ส่วนไป๋จิ่นจะหาอาหารเจอไหม นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวลตอนนี้ เธอจะนอน!!!
ไป๋จิ่นจึงออกไปเดินเล่นมือเปล่า!
ข้อความลอยบนหน้าจอ:
“เมื่อกี้น้องสาวพูดหมายความว่ายังไง? พี่จิ่นหลี่ตัวโตขนาดนั้น คงไม่ได้หาอาหารกินเองไม่เป็นหรอกนะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ! ทำไมฉันรู้สึกว่าน้องสาวต่างหากที่เป็นพี่ใหญ่ ส่วนพี่จิ่นหลี่เหมือนเด็กไม่กี่ขวบ ต้องคอยฟังน้องสาวสั่ง!”
“ฉันว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้แปลก ๆ นะ! พี่จิ่นหลี่นอกจากจะตามใจน้องสาวแล้ว ยังดูเหมือนหมาน้อยขี้ประจบอีกต่างหาก! น้องสาวแค่ปรายตามองทีเดียว เขาก็ทำหน้าหงอยแล้วเชื่อฟังทันที! แถมไม่ยอมให้น้องทำงานอะไรเลย ฉันเริ่มอยากจิ้นแล้วสิ?”
“ฉันอยากพูดมานานแล้ว พี่น้องคู่นี้มีเคมีคู่จิ้นสุด ๆ! อยากจิ้นด้วยคน +1!”
ไป๋จิ่นเห็นชีชีเข้านอนแล้ว ถึงค่อยเดินออกจากบ้านหมายเลข 3 แต่ยืนอยู่หน้าประตูตั้งนาน สุดท้ายก็สูดหายใจลึก ทำท่าราวกับกำลังจะไปตาย แล้วเดินไปทางซ้าย!
ระหว่างเดิน เขาท่องในใจไปด้วย:
“ต้องหาอาหารให้เจอ ต้องหาอาหารให้เจอ!”
เขาเดินไปถึงบ้านหลังหนึ่ง กลิ่นอาหารหอมฉุยลอยออกมาจากในบ้าน เขาหยุดเดิน เงยหน้ามองประตูบ้านหลังนั้น แล้วยืนนิ่งตาค้าง มองจนแทบทะลุประตู!
ข้อความลอยบนหน้าจอ:
“ฉันเพิ่งสังเกตนะ พี่จิ่นหลี่เป็นคนกลัวสังคมหรือเปล่า? เหมือนไม่เคยเห็นเขาเป็นฝ่ายชวนคนอื่นคุยเลย นอกจากเรื่องน้องสาว เวลาอื่นแทบไม่พูด ไม่ใช่เพราะกลัวสังคมหรอกนะ?”