
“คุณเป็นตำรวจจริง ๆ เหรอ?”
ซ่งลิ่งซูเพิ่งลุกจากเตียง ตอนนี้ยังสวมชุดนอน ผมปล่อยสยาย แถมไม่ได้ใส่รองเท้า
หญิงสาววัยแรกรุ่นหน้าตาสะสวย ดูอ่อนหวานนุ่มนวลอยู่บ้าง
บนชุดนอนยังมีรูปกระต่ายขนปุยสองตัว
“จริงค่ะ” ซ่งลิ่งซูตอบ “ฉันเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญา ไม่ต้องกลัวนะคะ”
เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามได้ยินเสียงจึงเปิดประตูออกมาดู
เกือบมีคนตกใจตายเพิ่มอีกคน
ซ่งลิ่งซูรีบบอก “รบกวนช่วยแจ้งตำรวจด้วยค่ะ”
เธอลงมาอย่างรีบร้อนจนไม่ได้หยิบโทรศัพท์ติดมือมาด้วย
ลมพัดวูบ กลิ่นคาวเลือดยิ่งเข้มขึ้น หญิงชราผะอืดผะอมจนแทบอาเจียน
จากนั้นก็เริ่มร้องไห้
พลางร้องไห้พลางตะโกนว่า “อาเหมยเอ๊ย ไอ้สารเลวคนไหนมันลงมือกับเธอได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ เธอเป็นคนดีขนาดนั้นแท้ ๆ...”
หญิงชราเป็นคนแรกที่พบที่เกิดเหตุ จึงยังออกไปไหนไม่ได้
ซ่งลิ่งซูเดินไปที่ประตูห้อง
ไม่ต้องเข้าไปข้างในก็เห็นสภาพห้องรับแขกได้ชัดเจน
ราวกับขุมนรก
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นห้องรับแขก มือทั้งสองข้างถูกมัดรวมกัน เท้าทั้งสองข้างก็ถูกมัดไว้เช่นกัน
พื้นห้องเป็นกระเบื้องสีขาว ผนังทาสีขาว บรรยากาศการตกแต่งโดยรวมเน้นโทนสีอ่อน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเต็มไปด้วยเลือด
หยดเลือดกระเซ็นเป็นจุด ๆ ละอองเลือดสาดเป็นแนวโค้ง กระจายอยู่บนตัวเครื่องโทรทัศน์ กระจกประตูหน้าต่างบานใหญ่ และพนักพิงโซฟาผ้า ล้วนมีคราบเลือดสีแดงคล้ำประปราย
ซ่งลิ่งซูระมัดระวังหลบคราบเลือดบนพื้น แล้วเดินชิดผนังเข้าไปสองก้าว
เธอเห็นเพียงบาดแผลขนาดใหญ่ที่ลำคอของผู้ตาย
บาดแผลเช่นนี้ เลือดที่เสียไปมากขนาดนี้ ไม่มีทางรอดแล้ว
ซ่งลิ่งซูหันกลับมาถาม “บ้านนี้มีคนอยู่กี่คนคะ?”
นั่นหมายถึงยังมีผู้เสียหายคนอื่นอีกหรือไม่
เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามรีบตอบ “คนเดียว มีแค่คนเดียว ชื่อไล่เส้าเหมย เป็นเจ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยของชุมชนเรา เธอหย่ากับสามีมานานแล้ว ลูกก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ อยู่คนเดียวค่ะ”
ซ่งลิ่งซูรีบถอยออกมา ตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้คือเฝ้าที่เกิดเหตุ ไม่ให้ใครเข้าไปทำลายหลักฐาน แล้วรอเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์หลักฐาน แพทย์นิติเวช และเจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญเข้ามา
เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามเองก็ขวัญเสีย โทรแจ้งตำรวจพูดจาสับสน เล่าเสียจนฟังดูน่ากลัว บอกว่ามีคนตายเป็นกอง ทั้งตึกเต็มไปด้วยเลือด
ซ่งลิ่งซูกำลังจะรับโทรศัพท์มาแก้ความเข้าใจผิด แต่อีกฝ่ายวางสายไปแล้ว
ตำรวจประจำพื้นที่มาถึงที่เกิดเหตุภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที
พอเห็นสภาพตรงหน้า พวกเขาก็รู้ว่าเกินกำลังจะจัดการ จึงรีบรายงานไปยังกองสืบสวนคดีอาญาของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะเมือง
ซ่งลิ่งซูชี้แจงสถานการณ์คร่าว ๆ แล้วกลับบ้านไปก่อน
เธอคงไม่อาจสวมชุดนอนลายกระต่ายไปอยู่ในที่เกิดเหตุได้
หลังล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า เสียงอึกทึกจากชั้นล่างก็ดังขึ้นแล้ว ยังมีเสียงร้องไห้แว่วมาอีกด้วย
ซ่งลิ่งซูชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่าง
เห็นคนกว่าสิบคนรวมตัวกันอยู่ตรงทางเข้าตึก และยังมีคนทยอยมาสมทบเรื่อย ๆ
ยังไม่ถึงเวลาเข้างาน ผู้คนในชุมชนอยู่กันครบ
ใครที่เดินผ่านไปมา ย่อมต้องหยุดดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ตำรวจที่มาถึงก่อนทำได้เพียงกั้นบ้านของผู้ตาย ไม่อาจห้ามคนเข้าออกทางเดินทั้งตึกได้
ซ่งลิ่งซูกวาดตามองใบหน้าของผู้คนที่มารวมกันตรงทางเข้าไปทีละคน
บางครั้งฆาตกรก็ย้อนกลับมายังที่เกิดเหตุ
มีทั้งคนที่หน้าตาตื่นตระหนก คนที่กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กัน และคนที่สนิทสนมกับผู้ตาย มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน กำลังปาดน้ำตาเดินเข้าไปข้างใน
แต่ในฝูงชน มีชายคนหนึ่งแสดงสีหน้าไม่ชอบมาพากล
เขาทำหน้ารังเกียจ ขยับริมฝีปากสองสามครั้ง
เสียงของชายคนนั้นเบามาก ยิ่งอยู่ห่างกันสามชั้นยิ่งไม่ได้ยินอะไรเลย แต่ซ่งลิ่งซูเคยเรียนอ่านปาก เธอมั่นใจมากว่าคำสองคำที่ชายคนนั้นพูดคือ
“สมควรตาย! ตายไปก็ดี!”
จากความเร็วที่ชายคนนั้นมาปรากฏตัวในที่เกิดเหตุ เห็นได้ชัดว่าเขาก็เป็นคนในชุมชนนี้
เป็นเพื่อนบ้านกัน อยู่ใกล้กันจนเดินผ่านหน้าแทบทุกวัน แล้วต้องแค้นกันขนาดไหน ถึงทำให้คนที่เชื่อว่า ‘ผู้ตายย่อมเป็นใหญ่’ พูดออกมาเช่นนี้ได้?
ซ่งลิ่งซูกำลังจะเข้าไปสอบถามเขา จู่ ๆ ก็เห็นสีหน้าชายคนนั้นเปลี่ยนวูบ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
เขากวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา จากนั้นดึงปีกหมวกลงมาปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินออกไป
แม้ไม่ได้วิ่ง แต่เดินเร็วมาก
ตึกนี้อยู่ใกล้ประตูทิศใต้ของชุมชนที่สุด ห่างออกไปเพียงสิบเมตรก็ถึงประตู
ที่นี่ไม่ใช่ชุมชนหรู การดูแลรักษาความปลอดภัยจึงไม่ได้เข้มงวดถึงขั้นต้องใช้บัตรผ่านทุกครั้งที่เข้าออก
ตอนนี้ประตูเปิดอ้าอยู่ แม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เข้าไปเบียดอยู่ในฝูงชนตรงทางเดิน ไม่มีใครอยู่ที่ประตูเลย
ชั่วพริบตาชายคนนั้นก็เกือบจะถึงหน้าประตูแล้ว
ความเป็นไปได้ต่าง ๆ วาบผ่านสมองของซ่งลิ่งซู เธอรีบตะโกนว่า “คนที่ใส่เสื้อสีน้ำเงินสวมหมวกตรงประตู หยุดอยู่ตรงนั้น!”
ชายคนนั้นชะงัก
ในสถานการณ์แบบนี้ คนทั่วไปย่อมต้องหยุดหันมาดู
แต่ชายคนนั้นหยุดแค่ครู่เดียว ไม่มีท่าทีจะหันกลับมามองแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าออกวิ่งทันที
ต่อให้เดิมทีไม่มีเรื่องอะไร พอวิ่งหนีก็ยิ่งมีพิรุธ
เหมือนร้อนตัวจนเผยพิรุธออกมาเอง
บังเอิญว่าตรงประตูไม่มีใครอยู่เลยสักคน
ตรงทางเข้าตึกมีแต่ความชุลมุน ไม่มีใครสังเกตเห็น
จะปล่อยให้เขาหนีไปไม่ได้ ซ่งลิ่งซูไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน เธอใช้สองมือยันขอบหน้าต่าง พลิกตัวออกไปด้านนอกทันที แล้วลงไปยืนบนแท่นคอยล์ร้อนของชั้นสาม
จากนั้นก้มตัวชะโงกลงไปด้านล่าง
แขนเกร็งแข็งทื่อ ร่างห้อยลอยอยู่กลางอากาศแล้วร่วงลง ปลายเท้าหาจุดเหยียบอย่างรวดเร็ว ก่อนถ่ายน้ำหนักลงไปอย่างฉับพลัน พริบตาเดียวก็ลงถึงแท่นชั้นสอง
เธอไม่หยุดแม้แต่นิดเดียว เล็งไปยังแนวพุ่มไม้หนาทึบด้านล่าง งอเข่าแล้วกระโจนลงไป
คนที่มุงดูอยู่ด้านล่างเห็นภาพนั้น ต่างส่งเสียงอุทาน พุ่มไม้แตกกระจายเสียงดังกรอบแกรบ ดินช่วยซับแรงกระแทกจากการตกลงมา
ซ่งลิ่งซูเซถอยไปสองก้าวเพื่อผ่อนแรงกระแทก แล้วรีบออกวิ่งไล่ตามชายคนนั้น
ตอนนี้ชายคนนั้นมาถึงหน้าประตูชุมชนแล้ว แต่มีคนกำลังเดินสวนเข้ามา เขาจึงชะงักไปเล็กน้อย
ซ่งลิ่งซูวิ่งไม่กี่ก้าวก็ถึงด้านหลังเขา เธอกระโจนเข้าใส่ ไหล่กระแทกแผ่นหลังของเขาอย่างแรง
ชายคนนั้นเสียหลัก เซถลาล้มไปข้างหน้า
ซ่งลิ่งซูฉวยจังหวะนั้นงอเข่ากดลง มือหนึ่งล็อกท้ายทอยของเขาไว้แน่น เข่ากดลงบนบั้นเอว อาศัยแรงพุ่งกดเขาลงกับพื้นกระเบื้อง
ฝุ่นฟุ้งขึ้น ชายคนนั้นดิ้นขัดขืนสุดแรง แต่ไหล่ถูกเธอล็อกไว้แน่นจนไม่อาจดิ้นหลุดได้แม้แต่น้อย
“ห้ามขยับ! ตำรวจ!”
เธอหอบหายใจ ปลายนิ้วสั่นระริกเพราะเมื่อครู่ปีนป่ายไปตามผนังตึก