แม้แต่ไป๋เซิ่งก็เห็นข่าวแล้ว เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ทำให้เขาเริ่มติดตามข่าวสารบนอินเทอร์เน็ต แทบทุกวันพอมีเวลาว่างก็จะเปิดดู!
เมื่อครู่ตอนกินข้าว เขากำลังไถโทรศัพท์อยู่พอดี เลยเห็นเข้า!
เขามองคนในคลิป ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้น พอขยายภาพถึงได้เห็นชัด ๆ ว่าเป็นไป๋ชีชี!
เขาชะงักไปทันที ยัยบ้าคนนี้โดนแกล้งงั้นเหรอ??
มุมปากเขาพลันกระตุกอย่างประหลาด อยากหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก!
เขาควรจะดีใจสิ ยัยบ้านั่นโดนแกล้งแล้ว!
ทุกวันเธอทำเขาโมโหจนอยากฆ่าคน ในที่สุดก็มีคนทำให้เธอได้ลิ้มรสความลำบากบ้าง ดีจริง ๆ!
แต่ทำไม…ในใจเขาถึงมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ทั้งยังหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ!
เธอถูกขังอยู่ข้างในแล้วร้องไห้หรือเปล่า??
ร้องสิ จะได้จำขึ้นใจ!!
เธอกลัวความมืดไหม มีใครไปช่วยหรือยัง?
ยัยตัวร้ายอย่างเธอจะกลัวความมืดได้ยังไงกัน?? สงสัยผีเห็นเธอแล้วยังต้องเผ่นหนีเลยด้วยซ้ำ!!
ไป๋เซิ่งต่อสู้กับตัวเองอยู่ในใจได้ไม่กี่นาที จู่ ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาแล้ววิ่งไปห้องทำงานหัวหน้าฝ่าย!
เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายสองโมงครึ่ง คาบเรียนภาคบ่ายก็เริ่มไปได้พักใหญ่แล้ว!
ส่วนไป๋ชีชีเพิ่งมาเรียนวันแรก ครูหลายคนจึงยังไม่รู้จักเธอ รู้แค่ว่าวันนี้จะมีนักเรียนใหม่มา!
แต่พอเช้าผ่านไปทั้งวันก็ยังไม่เห็นตัว คนเลยคิดว่าวันนี้คงไม่ได้มารายงานตัว!
พวกเขาจึงไม่มีใครไปตามหา หรือถามไถ่เลย!
จนกระทั่งอาจารย์ใหญ่พาคนเดินฉับ ๆ เข้ามาในห้องเรียน