ระหว่างทางกลับ ไป๋ชีชีด่าไปตลอดทาง ไม่ด่าไป๋เฒ่าขี้เหนียว ก็ด่าไป๋เซิ่งเจ้าของโรงงานนรก!
ไป๋เซิ่งถึงกับไม่เคยเป็นมาก่อนที่ไม่เถียงกลับ แถมยังขับรถเงียบ ๆ ฟังเสียงในใจของเธอ แล้วอดทนมาตลอดทาง!
พอกลับถึงบ้าน ฟ้าก็สว่างแล้ว ไป๋เซิ่งอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็ออกมา จากนั้นก็เตือนไป๋ชีชีอีกยกหนึ่งว่า
“อยู่ให้มันสงบเสงี่ยมหน่อย อย่าก่อเรื่องอีก ไม่งั้นก็ไสหัวออกไป!”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ไม่มีลังเลสักนิด!
“เอ๊ะ! เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน...?”
ไป๋ชีชีนึกอะไรขึ้นได้ อยากเรียกเขาไว้ แต่ไป๋เซิ่งเหมือนติดเครื่องยนต์ไว้ข้างหลัง วิ่งเร็วเสียจนแทบจะปลิว ราวกับมีผีไล่ตามอยู่ยังไงยังงั้น!
ไป๋ชีชีมองแผ่นหลังของเขาแล้วเบะปาก พึมพำเสียงเบา
“ยังไม่ได้ลงทะเบียนลายนิ้วมือเลยนะ!! ไอ้ขี้เหนียว! ดื่มแต่น้ำเย็นไปเถอะ! ช่างมัน กลับห้องไปนอนต่อดีกว่า!”
แล้วเธอก็หันกลับเข้าห้อง หลับตานอน!
พอนอนบนเตียงได้ครึ่งชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ของไป๋ชีชีก็ดังขึ้น!
บนเตียงไม่มีความเคลื่อนไหว โทรศัพท์ก็ยังโทรเข้ามาไม่หยุดอย่างไม่ย่อท้อ!
โทรอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง ไป๋ชีชีถึงค่อยขยับตัว
เธอยื่นมือออกมาจากผ้าห่มอย่างสะลึมสะลือ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ ปลายสายก็มีเสียงตะคอกอย่างเดือดดาลดังขึ้นทันที
“ไป๋ชีชี!! เธอรับปากฉันไว้ว่าอะไร?? นี่เธอไม่ได้เข้าบริษัทมาสองวันแล้ว!!!”
ไป๋ชีชี:...?
เธออยากตาย!!!
“ฮัลโหล? ฮัลโหล!! ฮัลโหล? สัญญาณไม่ดีเลย! พูดว่าอะไรนะ?? ฮัลโหล?? ฉันฟังไม่ชัด! วางแล้วนะ!!”