[ตาเฒ่าไป๋วัยทองหรือไง? โมโหอะไรนักหนาเนี่ย?? ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย? ก็แค่ก่อนหน้านี้ไปขโมยของมีค่ามานิดหน่อยเองไม่ใช่เหรอ? แต่สุดท้ายก็เอาไปส่งมอบแล้วนี่? ฉันก็ไม่ได้ฮุบไว้เองสักหน่อย ทำไมถึงมองฉันเหมือนขัดหูขัดตาไปหมดล่ะ?]
ไป๋หย่งฮุยสูดหายใจลึก เรื่องนี้เขาเพิ่งมารู้ทีหลังเหมือนกัน ว่าลูกสาวของเขากล้าไปขโมยของจากพวกโจรปล้นสุสาน!
แถมยังขโมยออกมาได้สำเร็จ ตอนนั้นเขาตกใจจนแทบเป็นลม!
ยัยเด็กคนนี้ ไม่กลัวหรือไงว่ามีชีวิตเอาของมา แต่ไม่มีชีวิตใช้เงิน?
เขากัดฟัน มองไป๋ชีชีแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เดี๋ยวแกต้องกลับบ้านกับฉัน!”
จะปล่อยให้เธออยู่ข้างนอกต่อไปไม่ได้แล้ว! ต้องพากลับบ้านไปขังไว้ถึงจะถูก!!
“ไม่ค่ะ เขาบาดเจ็บเพราะหนู หนูต้องดูแลเขาจนออกจากโรงพยาบาล!”
ไป๋ชีชีเป็นคนมีความรับผิดชอบมากนะ! เรื่องที่เธอก่อ เธอก็ต้องจัดการเอง!
[ฟู่เยี่ยนโจวบาดเจ็บเพราะฉัน ฉันก็ต้องดูแลเขาจนออกจากโรงพยาบาลสิ ทิ้งเขาไว้แบบนี้ฉันคงรู้สึกผิดแย่]
ไป๋หย่งฮุย: ...?
ไป๋เซิ่ง: ...?
แกยังมีจิตสำนึกด้วยเหรอ?? ราคาคงกิโลละไม่กี่เหรียญมั้ง??
[อีกอย่าง โอกาสได้ลูบไล้ของดีขนาดนี้ ไม่เอาก็โง่แล้ว! แหม ๆ ตอนเช็ดตัวให้ฟู่เยี่ยนโจวเมื่อคืน กล้ามท้องนั่นสุดยอดไปเลย ไม่เห็นจะหล่อด้อยกว่านายแบบในบาร์สักนิด! ต่อไปถ้าจะหาสามี ก็ต้องหาแบบนี้แหละ ทุกวันจะได้นอนหนุนกล้ามท้อง ฮ่า ๆๆ!!]
ฟู่เยี่ยนโจว: …!
เขาก็ว่าอยู่ ทำไมจู่ ๆ ยัยนี่ถึงเปลี่ยนไป สองวันนี้ดูแลเขาที่โรงพยาบาลอย่างดี แถมยังกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ที่แท้ก็เล็งเขาไว้นี่เอง?